𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน)

โดเนทได้ที่:xxx xxx xx63|มีไอแพดมื้อได๋ผมจะมาวาดเกทดแทนพระคุณนักอ่าน|โปรดเรียผมว่านายเถื่อน|ชิปหมดไม่สนลูกไผ

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

AU-ครูมวย / OOC;

“ ผู้เป็นครูอาจารย์คือผู้ที่สังคมยกย่องเยินยอให้เปรียบเสมือนบิดา มารดาคนที่สองของศิษย์ ไม่ว่าศิษย์ของตนจะเป็นอย่างไรผู้เป็นครูอาจารย์ก็จะคอยเป็นพิมพ์หล่อหลอมให้ศิษย์ตนอย่างไม่ย่อท้อ ”

โฮชินะ-มาวิน/คาฟก้า-แสนคำ
#hoshikafka #โฮชิคาฟก้า #allkafka

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยไม้หวายถูกปกปิดอยู่ในเสื้อเนื้อดีแม้รอยแผลจะเหวอะหวะเจ็บเหลืออด

ฝ่ามือนั้นกระชับประคองจูงคนน้องเดินห่างออกไปจากห้องแห่งนั้นและวาดหวังไว้ในแสนไกล

ว่าสักวัน

...ความรักนี้นั้นจะถูกต้องสักที

END

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

“ อื้อ...คุณคีย์ ”

เจ้าคนถูกเบียดหอมอย่างหนักหน่วงดันลาดไหล่แกร่งเบาๆ แล้วร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะกดใบหน้าลงเล็กน้อย

ฟอด

เสียงนั้นดังจนใบหน้านวลแดงระเรื่อไปถึงปลายหูที่ถูกเา้นผมปกคลุมเอาไวอย่างไม่มิดชิด

“ ทำไมเรียกคุณอีกแล้วล่ะคะ เรียกพี่ซิคนเก่ง ”

#hoshikafka #โฮชิคาฟก้า

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

เขาไม่ได้รอให้อีกฝ่ายนั้นกล่าวอะไรออกมาแต่ทำตัวเผด็จการต่างจากเมื่อครู่ลิบลับแล้วกระชับฝ่ามืออุ่นเอาไว้

“ พี่เลี้ยงข้าวดีไหม มีเรื่องอยากคุยกับลูเยอะแยะเลย ”

แม้ไม่อาจสมหวัง

แต่ก็ไขว่คว้าจนถึง

“ เอ ยังไม่เห็นคนเก่งบอกรักพี่เลยนี่นา ”

รัก

“ แต่เอาไว้ก่อนดีกว่าเนอะ ”

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

เหนือขอบฟ้าเอื้อมถึงมีเป็นตอนยาวแล้วน้าาาา

https://t.co/HIyC1jKuk3

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

MIGHT TOWER | 04:30 AM

แสงของโคมไฟตั้งโต๊ะที่วางเหนือเอกสารเละเทะเท่านั้นที่สาดสว่าง มันกระทบให้เห็นใบหน้าหมองคล้ำ

จากความเหนื่อยแสนทารุณของกราวด์ซีโร่หมาบ้าผู้ที่ตอนนี้นั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแผ่กัมมันตภาพรังสีแห่งความโกรธออกมาโดยไม่พูดต่างจากธรรมดา

#BKDK #บาคุเดกุ

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

https://t.co/Faxgp0pPPV

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

คนใจร้อนมากไปนิดรีบปลดเอาผ้าขาวม้าที่ชาวบ้านคาดให้มาสลัดแล้วคลุมลาดไหล่ของใบพลูทันที

“ คันไหม แสบไหม เป็นยังไงใบพลู ”

ไอยราเดินตรงไปทางตู้น้ำแข็งแล้วควานหยิบเอาผ้าเย็นออกมาสามสี่ห่อแล้วแกะมันออกมาวางบนท่อนแขนที่แดงเถือกของใบพลูทันทีไม่มีพิธีรีตอง

ฝ่ามือร้อนที่ประคองผ้าเย็นสั่นไปนิดหน่อยจากที่ตนเองยังเหนื่อยล้า

กระนั้นก็ยังพยายามนิ่งค้างเอาไว้ให้ใบพลูพอเย็นขึ้นสักหน่อยแล้วถึงเดินไปยกมือไหว้ท่วมหัวขอพัดลมแก่หลวงตาตัวหนึ่งให้จ่อมาหาใบพลูคนเดียว

เพียงผ่านไปพักเล็กๆ เหล่าชาวบ้านที่สู้กับแดดไม่ไหวก็เริ่มทยอยเข้ามาช้าๆ จะเริ่มได้ยินเครื่องเสียงที่ห่างออกไปเข้ามาใกล้บอกให้ทราบว่าการแห่นั้นเริ่มจะเข้าสู่ช่วงสุดท้ายเต็มที

ไอยราเข้าไปทำหน้าที่ของตนเองที่ได้รับมาบางส่วนอย่างไม่ขอยืดเยื้อจากความเป็นห่วงตัวของใบพลูจึงทำให้การเข้าร่วมงานครั้งนี้ค่อนข้างรวดเร็วไปจากปกติสักเล็กน้อย

