Neden herkes birbirine benzemeye çalışıyor anlamıyorum kimse kendi gibi davranmak istemiyor hep birilerinde ne görüyorsalar onu benliklerine eklemeye calisiyolar herkes oldugu gibi özel ve
rol yapmadan en dogal haliyle
hayatı hiç ciddiye alamıyorum. bir boşluğun içinden seyrediyormuşum gibi dünyayı, hiç içinde hissetmiyorum. her şey bi illüzyonmuş gibi geliyor bazen. inançlı olmasam tutunabileceğim hiçbir şey yok. zihnime mağlubum daima. neden her şey bana çok uzak? hem de bu kadar yakınken..
“Bu dünyaya ait her yanlışa meraklı
yanılgılar üretiyor uzlaşmazlığından
kendini çok dağıtmış herkesten alacaklı
uykuları kilitli koyu baş ağrısından...”
ben kendi kendime etmedim. güçsüzüm ama ben seçmedim. her gün ağlamak keyifli değil. herkes yolunda yürürken göğe bakmak keyifli değil. acı haz vermiyor. kötü şeyler yazmak hoşuma gitmiyor. gecenin sabahı var. sabahı yoksa yıldızları var, ayı var. kuyunun yok. düştükçe düşüyorsun