gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
O kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
kemal sayar ‘dostluk, sevdiğimiz insanı yargılamadan ve ondan bir talepte bulunmadan ‘kalpte tutmak’tır. dostluk tutunmaktır, hatırda tutmak ve hatır tutmaktır.’ der. zira dostluk, kusuru bilerek sevmek dünyanın ortasında birbirine sığınılacak bir ev olabilmektir.
çocuğun sokakta oyun oynar sokağın sapık dolu parka götürsen torbacısı dolu eline tablet versen internetin şerefsiz dolu okula göndersen psikopat dolu. sonra çocuk yap doğur bacım üre kardeşim. sokakta kadın okulda evladın hastande doktorun ölür sonra yaşa kardeşim. hassiktir