Kibar biri olduğum için elimden geldiğince herkese iyi davranmaya çalışıyorum ama bir konuda anlaşamıyoruz; ben insan sevmiyorum, ‘bazı’ insanları seviyorum.
Çok güzel bir alıntı okudum bugün: “senin olmadığın masalarda adını koruyacak insanlarla dost ol” diye. Gerçekten çok doğru. Bazen sevgi sizin haberiniz bile yokken sırtınıza konulan bir el, arkanıza çekilen bir duvardır.
Çığlık atarak ‘çok yoruldum’ diye koşarak uzaklaşasım geliyor, sonra birden durup diyorum ki, dur kendi seçtiğin/istediğin işi yapıyorsun, kusmuklu mama önlükleri yıkıyor olabilirdin and keep going.
Bugün çok istediğim şeylerden birinin daha üstüne bi çizik attım. Bağırmadan, sakince, içimde kendi kendime kutladım. Sonuçta ben uğraştım, ben çabaladım, ben başardım. Omzuma pıt pıt, kendime kocaman bi öpücük.
bi arkadasim var, herhangi bir inanci olmamasina ragmen benim butun dualarima, manfestlerime sevgiyle destek veriyor. simdi ben nasil ozensiz sevgilere ikna olayim
Uçakta kocaman iki adam; x takımının yurt içi yurt dışı tüm deplasmanlarına gittiklerinden, o seyahtalerinde remote çalıştıklarından her şeyi buna göre planladıklarından bahsediyorlar.
Bana, 1 saniye bile futbol maçı izlemeyen bir insan gönderdiğin için teşekkür ederim tanrım.
Levent’in göbeğine devasa bir camii yapan, cuma namazını kılmak için o camii yi seçen, protokolu, koruması, ambulansı için trafiği kilitleyen üst akıla en içten teşekkürlerimi iletiyorum.