Çiya

Dağların anahtarını kaybettik

[Çiya @ciyasiverek]

Hevalê Miro, Hakan Fidan'in fotosu yapay zeka üretimi bu fotoğraf gerçek değil, belirteyim.

[Çiya @ciyasiverek]

Bûm mumiya serxwebunê. Be rêzdari...

[Hogir @gilidaxee__]

Şehîd Arjîn Elbak,Şehîd Fırat Demhat

[Çiya @ciyasiverek]

Başımız sağolsun. Nurlar içinde yatsınlar.
Onların mücadelesine layık olamadık bu utanç bir ömür boyu yeter bize...

[Çiya @ciyasiverek]

@ziadheleb @reber_78 Herkes kafasına göre hareket ediyor. Kurumsallaşma ve profesyonellik adına hiçbir şey yok.

[Çiya @ciyasiverek]

@Siya___dare Belki haddime değil bunu söylemek ama gerçekten hesap sorma ve hesap verilebilme mekanizması yok, bu arkadaşlarimizin hiç mi basın danışmanı yok veya Yılmaz Bilgen denilen kişinin yıllar ne yaptığını hiç kimse bu arkadaşlara söylemedi mi ? Insan hayret ediyor gerçekten.

[Çiya @ciyasiverek]

Caydırıcılık dediğimiz şey olarak bu

[ASB @h_useyin987]

Dün , CB.Erdoganın Savaştan çekinmeyiz açıklaması sonrası, İsrail Türkiye Sunırına 70 Km uzaklıkta bulunan Hava üssünü hedef alıyor..

Saldırı Erdoganın açıklamasını karşılık olarak yapıldıgı açık ve net..

[Çiya @ciyasiverek]

Aday belirleme komisyonundan hesap soran oldu mu ? Kürt özgürlük hareketinin bütün kurumlarında hesap verilebilirlik mekanizması yok. Asıl sorun burada.

[Beritan Canözer @bbcanozerrr]

Kendisi istifa etmedi. Pratikleri nedeniyle parti tarafından ihraç edildi. Ancak ihraç edilmesi ardından görevini bırakmadı ve sonunda da kendini ait gördüğü yere geçti. Burada asıl sorun, bu kadar belediyeyi kayyımsız kaybetmiş olmak. Ve ihtimaldir ki dahası olacak.

[Çiya @ciyasiverek]

@sedatulugan Şehid düşen bütün arkadaşlarımızın anılari önüne saygıyla eğiliyorum ve onların emeklerini nefes aldığım sürece kalbimde taşıyacağım. Yaşayan bütün arkadaşlarımızla kucaklaşmayi büyük bir sabırsizlikla bekliyorum.

[The National Context @NatlContext]

As the PKK Makes Peace with Turkey, It Is Quietly Building Up Along Iran's Border

Despite the ongoing peace process with Turkey, under which it is expected to disarm and withdraw from its bases along Iraq's border with Turkey, the PKK and its affiliates are quietly expanding their presence along the Iranian frontier, particularly in Iraq's Suleimani province. Rather than disappearing, the movement appears to be concentrating its infrastructure further south, becoming the dominant armed actor along much of the Kurdistan Region's border with Iran.

The latest indication comes from reports that the PKK is quietly digging new tunnels in the Halabja area, a border district directly adjacent to Iran's Kurdish area of Paveh, which has recently seen armed activity against the IRGC. If confirmed, this marks the latest stage of a southward expansion that has unfolded over more than a decade.

That expansion has followed a clear geographical pattern. From its long-established stronghold in the Qandil Mountains, the PKK extended its infrastructure south into the Qaladze area, then into the Asos Mountains and Mawat district, now a major hub for PJAK, the PKK's Iranian affiliate, and arguably its second most important base after Qandil. From there, the organisation expanded towards Penjwen, another strategic border district with Iran. Its presence has also been reported as far south as Said Sadiq, and now, according to recent reports, it is constructing tunnel networks around Halabja.

