ออนอ 🎀 V.2

[Inthu, Tarotist | ปิดรับดูดวงชั่วคราว (ลาพักใจ) 🔮 @Sea_tawinan]

😜

[dunknatachai @dunknatachai]

ถูกสเป็ค #LOLFanFest2026D3

[เอ็นเอ็นเอ♊︎∅ @twentynine35]

กุตรายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

[Nanii🍂✨ @naniiyakii]

จังหวะหน้าม้าบิน ไอเจี้ยยย55555555

[爱 @813bae]

เติมบี๋เสร็จ เติมกันเองต่อ5555555555

[หมีน้ำขิง🫚 @whatdoudotoday]

𝐦𝐲 𝐥𝐢𝐭𝐭𝐥𝐞 𝐜𝐮𝐭𝐢𝐞 𝐩𝐢𝐞 🥧🍒✨

#ELLEBsideStoryxForceBook
#kasibook

[ปป @fforcejs]

เจอกันนะจ้ะทุกโคนนนน @ChenRcj

[Parkafox🐰🦊🍅 @Parkajuu]

เทศกาลกินเจ!! ที่อร่อยเหาะ!!
1. Jiratchapong 2. Junior
3. Jimmy 4. Joong

[gemini_nt @gemini_ti]

มีไรเเนะนำมั้ยพี่ @ChenRcj

[𖤐𝘿𝙚𝙘𝙚𝙢𝙗𝙚𝙧𖤐 @soufhv_]

แก๊งค์เฮียดิวะ

[gemini_nt @gemini_ti]

มาเตะบอลเป็นเพื่อน เพื่อนคับ #GMMTVStarlympics2025

[NANON @mynameisnanon]

จะหมัด จะมวย กระบวย จะเหล็ก 👊🏼💥
#GMMTVStarlympics2025

[GMMTV @GMMTV]

Happy Birthday Day to Fourth

#GMMTV
@tawattannn

[一ʙʙ.ʙᴏᴏᴋ @bbumblebook]

ก็จิง ทั้งค่ายมีใครกล้าทำงี้กับพี่แกบ้างอ่ะ ก็เห็นยอมให้ทำอยู่คนเดียว 🤧 #มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง

[ปป @fforcejs]

ชาวด้อมเล่นใหญ่มากงงเลอ #มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง

[bibiboboo 🦊🍅 @_peach9791]

ก็น่าจะจริงไม่ค่อยเห็นฟอสฮีเขินใครนอกจากบุ๊คเลยนะ มีเเค่ยัยเเป๋วคนนี้จริงๆที่เอาหนุ่มตี๋ลง555555
#มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง

[𐙚◟imnamepat 🐰♡ @ppimnamepatt]

นอกจากจะมีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลงแล้ว ก็มีแต่บุ๊คอีกนั้นแหละที่ทำฟอสเขินจนยิ้มตาปิดได้ขนาดนี้

- เสียอาการจากที่เรียกบุ๊คว่า “บิบี๋”
- เขินจนเสียอาการจากที่ถูกบุ๊คเรียกว่า “พี่ฟอส”

#มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง

#ฟอสบุ๊ค #fforce_ #kasibook ♡

[ลล —🪽 @whichlyboo]

ก็น่าจะจีงงนะะ เห็นด้วยกับพี่ฟอสอะะะ ยอมเขาแค่คนเดียววนิ🙀 แมวตะปบแรงแค่ไหนก็ยอม🤏🏻

#มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง #ฟอสบุ๊ค

[베비. ♡ @mademybabe]

ชีวิตนี้ขอแพ้แค่บุ๊คกี้😙🫵

#มีแต่บุ๊คที่เอาฟอสลง

[อันโดรเมด้า ชุน @ChenRcj]

บทที่ 1 : กลิ่นหอมของการเริ่มต้น

เสียงกระซิบในห้องเรียนครัวเริ่มดังเป็นระลอก คล้ายลมพายุที่ยังไม่ทันก่อตัว แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ค่อยๆ ทวีขึ้น

“มึงจะไปจริงๆ เหรอวะ?”

เสียงเพื่อนที่นั่งข้างกระซิบขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เออ” ผมตอบเรียบๆ แต่ในใจกลับดังขึ้นว่า—

‘กูเองก็ยังไม่อยากเชื่อเหมือนกันแหละ’

“มึงนี่มันบ้าจริงๆ… Chef Kin อะนะ มึงรู้มั้ยว่าโหดขนาดไหน?”

ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ “กูรู้…”

“เคยได้ยินมาว่า เด็กต่างชาติที่ตั้งใจมาฝึกกับเขายังต้องร้องไห้กลับบ้านแค่เพราะ… ไข่ยางมะตูมสุกไปนิดเดียว!”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคลิปวิดีโอของ Chef Kin
ชายหนุ่มในรายการสวมเสื้อเชฟเต็มยศ แสงไฟสะท้อนใบหน้าคมเข้ม ท่าทางนิ่งขรึมแต่ไม่เย็นชา

ผมเผลอยิ้มนิดๆ

“…น่ารักดี”

“ห๊ะ!?” เพื่อนเกือบทำตะเกียบตก

ผมหันมามองเขา “ก็เรื่องทำอาหารในโรงเรียนนี้ กูก็ไม่ได้เป็นรองใครนี่”

“กูรู้เว้ย แต่มึงฟัง—”

แกร๊ก!

