Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar,
Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var.
88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim?
İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş.
Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik.
“Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor.
Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir.
24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz.
Favorilerim:
Eypio & Sibel Can – Kıyamam
Mabel Matiz – Umrumdışı
Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti.
Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa”
(Fuat Ergin tarzı bir flow’la)
Ekmek ve poğaça Vaktimiz bolca Cicibebe olmasa Halimiz n’olcak Menü ful carbo Ne peynir ne yarım kadeh Doluca Haluk, Cem, Özkan, ben D Blok dört yapraklı yonca
Görüşmek üzere.
Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.
Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.
Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.
Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.
Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.
Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.
Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.
Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.
Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.
Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.
Gencecik bir kız hayatını kaybetti.
CHP’li eski Görele Belediye Başkanı hakkında dile getirilen taciz iddialarının ardından yaşanan bu “kaza”, sıradan bir olay değil.
16 yaşındaki Tuana’nın yaşadıkları, iddialar ve ölümü mutlaka şeffaf şekilde hızla araştırılmalı. Gerçek neyse ortaya çıkmalı, sorumlular en ağır şekilde hesap vermeli.
Emlakçı bir arkadaşım, Kuşadası'na yerleşmek ve oturma izni almak isteyen İngiliz bir çifte ev sattı. Satıştan sonra da, ileride yeni müşteriler kazandırma ihtimalleri olduğu için onlarla iletişimini sürdürdü. Başta evle ilgili işler olmak üzere, birçok konuda kendilerine yardımcı oldu.
İngiliz çift, bir köpek sahiplenmek istediklerini söylemiş; ancak cins bir yavru değil, yetişkin bir sokak köpeği istiyorlarmış. Bu konuda emlakçıdan destek rica etmişler. O ise köpeklerle arası çok iyi olmadığı, biraz çekindiği için ne yapacağını bilememiş ve benden yardım istedi.
Esnafın "Kahve" adını taktığı bir köpek var. İyi huylu, mazlum, güzel bir can… İngiliz çifte onu gösterdik, sevdiler.
Ve bugün Kahve sahiplendirildi. Onun hayatla olan mücadelesi artık bitti. Darısı diğerlerinin başına…
#SokakHayvanlarıSahipsizDeğil
Ukraynalı yetim çocuklara ilişkin haberimizin fikri takibi:
Açılan soruşturma, kız çocuklarının "cinsel birlikteliğe rızası olduğu" kanaati ve şikâyetçi olmadıkları gerekçesi ile kapatıldı. Türkiye'de savcılık, kız çocuklarının ifadesine başvurmadı ⬇️
https://t.co/lzLr7giTga
“Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu (TKDF) ise Eylül ayında 27, yılın ilk 9 ayında ise 290 kadının öldürüldüğünü açıkladı.
Federasyonun raporuna göre kadınların 147'si ateşli silahla, 56'sı kesici aletle, 14'ünün ise boğularak hayatını kaybetti.”
https://t.co/mykw3L8Q3l
✍️ Gökçer Tahincioğlu yazdı:
🔴 “Gülümseyin, tutukluyorum”
📌 Ülkede ağzını açıp iki söz söyleyip de adli kontrolü bulunmayan yok gibi… Bir açık cezaevi görüntüsü… “Gülümsedin mi, tutukluyoruz”, “Dans mı ettin, bu kıyafetlerle, adli kontrol…!”
https://t.co/UdJdNH17Wd
@gtahincioglu
Polis arkadaşlar kapıda beni beklerken, gözaltına alınmadan önce, eşim Ayşen, kızlarım ve can dostumuzla birlikte bir fotoğraf çekildik.
31 Mart 2024'te edebimizle, 30 yıllık kibri yendik. Babamın zamanında işçisi olduğu Beyoğlu Belediyesi'ne başkan seçilmek, hayatımın bana bahşettiği en büyük gurur oldu.