Although there are gaps between many of these positions, they are connected by a continuous mountainous chain stretching from Qandil southwards along the Iranian border. This terrain provides the PKK with a natural corridor, allowing relatively unrestricted movement despite the absence of permanent infrastructure across every section.

The shift is notable because the PKK's expansion into the Suleimani area is relatively recent. When the organisation launched its insurgency against Turkey in the 1980s, its Iraqi bases were concentrated along the Turkish border, reflecting their role as staging grounds for operations inside Turkey. The movement established itself in the Haftanin area near Zakho, expanded eastwards into Amedi, then Khwakurk in Erbil province, before building permanent positions in the Gara Mountains and Qandil during the 1990s. Almost all of these areas lay within KDP-controlled territory.

Turkey's increasingly aggressive military strategy gradually altered that geography. Rather than conducting temporary cross-border operations, Ankara began establishing permanent military positions inside northern Iraq, steadily pushing the PKK further south. The decisive turning point, however, appears to have come after the 2011 ceasefire between Iran and PJAK. While limited expansion had already begun, the PKK's most significant southward movement accelerated from 2012 onwards.

That period also coincided with a major political transition inside the PUK. Following Jalal Talabani's stroke and prolonged absence from politics, Lahur Sheikh Jangi gradually assumed control over much of the party's security apparatus. It was during this period that PUK-PKK relations evolved into what increasingly resembled a strategic partnership, creating a far more permissive environment for the PKK's expansion throughout PUK-controlled territory.

The locations identified above almost certainly represent a conservative estimate. Reports have periodically placed PKK elements further south around Kalar and as far west as Chamchamal. The systematic construction of tunnels and defensive infrastructure specifically along the Iranian frontier, however, is especially significant.

As the organisation moves towards peace with Turkey, its strategic orientation is changing. Rather than remaining a Turkey-facing insurgency, it increasingly resembles an Iran-facing one. Under the reported terms of the peace process, the PKK is expected to vacate all positions along the Turkish border. Many of those areas, including Haftanin, Amedi and much of Khwakurk, are already effectively under Turkish military control. Only a handful of major positions, such as the Gara Mountains and parts of Khwakurk, remain and are widely expected to be evacuated as the process advances.

If that occurs, the PKK's military geography will have been fundamentally transformed. Its presence along the Turkish border would effectively disappear, while almost all of its remaining infrastructure would be concentrated along the Iranian frontier.

Equally striking is Turkey's apparent silence regarding this southern expansion. Turkish reporting on the peace process has consistently focused on evacuating positions along the Turkish border, with no indication that Ankara is demanding the PKK withdraw from areas such as Asos, Mawat, Penjwen or Halabja. This may suggest that Turkey's primary objective is not the complete removal of the PKK from Iraq, but securing its own border by replacing the PKK with permanent Turkish military control across the frontier zone.

Another notable development is the rapid improvement in relations between Turkey and the PUK, despite the latter's continued close ties with the PKK. Turkey's intelligence chief recently travelled to Suleimani to meet Bafel Talabani and Qubad Talabani, and the following day Qubad met Turkish Foreign Minister Hakan Fidan in Ankara. Reports now suggest that Bafel Talabani could even meet President Recep Tayyip Erdoğan as the peace process advances.

These contacts are unlikely to be occurring without the PKK's knowledge. While the PUK and the PKK remain distinct organisations with different priorities, their interests continue to overlap. The recent diplomatic engagement appears more consistent with coordination, or at least mutual understanding, than with any breakdown in relations.

An equally important trend concerns Iran. Traditionally, both the PUK and the PKK have been regarded as relatively close to Tehran. Yet both have recently adopted noticeably more confrontational positions. PJAK has resumed violent clashes with the IRGC, while PUK leader Bafel Talabani has issued arguably his strongest criticism of Iran to date, directly accusing Tehran of aggression following recent Iranian strikes inside the Kurdistan Region.