นางจันทร์เองเห็นว่าลูกชายเดินวุ่นไปมาตามคำของพระรอจนลูกทำอะไรแล้วเสร็จถึงเข้ามากระซิบบอกว่าตนเองกับพวกศิษย์จะคอยอยู่ที่นี่ให้เอง

เป็นอย่างนั้นแล้วคนใจไม่อยู่สุขจึงขอกราบลาทั้งพระทั้งแม่ของตนเพื่อพาใบพลูกลับบ้านไปก่อนเพราะจำแม่นไม่น้อยว่าตอนเล็กๆ ใบพลูถึงกับป่วยขึ้นมา

“ ยังแสบยังร้อนอยู่ไหม พี่พาไปโรงพยาบาลไหม ” เมื่อมาถึงบ้านสิ่งแรกที่ไอยราทำไม่ใช่การนั่งรอดูอาการอย่างที่ควรจะเป็น

เขาเดินวุ่นไปหยิบเอายาประจำตัวของใบพลูออกมาทั้งยาแก้แพ้ที่ตนเองเอาติดตัวมาไหนจะว่านหางจรเข้มานั่งลูบๆ ปาดๆ แขนนั้นอย่างทะนุถนอม

“ เจ็บน้อยลงแล้วจ้ะ ”

“ เสื้อกันหนาวเมื่อเช้าไปไหน พี่จำได้ว่าเราใส่มาด้วยไม่ใช่เหรอ ”

“ แฮะ ” ใบพลูยิ้มแหยๆ ออกมา “ พลูถอดไปให้เด็กน้อยใส่ เห็นว่ายังเล็กอยู่กลัวจะป่วย ”

ได้ยินดังนั้นไอยราก็ได้แต่สูดหายใจลึกๆ แล้วคลี่ยิ้มออกมาเสียกว้าง

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

“ ชะตาของผมเกิดมาเพื่ออาภัพ...ของสิ่งไหนที่รักย่อมอยู่ได้ไม่นาน คนๆ ไหนที่ปักใจย่อมมีอันเป็นไป คนอย่างผมไม่ควรค่าแก่การอยู่กับใครทั้งนั้น ”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือกล่าวบอกผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าแล้วสูดหายใจเข้าให้ลึก

“ ไอยรา ”

#hoshikafka #โฮชิคาฟก้า

[𝖬𝗋. เถื่อน_เขื่อนสั่น(ติดฝึกงาน) @cin_derelladead]

เมื่อถึงวันนัดที่ต้องไปงานบุญงานบวชตามที่ตกลงกันไว้เรื่องเคร่งเครียดก็เกิดกันขึ้นมาแต่เช้า

นั่นเป็นเพราะว่าต้วของไอยราไม่สามารถไปพร้อมกับแม่และใบพลูได้ในทันทีจากที่มีชาวบ้านให้ไปช่วยกิจ

ระหว่างเก็บของไปเรียวคิ้วของผู้ได้ชื่อว่าหมอธรรมก็ขมวดจนแทบจะผูกโบว์พาให้แม่จันทร์แกขำเสียอารมณ์ดี

“ เดี๋ยวแม่ดูน้องให้เอง พ่อครูก็ระวังตัวด้วย ”

“ จ้ะแม่ ”

เขาตอบกลับนางจันทร์ด้วยน้ำเสียงอ่อนลงหลายระดับแล้ววานให้ศิษย์ในบ้านตามติดแม่ตนเองพร้อมใบพลูไปสักสองคน

เมื่อเดินทางมาถึงบ้านหลังหนึ่งอันเป็นพื้นที่ๆ เขาต้องเข้ามาดูก็ชะงักเท้าแล้วมองศาลพระภูมิที่ตั้งผิดทิศผิดด้านก่อนจะผายมือถาม

“ ไปเอาของที่เรือนมา...เห็นทีว่าคราวนี้จะยาวสักหน่อย ”

ฝ่ายใบพลูเองที่ใจยังอยากให้ไอยรามาด้วยก็คอยชะแง้ชะเง้อมองตามอยู่เรื่อยๆ จวนจะแ่เสร็จแล้วก็ยังไม่เห็นตัวคนมา

มานพเองที่อยู่ในชุดกลมกลืนไปกับชาวบ้านเดินเข้ามาดึงตัวของใบพลูออกไปนั่งรอในโบสถ์พร้อมกับนางจันทร์แล้วเอาผ้าเย็นมายื่นให้

“ คุณหนูเช็ดตัวหน่อยนะครับ ผิวแดงไปหมดแล้ว ”

ใบพลูส่ายหน้ารับแต่ก็ขอบคุณความหวังดีนั้นด้วยตนเองไม่ได้รู้สึกแสบผิวหรือร้อนอะไรนัก

“ ใบพลู ”

ทว่าพอได้ยินเสียงของไอยราที่ดังขึ้นมาจากไกลๆ ใบพลูก็รีบเดินไปหาแล้วชี้แขนที่เริ่มแดงจนขึ้นผื่นให้อีกฝ่ายดูทันที