kadınların sevdikleri her şeyi derinden ve korkunç bir hassasiyetle kucaklaması haline bayılıyorum. kız arkadaşlarını bile. tamamen kadınlıkla ilintili bir özellik bu.
zihin cok garip. varolus cok garip. evreni filan kastetmiyorum yani herhangi bir şeyin var olması cok garip. nasıl bir tezgahın içindeyiz bilmiyorum ama acayip işler dönüyor
üzüntüden kıvrandığım bir gün parkta neşeli sesler geliyordu. hayat başkalarına bir şekilde akıp gidiyor ve bu önemsizliğim bana müthiş bir özgürlük veriyor
Birkaç yıl sonra anlayacaksın, hayat aslında güneşlenmekten, sevdiğin yemekleri bol bol yemekten, gitmek istediğin yerlere gitmekten, bir fincan kahve içmekten, parklarda dolaşmaktan ibaret. O kadar büyük anlamlar yok. En yüce işler bile zamanla sıkıcılık doğurur. Bu yüzden, dünyevi değerler ve anlamlar peşinde kaygıyla koşma. Anlık mutlulukların tadını çıkar, anlık acıları kabul et, hayatın kendisinin keyfini sür; bu bile yeter.
Hep derim, günümüz insanı sevilmek istiyor ama sevmenin gerektirdiği duygusal emeğe pek yanaşmıyor. Herkes birbirinin iyi hâline talip, kimse başkasının zor zamanlarına ortak olmak istemiyor. Oysa insan dediğin, yalnızca keyif veren yanlarından ibaret değil. Birini gerçekten tanımak, biraz da onun karanlığına tahammül edebilmektir.
aynısını kısa kollu triko kazaklar için düşünüyordum hangi mal giyiyor bunları triko kumaştan kısa kollu mu olur vs diye söyleniyordum işe başlayınca anladım o mal benmişim☺️☺️☺️☺️☺️