Me pediram para escolher o “personagem” da Copa, e acabei de optar por Lionel... Scaloni. Não me atenho ao campo, claro, mesmo que seu trabalho tenha sido bom.
As entrevistas do técnico argentino exalaram serenidade e equilíbrio sem abrir mão do conteúdo, e seus pequenos gestos arrancaram elogios ou, no mínimo, instigaram quem o via – como no caso da impassível reação aos gols da semifinal.
Scaloni foi o líder humilde, respeitoso e elegante de uma seleção acusada de ser o oposto. Comandou quando tinha que comandar, e baixou o tom quando tinha que baixar – como antes de enfrentar os ingleses. Ele foi a ausência da vaidade num meio cheio de ególatras. Foi o sujeito sempre generoso e educado com comandados, jornalistas e antigos companheiros. O cara que soube ganhar e que soube perder.
Lionel Scaloni entrou neste Mundial campeão e saiu dele vice. Mas como figura pública, como personagem, tenho a impressão de que saiu bem maior do que entrou.
E finalmente chegamos ao 40° caderno, na mais longa cobertura especial esportiva dos 101 anos do @JornalOGlobo. Só falta um. Chegamos lá. E eles cresceram.
📷 EL AUTOR DE LA FAMOSA FOTO DE LAMINE YAMAL Y LEO MESSI
Con todos vosotros, el fotógrafo que retrató a ambos astros y es ahora mismo una de las personas más famosas del mundo: Joan Monfort de @sport
🌎 #DQPV49
Escrevi sobre isso no site do @JornalOGlobo.
O time que não perdeu como jogou
Encantadora até a semifinal, França se despede sem a última cena que transformou a Holanda de 1974 e o Brasil de 1982 em seleções eternas
https://t.co/nEO1AyJXgZ
En 2007, Messi se hizo unas fotos con un bebé para un calendario benéfico. 19 años después, ambos podrían jugar la final del Mundial de Fútbol. En una película sería inverosímil. La realidad mejora la ficción.
Cuando ganó Francia el Mundial de 2018 hubo ensayos y tesis doctorales que decían que el fútbol era físico: ocho años después, España ha vuelto a demostrar que el músculo más importante es el cerebro.
He escrito sobre el España-Francia y la importancia de los centrocampistas.
ESTAMOS EN LA FINAL DEL MUNDIAL🇪🇸.
Suena un claxon por las calles por cada pase que ha mareado a la Francia de Deschamps. Rodri no se apellida Díaz de Vivar pero ha campado a sus anchas por el verde como si estuviera dando un paseo por Madrid. Cada giro de Olmo y cada corte de Cucurella han provocado un "¡Vamos!" desde Terrassa a Alella. Cada esfuerzo defensivo de Baena y Fabián ha contado con el empuje de Roquetas, de los Palacios y de toda Andalucía. Extremadura ha explotado con el gol de Pedro Porro, y en Eibar nadie ha dudado de que el penalti de Mikel iba para dentro. Por cada pase filtrado de Laporte y cada conducción de Cubarsí han chocado dos manos en Girona aunque seguramente en Agen no. Lamine ha demostrado con cada finta que el miedo y la presión se quedaron en Rocafonda, y Unai ha rechazado todos los ataques de Francia como si fuera el frontón de Mungia. Merino y Nico han entrado el último día de San Fermín para saborear la victoria, que ya se celebraba en Foios con Ferrán en el campo. El primer control y conducción de Pedri ha devuelto la sonrisa a las Canarias, como la que han esbozado miles de madrileños al ver entrar al campo a Marcos Llorente.
19/7/2026🤞🏼