بدتر از اون نوتیفی که میدونی قراره فقط اون حرف بزنه، تو با دقت گوش بدی و جواب بدی، اما آخرش حتی فرصتی برای گفتن یه جمله از خودت هم پیدا نکنی و مکالمه تموم میشه
لازم نیست واسه منِ جنوبی ریلز بسازی. وقتی ما آب نداشتیم ،وقتی دختر بلوچ واسه جمع کردن آب دستش توسط تمساح کنده شد ،وقتی ۱۶ درصد برق کشور رو تولید میکنیم و بی برقی میکشیم ،وقتی ۸۰ درصد نفت واسه ماست اما بی بنزینیم و تو تمام این مدت سکوت کردی الان هم خفه شو و از درد ما ویو نگیر.
هر بار که به ایران فکر میکنم، چیزی جز حسرت و خشم توی دلم نمیمونه. دلم برای ایران میسوزه برای این همه زیبایی، شکوه و فرصتی که ازش گرفته شد. برای آرزوهای بچههایی که هیچوقت فرصتِ زندگی، آرامش و آیندهای رو که حقشون بود، پیدا نکردن. برای نسلی که مدام بهای اشتباهات دیگران رو داد.