Beyoğlu'nun hakkı bize emanet diyerek hizmete başladık. Komşularımıza layık olmak için çok çalıştık. Beyoğlu Belediyesi’ni tüm saygın araştırmalarda, ilçeler arasında memnuniyetin en üstte olduğu belediye yaptık.
Sevgili komşularım, hayatım Beyoğlu'nda geçti, hepiniz beni tanıyorsunuz. Gözaltında olma sebebimin çirkin iftiralar olduğunu biliyorsunuz. Hesabını veremeyeceğimiz tek bir işimiz olmadı, olmaz.
Beyoğlu, vicdanlıdır, haysiyetlidir, adildir.
İnan Güney Beyoğlu'na emanettir.
7 yıldır her akşam 10'da attığı twitini, bu akşam atamıyor Şaban Abi. Hapisteki ilk gecesi. O nedenle:
"Her akşam saat 22:00'de
Ve zamanın her anında
#RabiaNazİçinAdalet"
BİNYÜZELLİBİR GÜN
3 yılı aşkın bir süre önce, tek bir somut delile dayanmayan ve iki kez beraatle sonuçlanmış bir davanın iddianamesiyle mahkûm edilen Gezi Direnişi tutsaklarının, bugün zindanda 1151'inci günüydü.
Hatay Milletvekili Can Atalay
Tayfun Kahraman
Çiğdem Mater
Mine Özerden
Osman Kavala...
Şanlı Gezi Direnişi'ne katılan milyonlarca insan adına hapiste yatıyorlar. Hakkın, hukukun ve adaletin ayaklar altına alındığı bir yargılama sonucu.
#GeziTutsaklarınaÖzgürlük
Ekrem İmamoğlu artık Türkiye'nin demokrasi mücadelesinin sembol ismi ve lideri olmuştur. Ya onu hapisten kurtaracağız ve ülkemizde demokrasi ve hukuku yeniden tesis edeceğiz ya da hapiste kalacak ve onu hapse hukuksuzca atanlar ülkeyi bir Ortadoğu diktatörlüğüne çevirecek. Artık bunun arası kalmadı.
Özel eğitim ve sınavlardan başarıyla geçen sokak köpeklerimiz, bugün ülkemizde ilk kez Avrupa ve Amerika’daki uygulamalara benzer şekilde, Sağlık Bilimleri Üniversitesi Gülhane Tıp Fakültesi Meme Cerrahisi Servisi’nde ameliyat olmuş hastaları ziyaret etti.
İçişleri Bakanlığı Sivil Toplumla İlişkiler Genel Müdürlüğü (@icisleriSTi) tarafından desteklenen “Sokak Hayvanlarını Eğitiyoruz, Hastalarımızı Tedavi Ediyoruz” projesi kapsamında, Sağlık Bilimleri Üniversitesi (@sbuedutr) Rektörümüz Prof. Dr. Kemalettin Aydın (@Dr_K_Aydin) ve Dekanımız Prof. Dr. Mehmet Ali Gülçelik’in (@m_ali_gulcelik) değerli katkıları ve özel etik kurul onayıyla yürütülen bu anlamlı çalışmada; yeni kanser tanısı almış hastalarımız ile özel eğitimli köpekler arasında kurulan o eşsiz iletişime hep birlikte tanıklık ettik.
Köpeklerimizin sadece hastalarımıza değil, hasta yakınlarına ve sağlık çalışanlarımıza da moral ve motivasyon sağladığına şahit olmak bizlere büyük bir umut ve mutluluk verdi. İletişim kurma ve kurallara uyum konusundaki üstün başarıları ise gerçekten takdire şayandı.
Bu özel projenin mimarlarından, vizyonu ve öncülüğüyle sürece büyük katkı sunan kıymetli hocamız Doç. Dr. Eda Küçüktülü’ye (@EdaKucuktulu) özellikle teşekkür ediyor, projenin gelişiminde emeği geçen eğitimcilerimiz Cihan Akın, Şenay Kandemir ve sınav süreçlerini titizlikle yürüten Göktan Eker hocalarımıza şükranlarımızı sunuyoruz.
