Taşınmayı kafaya koyduğumuzdan beri şu an oturduğumuz eve hiç özen göstermiyorum ve aklıma hep "ufuk bir kez belirince, insan gözlerini bir kez yola çevirince, yaşadığı yerle arasında bir çatlak oluşur" sözü geliyor. Cümle kime ait bilmiyorum, zamanında not almışım.
kısa öykü:
+geçmişe gidebilirsin ama orada kimsenin olmayacağını kabul etmek zorundasın.
-ne?
+evet. yani, kural bu. seni istediğin zamana götürebilirim ama orada bir başınasın.
-o zaman neden geçmişe gitmek isteyeyim ki?
bir insana neden kırıldığını uzun uzun anlatmak da böyle hissettiriyor, o seni vurmuş sen gidip kendini anlatıyorsun, kendi gönlünü yine kendin alıyorsun, kurşuna gül uzatıyorsun