kotu hissettigimde kac yillik arkadaslarimi bile arayacagim zaman rahatsiz ediyo gibi hissediyorum oglum biz kapiya yakin degil kapinin disina otururuz lan
ev terligi bagimliligini nasıl kazandim bilmiyorum ama artık evde terliksiz dolasinca zemin cok sert geldigi icin ayak tabanim aciyo ve terliksiz güvende hissetmiyorum bagimliyim
sadece amatör istanbullular düğmeye basmaz. akşam veya sabah erken saatlerde eğer düğmeye basılmamışsa ve durakta da yolcu yoksa metrobüs o durakları direkt es geçiyor. bkz. burhaniye, ibb sosyal tesisleri,halıcıoğlu
piyalepaşayı bilmek çok istanbullu hissettiriyor.
mesela taksideyim, “abi şurdan piyalepaşaya çıkalım levente devam edicez” ulan bana bak sen. yedi göbek yedi tepeden birinden istanbulluyum gibi hani
bir günlüğüne de olsa televizyon başında hannah montananın çıkmasını bekleyen “o” çocuk olmak için o kadar heyecanlıyım ki… tüm çocukluğum gözümün önünden geçti
Hepsi gayet makul bence. Adım attığımız her yerde milletin pis dumanını solumaktan sıkılmıştık aklı başında biri otobüs durağında kalabalık caddede insanların yüzüne üflümez zaten