Türkiye olarak, sokak köpeklerinden özel eğitimlerle hasta ziyareti yapan sosyal köpekler yetiştiren ilk ülke olmanın gururunu yaşıyoruz.
İyi ki varsınız, iyi ki bu güzel kalplere dokunan büyük ailenin bir parçasıyız…
Erdoğan'ın İsrail'i kınadığı sırada oğlunun gemisinin İsrail'de olduğunu tespit ettim.
Gemiyi Marinetraffic'te buldum.
Şirketi İTO kayıtlarında gösterdim.
X'ten yayınladım.
Marinetraffic detaylı aramayı kısıtladı.
İTO kişiye göre sorgulamayı kaldırdı.
X hesabım sansürlendi.
Gözaltında şiddet taciz durmuyor!
İktidar gözaltındaki yurttaşlara karşı birçok hak ihlalinde bulunuyor. Özellikle kadınlar şiddete ve tacize maruz bırakılıyor. Gözaltına alınan genç kadın B.E., “Su yok, tuvaletten için dediler” diye konuştu
https://t.co/5rXAM9dJbU
SARAÇHANE’DEKİ “İLGİNÇ” GENÇLER
Bugün Saraçhane Mitingleri’nin sonuncusunu görebilmek için alandaydım. Gözlemlerimi paylaşmak faydalı olur diye düşündüm.
Miting alanındaki insanlar seslerini duyurabilmenin coşkusu içindeydi. Son derece öfkeli ama bir o kadar bilinçli, adaletsizlik karşısında örgütlü hareket etme bilincine sahip yurtsever insanlardı. Amaçları adaletsizliğe dur demekti. Bu insanları bilirsiniz, yurdum insanları, emekçiler ve emekliler. Gençler ve yaşlılar…
Fakat şimdi yazacaklarımı yanlış anlamamanızı dilerim.
Miting alanına girmeyen, yüzlerini tümüyle kapamış 19-20 yaşlarında, hal ve hareketlerinden politik bir kaygısı olmadığı anlaşılan gençlerin sayısı da az değildi. Metroda ve miting alanının çevresinde onlarla sohbet etme fırsatı buldum.
CHP’li değillerdi, apolitik değillerdi ama “antipolitik”lerdi. Lise bitmiş, askerliği bekliyorlar. Yoksullar, geleceksizler. İmamoğlu’nun başına gelenlerle ilgileniyorlar mı emin değilim. Lümpen tipler, küfürlü sloganlarıyla çevrede rahatsızlık ya da endişe de yaratan gençler. Ben örneğin Gezi’de böyle bir tabloya şahit olmamıştım.
Polise çok kızgınlar, mitingin bitmesini ve “eğlencenin” başlamasını bekliyorlardı. Miting alanındaki diğer insanların aksine endişeli değillerdi. Ülkenin gidişatına ilişkin sorumluluk hissetmiyorlardı. Orada olmalarının nedeni öfkelerini boşaltmak ve rahatlamaktı. Çünkü yoksul ve geleceksizdiler.
Bu gençlere öyle üzüldüm ki… 2007-2008’de doğmuş, bu düzenin büyüttüğü gençler. Gelecekleri yok, farkındalar. Üniversiteli değiller olsalar dahi okulla pek ilgileri de yok. Buradaki tartışmaların hiçbiri gündemlerinde değil.
Hatta diyebilirim ki belki de Erdoğan’a oy verirler. Belli olmaz.
Bu gençleri kimse kontrol edemez, mitingdeki kalabalıktan aldıkları güçle enerjilerini boşaltmak isteyen kopuk tiplerdi. Sorumluluk duyguları yoktu.
Ezcümle, üzücü ama Saraçhane Mitingleri’nin bitmesi iyi oldu.
Adalet mücadelesinin sürmesini dilerim.