เสียงประตูห้องเปิด ทุกสายตาหันไปในทันที

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างสงบนิ่ง รูปร่างสูง ไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลเข้มตัดเรียบ ท่าทีสุขุมในทุกย่างก้าว

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

“นั่นพ่อบ้าน Sebastian ของตระกูล Storme ใช่ไหม!?”
“หล่อมากกก… ฉันยอมล้างจานให้เขาเลยตอนนี้”

Sebastian เดินมาหยุดตรงหน้าผม

“คุณหนูชุนครับ เครื่องบินเจ็ท SK103 พร้อมแล้ว รถจอดรอหน้าตึก ถ้าคุณหนูอยากล้างตัวก่อนขึ้นเครื่อง ผมจะจัดการให้ทันที”

ผมหันไปมองเขาแล้วยิ้ม “มาทันพอดีเลย Sebastian
แต่ไม่ต้องล้างแล้ว… เราไปเลย ไม่ต้องกลับบ้าน”

Sebastian เหลือบตามองผมนิดหนึ่ง “คุณนายสั่งไว้ ห้ามคุณหนูกลับบ้านก่อนวันที่ 12 หากฝ่าฝืน… บัตรทองของคุณหนูจะถูกระงับสามเดือนครับ และอย่าลืมทากันแดดติดแอร์ Garnier UV Cooling Water Gel ทุกครั้งก่อนออกนอกที่พัก”

(คุณนาย = Prof. Dr. แพทย์ผิวหนังอันดับต้น ๆ ในเอเชีย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องการป้องกันมะเร็งผิวหนังอย่างจริงจัง)

เห้อ… แม่ก็นะ 😅

ปั่บ!
Sebastian ทากันแดดให้ผมอย่างรวดเร็ว ซึมไวจนผมแทบไม่รู้ตัว

“ฮึ?” ผมขมวดคิ้วนิด
“เมื่อกี้มีอะไรติดบนหน้าคุณหนูครับ” เขาตอบเรียบ

“โรงเรียนปรับแอร์เหรอ ทำไมรู้สึกเย็นสบายแปลกๆ แฮะ”

“กันแดดสูตรใหม่ครับ เย็นเหมือนเปิดแอร์ให้ผิว หน้าไม่วอก ไม่เทาเหมือนวันก่อนที่คุณนายทาให้แน่นอนครับ”

ผมนึกถึงเช้าวันหน้าเสาธงก่อนหน้านี้… หน้าผมเทาจนทั้งแถวซุบซิบกันสนั่น

“ดีๆ Sebastian… อันนี้สบายผิวดี”

“นี่มึงจะไปจริงๆ เหรอ ชุน มึง…”

ผมหันไปมองเพื่อนอีกครั้ง แววตาเขาดูสับสนและห่วงใย แม้ไม่พูดออกมา

“เจอกันนะเพื่อน กูจะไม่กลับจนกว่าจะจบคลาสแน่นอน ไปละ… Ci vediamo”

⸻

คลาส Chef Kin

อุณหภูมิในห้องเย็นปกติ แต่เหงื่อผมกลับไหล มือเย็นเฉียบ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย

ผมเปิดฝาขวด #กันแดดติดแอร์ ของการ์นิเย่ ทาบนหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ

‘เราตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอวะ…’ ดีที่กันแดดช่วยให้ผิวเย็นสบายเลยใจสงบลงมาได้บ้าง

ปัง!

เสียงประตูเปิดเหมือนสั่งให้โลกหยุดหมุน

ชายหนุ่มในสูทกำมะหยี่สีแดงเลือดหมู เดินเข้ามาอย่างเงียบงัน

สูทตัดทรง 1966 ทิ้งตัวสวย ราวกับหลุดจากภาพยนตร์สายลับอังกฤษ
เขาไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า เพียงแค่มอง…

แต่นั่นกลับทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสุสานในพริบตา

“ผมไม่อยากเสียเวลา”

เขากดปุ่มบนโต๊ะ

ครืดดดดดดดดดดดดด…

ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออก เผยวัตถุดิบล้ำค่าที่หาไม่ได้ง่ายๆ

“พวกคุณมีเวลา 90 นาที
ทำอาหารที่ดีที่สุดของตัวเอง
The contents of this room are yours to use.
Good luck.”

เสียงฝีเท้าดังกรูเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

…ยกเว้นผมที่ยังคงยืนนิ่ง

‘ทำไมใจมันเต้นแรงตอนเห็นเขายิ้มวะ…’

Chef Kin เดินมาหยุดที่โต๊ะผม

“คุณจะมัวอยู่ทำไม ไม่รีบไปเอาวัตถุดิบ?”

“Chef เป็นห่วงนักเรียนด้วยเหรอครับ?”

เขาเลิกคิ้ว
“คุณได้ยินอะไรมาบ้าง?”

“ชื่อเสียงของเชฟดังมากครับ แต่ผมไม่เชื่อข่าวลือหรอก
เจอตัวจริงวันนี้… ดูน่ารักกว่าที่คิดไว้ซะอีก”

เขาหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ลอดม่านเมฆยามเช้า
แต่เพียงแวบเดียว เขากลับเข้าสู่โหมดขรึมอีกครั้ง

“ขอให้คุณรักษาอารมณ์แบบนี้ไว้… จนจบนะ
คุณ—?”

“ชุนครับ, ชุน Storme”

“…ผมจะจำไว้”