پارسال این موقع ها بدترین روزایه عمرم بود
حتی از الانی که وسط بازی روانی ترامپ هستیم واسه من بدتر بود
جوری بود که هر روز به خودم بد و بیراه میگفتم
خیلی بده بود ،اون ادمایی که باعث و بانیش شدن رو هیچ وقت تو زندگیم نمیبخشم
ولی طبق تجربه ای که از روابطه دوستی دوستان یا زوجین موفق تو زندگیم دیدم
واقعا یه رابطه دوستیه خوب
با تیکه و کنایه ، گستلایت کردن پیش نمیره
ادما مشکل داره ،باهم صحبت میکنن
رک و پوست کردن حرفشونو میزنن
نه اینکه بازی روانی نسبت هم دیگه راه بندازن
میدونی یکی از بدترین حس های دنیا چیه
اینه که یه آدم معمولیو اینقدر تو ذهنت بزرگ کنی و فک کنی تو مخاطب خاصش هستی
ولی اون فرد تو رو ریز ببینه و اصلا عددی به حساب نیاره
این نهایتش میشه حس پوچی ،سرخوردگی
میشه اتلاف وقت
همه چیو سخت میگیرم
یا بقیه درست برخورد میکنن و راحت میگذرن
اما چیزی که دستم اومده اینه که زندگی تویه اینجا هیچ وقت آروم نبوده و هر چند سالی با یه چالش ما رو به روییم
جنگ ، کرونا ،گرونی ،سیل ،زلزله و.....
کاش اینجوری نبود
یا قدرت تصمیم گیری بهتری برای آینده داشتم🫠
چقدر طرز نگاه آدما با هم متفاوته
ایام جنگ به تنها چیزی که فکر میکردم بقای خودم و خانوادم بود
و خیلی خوشحال بودم از این که ازدواج نکردم و حتی بچه ای ندارم
اما همین بین خیلی آدما ازدواج کردن،حامله شدن
و دارن عادی زندگیشونو میکنن
دیدگاها چقدر متفاوته
نمیدونم من خیلی دارم