Bugün 4.5 yaşında bir çocuk gördüm. 2 yıl önce çocuğu yine görmüş Atipik Otizm ile Hiperaktivitesi olduğunu söylemiş, ekranlardan uzak tutulmasını öğütleyip kaotik hiperaktivitesini azaltmak için hafif bir ilaç başlamıştım. Ayrıca yoğun bireysel sosyal beceri eğitimi ile Ergoterapi almasını ve sosyal uyaran fırsatlarının artırılmasını önermiştim.
Bugünkü değerlendirmemizde çocukta hiperaktivite ve dikkat dağınıklığı dışında herhangi bir sorun kalmamış olduğunu ve herhangi bir Otizm belirtisi göstermediğini saptadım.
Erken tanı ile hayatlar değişebilir.
Çocuğunuz hiçbir sorun sergilemese dahi 18 ve 24. Aylarda Otizm ve diğer Gelişimsel Bozukluklar açısından mutlaka gelişim değerlendirmesine götürün
��nceden insanlara iyilik yaptığımı düşünerek onların sorumluluklarını paylaşırdım. Şimdi ise yapmam gerekeni yapıyorum yapmam gerekenden fazlasını değil.
Hastanedeki odamda ikinci haftam. Ne iş yaptığımı sormaya hastanenin karşısındaki eczacı geldi. Sağlık personelleri, doktor değil yanlış duymadınız. Muhtemelen o da dalga geçmek için geldi.
Üç tane psikolog var yanımda. Hastanedeki tek çocuk gelişimciyim. Oturmuş bir düzen var burada. Zeka testi yapılıyor. Benimle birlikte gelişim testi yapılmaya başlanacak.
Çocuk Gelişimci olduğum için çok iyi anne olmam gerektiğini düşünen insanlar var. Okumayan insanların bebekleri benimkinden daha iyiymiş! Ya napalım bazı insanları hayatımızdan çıkaramıyoruz.