Whether this represents a temporary tactical adjustment or the beginning of a broader strategic realignment remains unclear. The PUK and the PKK are, however, likely to remain broadly aligned in their approach to Iran. Although they are separate organisations with distinct interests, they influence one another and have increasingly coordinated their policies over the past decade. Their calculations should therefore be analysed separately from those of the KDP, which operates under a different set of strategic incentives.

There is little evidence that either the PUK or the PKK is positioning itself as part of a broader effort to overthrow the Iranian regime. Their posture instead resembles Turkey's: they would likely welcome a weaker Iran, but not one whose weakening comes through becoming an instrument of Israel or a wider externally driven regime-change project. That distinguishes them, at least for now, from the more speculative claims that periodically surround Kurdish actors during periods of regional crisis.

Ironically, despite the KDP's historically deeper ties with Israel, it too has been cautious about any direct confrontation with Iran. Rather than openly aligning with Israeli objectives, it has generally sought to avoid being drawn into the conflict. The differences between the Kurdish parties lie less in whether they favour confrontation and more in how they manage their relationships with the competing regional powers.

Beyond the implications for Iran, the peace process could fundamentally reshape the PKK's long-term strategic position. Even if the organisation ultimately disarms inside Turkey and transforms into a legal political movement, it would not necessarily cease to be a regional actor. By relocating much of its remaining infrastructure to the Iranian frontier, the PKK would retain strategic depth outside Turkey while simultaneously becoming a legitimate participant in Turkish politics.

If the peace process succeeds, the PKK would no longer be simply an insurgent organisation or merely a parliamentary movement. It could evolve into a hybrid actor: a stakeholder in Turkey's emerging political order while preserving extensive regional networks beyond its borders. That would allow the movement to avoid surrendering all of its strategic leverage and becoming entirely dependent on Ankara's goodwill.

This could also benefit Turkey. If Ankara integrates the PKK into a stable political framework while tolerating its continued regional presence, it could transform a long-standing security threat into an actor whose interests become tied to regional stability. Rather than eliminating the PKK outright, Turkey would be incorporating it into a new strategic architecture, one in which the organisation gains legitimacy inside Turkey while Ankara gains indirect influence through a network of Kurdish actors whose interests become intertwined with its own.

If this interpretation proves correct, the peace process would represent far more than the end of an insurgency. It would mark a strategic reorganisation of Kurdish politics across the region, with the PKK shifting from a border-based guerrilla movement focused on Turkey into a transnational political actor whose centre of gravity lies along Iraq's border with Iran while simultaneously becoming embedded within Turkey's own political system.

More: https://t.co/RD1hjlpr8D

[Çiya @ciyasiverek]

@Mitanikurd Herkes hareketin 50. Yıllık birikimine ve mücadelesine güveniyor. Ama Rojava da ki kırılma bu güveni kırdı. Ortada çok karmaşık kelimeler var. En sade haliyle hiç kimse ne olacağını bilmiyor. Çünkü ortada bir halk dahi yok. Kürt ve Kürtçe sadece kavram olarak şu an var.

[Doğan Pir @jehat__21]

Rojava'da bulunan sanatçı Hozan Comerd, büyük komutan Nureddin Sofi'nin mezarı başında "Ez Şehîdim" ezgisini seslendirdi…

[Çiya @ciyasiverek]

@MiroSiyo21 En son istifa etmesi gereken kişi ilk olarak istifa etti. Hesap sorulabilecek bir mekanizmanın kurulması gerekiyor. Vekiller den başlayıp ilçe yöneticilerine kadar. Halk olarak da kendimizi bu sürece katmaliyiz.

[Michael Rubin @mrubin1971]

Middle East Forum Observer

İsrail PKK'yı Silahlandırmaya Başlamalı

7 Temmuz 2026

Michael Rubin

https://t.co/uMHw50Fv4s

Başkan Donald Trump'ın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile olan dostluğu ve ABD Büyükelçisi Tom Barrack'ın ticari ilişkilerinin teşvik ettiği cezasızlık duygusuyla hareket eden Erdoğan yönetimi, İsrail karşıtı söylemini yeni bir seviyeye taşımıştır.

