Ben o gün seni bekledim," dedi Ayla.
"Kapıyı yokladım, telefonu kontrol ettim, kıyıya indim." Durdu.
"Sonra kızımın yüzüne eğildim."
Cümle düz söylendi; yükünü kendi içinde taşıdı.
Emre tezgâha dayandı. "Ben kendimi affetmiyorum."
Ayla başını salladı. "Affetmeni istemiyorum," dedi.
Sesi bir an çatladı, topladı. "Sadece... taşı.
Geri getirmez, biliyorum.
Ama saklamayı bırak."
@belltollsss@HNDNNZLGL Haklısınız.
Yaoay zekanın en büyük hamdikapı bilmiyorum diyememesi ve bu yüzden halüsilasyon görüp bizleri yanıltıyor .
O yüzden promt verirken ,emin değilsen ,kaynak sağlam değilse cevap verme diyorum araştırma yaparken .