مسئله مهم اینه که همهچیز آهسته اتفاق میوفته. یعنی شما چه به قله برسی چه به لبه پرتگاه، این اتفاق یک دفعهای نیست. و بعد تازه ملت یادشون میوفته بهت توجه کنن. اون موقع که داشت کونم پاره میشد کجا بودی آخه حرومزاده؟ سیکتیر کن تا تورو هم با خودم هل ندادم!
اگه در مورد دلار ۲۰۰ هزار تومنی شوخی نمیکنم و چیزی نمیگم بخاطر اینه که رویاهام با دلار ۴۷ تومنی سوخت و خاکستر شد و تمام. چیزی برای رسیدن وجود نداره، خایه خودکشی هم ندارم. نشستم وسط ماتریکس. دنبال فرار هم نمیگردم دیگه!
من از هرچیز با سیاست و برنامهای متنفر شدم. نیاز به صحبت داری، باهام حرف بزن. نیازه همو ببینیم، بهم زنگ بزن. نیازه باهم دعوا کنیم، بیا و سرم داد بزن. از تو چشام باید میخوندی و کیر. بزرگ شو!
عقاید و افکار شما تا جایی قابل احترامه که منو اذیت نکنه و یا جلوی اهداف منو نگیره. در غیر این صورت دیگه «عه آقا این چه کار زشتیه با عقاید من میکنی؟» نداریم!