1983-1993 yılları arasında Türkiye'nin başbakanı ve daha sonra cumhurbaşkanı olan Turgut Özal, İsrail ile Türkiye arasındaki güçlü askerî ve diplomatik ilişkilerin mimarıydı. İki ülke arasında her zaman bir dayanışma vardı. Türkiye, 1949 yılında İsrail'i tanıyan ilk Müslüman nüfus çoğunluklu ülke oldu. Türkler geleneksel olarak Yahudilere saygı gösteriyordu; çünkü Osmanlı İmparatorluğu altında yaşayan azınlıklar arasında Türk yönetimine karşı neredeyse hiç isyan etmeyen tek topluluk Yahudilerdi.

Özal, İsrail ile Türkiye'nin hem terörizmden hem de uzlaşmaz Arap devletlerinden kaynaklanan ortak tehditlerle karşı karşıya olduğuna inanıyordu. Türkiye'nin geleceğinin, İsrail gibi, daha geniş Orta Doğu ya da İslam dünyasında değil Avrupa'da olduğuna inandığı için İsrail'i doğal bir ortak olarak görüyordu. İsrail ise, geriye dönüp bakıldığında utanç verici biçimde, Kürdistan İşçi Partisi'nin (PKK) kurucusu Abdullah Öcalan'ın izini sürmesinde Türkiye'ye yardımcı olmuş, böylece Türk özel kuvvetlerinin onu Kenya'da yakalayıp Türkiye'ye getirmesini sağlamıştı.

Özal'ın ölümcül kalp krizi nedeniyle yarım kalan cumhurbaşkanlığından sonra da Türkiye'nin İsrail ile ilişkileri sürdü. Ancak 1997 yılında Erdoğan'ın akıl hocası Necmettin Erbakan'ın Türkiye'nin dış politikasını Avrupa ve İsrail'den uzaklaştırıp İran, Suriye ve Libya'ya yöneltmeye çalışması, Anadolu Türkleri arasında yükselen İslamcı yönelim ve antisemitizmin ilk uyarı işaretlerini verdi.

Sonuçta Erbakan'ın Türkiye Anayasası'nı ihlal etmesi görevden uzaklaştırılmasına yol açtı. Türkiye'nin ana akım partileri dış politikayı yeniden eski çizgisine döndürmeye çalışsa da bu süreç Erdoğan'ın yükselişiyle sona erdi. Geriye dönüp bakıldığında, Türk liderinin Batılı ortaklarını yatıştırmaya yönelik söylemlerinin samimi olmadığı görülmektedir. Erdoğan, Amerikan Yahudi kuruluşlarının liderlerini, saflıkları sayesinde Türkiye'nin yeni İslamcı yönelimi geri döndürülemez hâle gelene kadar Amerikan Yahudi toplumunu kontrol altında tutmaya yarayacak "yararlı aptallar" olarak gördü.

Kopuş 2006 yılında yaşandı. O dönemde ABD, Avrupa ve ılımlı Arap devletleri, Hamas'ı Filistin seçimlerindeki zaferinin tanınması karşılığında Oslo Anlaşmalarını kabul etmeye zorlamaya çalışıyordu. Erdoğan, Almanya Başbakanı Angela Merkel'e bu uzlaşıya bağlı kalacağı sözünü verdi, ancak iki hafta sonra Hamas liderlerini Ankara'da ağırladı. Sonraki yıllarda İstanbul, Hamas için Tahran kadar önemli bir üs hâline geldi.

Türkiye içinde yaşananlar yalnızca dış politikadaki yön değişikliğiyle sınırlı değildi. İslamcılar antisemitizmi ve Siyonizm karşıtlığını besledi. Erdoğan bugün merhum Fethullah Gülen'i dışlanmış biri olarak gösterip onun okullarına giden ya da Anadolu tasavvufu etkisindeki öğretilerini benimseyenleri hapse atsa da, 2013 öncesinde Erdoğan ile Gülen yakın dost ve müttefikti. Gülen, Erdoğan'ın komplo teorilerine dayanan kampanyalarına katıldı; yardımcılarından biri, "The Israel Lobby" adlı komplo içerikli kitaba desteğini sosyal medyada dile getirdi. Devlet sübvansiyonları sayesinde Mein Kampf çok satanlar arasına girdi. Türk televizyonları ve medya tekeli giderek daha tuhaf antisemitik komplo teorilerini gerçekmiş gibi yayımladı.

Erdoğan ve yardımcıları, Gezi Parkı protestolarından Mısır'da Müslüman Kardeşler yönetimine karşı gerçekleşen halk ayaklanmasına kadar pek çok olaydan Yahudileri veya İsraillileri sorumlu tuttu. Türk basını, Yahudilerin telekinezi kullanarak Erdoğan ve müttefiklerini zayıflatmaya çalıştığını iddia etti. Erdoğan ve eşi, Yahudileri Iraklıların organlarını karaborsada satmak üzere çalmakla suçlayan filmleri destekledi. Erdoğan, yakın çevresine yeşil alanları imara açma planlarına karşı protestolarla karşılaşınca, zeytin ağaçlarının Yahudi yanlısı olduğunu ve bu nedenle yok edilmeleri gerektiğini öne sürdü.

2 Temmuz 2026'da, Türkiye'nin eski istihbarat başkanı olarak bir dönem Türkiye'nin El Kaide ve DEAŞ ile ilişkilerini koordine ettiği belirtilen Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, İsrail'i "insanlık için bir yük" olarak nitelendirdiğinde gündeme oturdu. Erdoğan da bunu izleyerek İsrail'i açgözlü olmakla ve tüm bölge için tehdit oluşturmakla suçladı. Yazara göre Erdoğan artık Arap milliyetçilerinin "Nil'den Fırat'a" komplo teorisini benimsemekle kalmıyor, bunu Bursa'dan Bağdat'a kadar genişletiyor.

Bununla birlikte bunların hiçbiri yeni değildir. Erdoğan daha önce de İsrail'in varlığını "insanlığa karşı suç" olarak nitelendirmişti. Türkiye'nin eski ulaştırma bakanı İsrail'i Somalili korsanlara benzetmişti. Kan iftiraları, komplo teorileri ve antisemitizm İslamcı medyanın sıradan içeriği hâline geldi. Değişen yalnızca iki şey oldu: Birincisi, çok sayıda diplomat, yetkili ve gazetecinin bunları görmezden gelmeye istekli olması; ikincisi ise söylemin giderek daha zehirli hâle gelmesiydi. Erdoğan yaşlandıkça ve sağlığı bozuldukça, İslamcı hayalini gerçekleştirerek seleflerinin Ermenilere ve Rumlara yaptığını İsrail'e ve Yahudilere yapma zamanının daraldığını görüyor. Trump ve Barrack'ın onun antisemitizmini görmezden gelmesi ise ona harekete geçme fırsatı veriyor.

Bugün Türkiye, terörü destekleyen, nükleer silah kapasitesine ulaşmayı hedefleyen ve Yahudi ile İsrail karşıtlığıyla yoğun biçimde ideolojik olarak şekillendirilmiş bir devlettir. Bu nedenle Türkiye'nin Yahudilere ve İsrail'e yönelik düşmanlığının Erdoğan'dan sonra da sürmesi muhtemeldir. Başka bir ifadeyle, İsrail nasıl onlarca yıldır İran ve onun vekilleriyle mücadele ediyorsa, bugün de Kudüs Ankara ve onun vekilleriyle onlarca yıl sürecek bir mücadele içindedir.

Devlet adamları eski statükoya dönmek isteyebilir; Erdoğan'a yakın çevrelerden bağış veya erişimlerini korumaya çalışan düşünce kuruluşları da Türkiye'nin yarattığı tehlikeyi küçümseyebilir. Ancak İsrail böyle bir yanılgıya kapılamaz.

Bunun yerine İsrail, Türkiye'ye yönelik stratejisini Türkiye'nin İsrail'e karşı kullandığı yöntemlere göre ayarlamalıdır. Kürtler yalnızca ahlaki ve tarihsel gerekçelerle bile desteklenmeyi hak etmektedir. İsrail, Türkiye'deki Kürt ayrılıkçılığını açık ve aktif biçimde desteklemelidir. Kürtler, Irak Kürdistanı'nın Erdoğan'a bağlı bir uydu yapıya dönüşmesinde olduğu gibi, Erdoğan'a bağlı bir yönetimi değil, kendi devletlerini hak etmektedir. Yazara göre Mesrur ve Areen Barzani, Bugatti otomobiller ve Patek Philippe saatler uğruna Kürt ulusal hedeflerini satmıştır. PKK resmen dağılmış olsa da Erdoğan'ın barış sürecini bunun ötesine taşımayı reddetmesi çatışmaların yeniden başlamasını muhtemel kılmaktadır. İsrail, Kürtlere çok sık Henry Kissinger'ın yaptığı gibi samimiyetsizce kullanılan ve sonra bir kenara atılan bir araç muamelesi yaptı. Yazara göre bunun sona ermesi gerekmektedir.

İsrail, PKK'ya silah ve mali destek sağlamalı ve Diyarbakır'ı gelecekte kurulacak Kürt devletinin başkenti olarak tanımalıdır. Türkiye PKK'yı terörist olarak göstermeye çalışacaktır; ancak İsrail, sağlayacağı desteği PKK'nın Hamas'ın aksine sivilleri hedef almayan bir isyan hareketi gibi davranması şartına bağlamalıdır. İsrailli yetkililerin iki devletli çözümü zaten kabul etmiş olmaları ve yalnızca Filistin tarafının bu devletlerden birinin Yahudi devleti olacağını kabul etmesini beklemeleri, yazara göre Kudüs'e ahlaki üstünlük sağlamaktadır.

Bir noktada, aktif isyan hareketi İstanbul, Bodrum ve Antalya'daki turizm sektörünü zayıflattığında Türkler bir uzlaşma arayışına girebilir. İsrail ve Batı, Oslo Anlaşmaları kapsamında İsrail'in kabul ettiği modelden daha azını talep etmemelidir: Bir Kürdistan Yönetimi ve devletleşmeye giden bir yol haritası. Kısacası, yazara göre Türkiye mevcut yapısıyla varlığını sürdürme hakkını kaybetmiştir ve Kürtler özgürlüklerini ve Türk emperyal yönetiminden kurtulmayı hak etmektedir.

[Çiya @ciyasiverek]

Soyut kavramlar üzerinde inşa ettiğimiz gelecek maalesef bizi mutlu etmeyecek. Ulus olmanın esasına dayanmaliyiz.

[Çiya @ciyasiverek]

@rtvslo Dober dan!

[Çiya @ciyasiverek]

@AliiAmmarrr Basinimizin örnek alması gereken kurumsallaşma, PR için profesyonel fotoğraflar...

[Çiya @ciyasiverek]

@AliiAmmarrr El-Kaide artıkları bile geldikleri gibi ilk olarak profesyonel basın ekibiyle hareket etmeye başladilar. Neden profesyonel kurumsallaşma bir türlü saglanmiyor. Tek bir alanda bile profesyonellik sağlanmadi.

[Çiya @ciyasiverek]

@AliiAmmarrr Sevgili Ali, neden profesyonel bir basın ekibi temasları takip etmiyor ve PR çalışması için dünya basınına görüntü verilmiyor ?

[Çiya @ciyasiverek]

@doganncihannn Neden Mazlum Abdi ile beraber profesyonel basın ekibi yok ve PR çalışması yapilmiyor ?

[Çiya @ciyasiverek]

@hkmtyay Uzun vadede plan bu ama şeytan ile 16 tane çocuk yapmış türk devleti bu oyuna düşmez.