glsn

[Zachary Fisher @zachqfish]

👑 True Leaders Create More Leaders

True leadership has never been about standing tallest in the room, collecting praise, or wearing the crown so everyone knows who is in charge. Real leadership is being secure enough to hand the crown to someone else and remind them that they are worthy of wearing it too.

The people who truly change the world are not obsessed with creating followers. They create more leaders. They teach people how to trust themselves, how to stand on their own feet, how to recognize their own gifts, and how to use their voice without needing permission.

A weak leader needs people beneath them. A strong leader wants people beside them.

They do not fear the growth of others. They celebrate it. They are not threatened when someone they helped begins to shine brighter. That was the whole point. They understand that leadership is not about keeping power concentrated in one set of hands. It is about awakening power in everyone around them.

Hold the crown too tightly and eventually it becomes heavy. Place it into another person's hands and suddenly it becomes a spark. Then that person lights another. And another. And before long, what began as one flame becomes something no single person could have created alone.

That is how kingdoms of light are built.

Not through control.
Not through ego.
Not through making people dependent on you.

Through empowerment. Through trust. Through reminding people who they already are.

The greatest leaders do not leave behind a crowd of followers.

They leave behind people who discovered they never needed to follow anyone forever.

ZF 🔥

[Bilge Kağan (Alper İslam) @BilgeKa12625732]

Kendi öz değerini kendi içinde mühürlemiş bir insanı dışarıdan hiçbir gürültü, provokasyon veya kışkırtma sarsamaz.
Tahrik edilmek, zihinde halen dışarıya onaylatılması gereken bir haklılık, güç veya üstünlük açlığı kaldığının kanıtıdır.
Hiçbir şey kanıtlamaya ihtiyacı olmayan bir ruh ise, başkalarının provokatif hamlelerini sadece dış dünyada gerçekleşip sönen ehemmiyetsiz gürültüler olarak izler.
​İnsanların büyük bir kısmı, oltaya takılmaya hazır duygusal yemlerle gezer.
Birisi onların zekasını, gücünü, itibarını veya dürüstlüğünü sorguladığında derhal savunmaya geçer, laf yetiştirir veya öfkelenirler.
Çünkü içlerinde halen Ben öyle değilim, bak kanıtlayayım telaşı vardır.
Manipülatörler ve zehirli yapılar bu zayıflığı çok iyi bilir seni provoke ederek duygusal kontrolünü elinden alır ve seni kendi çamurlu sahalarına çekerler.
​Oysa kendi krallığında tam bir içsel egemenlik kurmuş birey için başkalarının yargıları, ithamları veya kışkırtmaları tamamen hükümsüzdür. Kendini bilen, kendi sınırlarını ve hakikatini özümsemiş biri başkasının sığ algısını düzeltmek için enerjisini hebase etmez.
Karşısındaki insan onu yetersiz, haksız veya zayıf görse bile, bu durum onun öz hakikatinden hiçbir şey eksiltmez.
Kanıtlama arzusunun bittiği yer, mutlak duygusal zırhın ve sarsılmaz sükûnetin başladığı yerdir.
​Radikal egemenliğini kucaklamış uyanmış biri olarak, sana atılan oltaları sadece soğukkanlılıkla izlersin.
Kimseye zekanı, gücünü, masumiyetini veya üstünlüğünü kanıtlamak zorunda değilsin.
Biri seni provoke etmeye çalıştığında gösterdiğin o derin, tepkisiz ve sarsılmaz sükünet karşı tarafın tüm kışkırtma stratejilerini kendi yüzünde patlatan en keskin yanıttır.
Bırak seni çözemediklerini sanıp çabalasınlar sen kendi sessiz gücünde dimdik durmaya devam et...
YZN...

[Bilge Kağan (Alper İslam) @BilgeKa12625732]

Beklentinin bittiği yer, teslimiyetin ve hakiki özgürlüğün başladığı yerdir.
İnsan insanı yorar çünkü insan kendi içindeki boşluğu bir başkasının varlığıyla, ilgisiyle veya sadakatiyle doldurabileceği yanılgısına düşer.
Oysa fani olandan sonsuz bir vefa, değişken olandan sarsılmaz bir mükemmeliyet beklemek ruhu kendi elinle bir illüzyonun zindanına hapsetmektir.
Beklentiler kırıldıkça geriye kalan o ağır yorgunluk, aslında zihnin ve kalbin yanlış yere tutunduğunun en somut ihbarıdır.
​Dış dünyaya, insanlara ve geçici illüzyonlara bağlanan her umut günün sonunda ağır bir yük, tahammülü zor bir sızı olarak geri döner.
İnsan kendi hayatının öznesi olmak yerine, başkalarının tutumlarının nesnesi haline geldiğinde tükenir.
Sınırlı ve aciz olan mahlukata yüklediğin devasa anlamlar, zamanla senin kendi omuzlarına çöken yıkıcı birer kayaya dönüşür.
​Ancak o yorgunluğun ve hayal kırıklığının derinliklerinde, uyanışın en asil tohumu gizlidir. Yaşanan her zorluğa sabretmek pasif bir çaresizlik ya da boyun eğiş değil, olayların arkasındaki ilahi matrisi, yani o yüksek hikmeti kavrama yetisidir.
Şükür, sadece sana sunulan konforlu anlarda verilen bir tepki değil muhatabın olan varlıkların ötesine geçip, her deneyimin arkasındaki asıl Nimet Verene olan sarsılmaz hürmet ve idraktir. İnsanlardan umudunu kestiğin an, asıl kaynağa yöneldiğin andır.
​İnsanların yoruculuğu ve beklentilerin yıkımı, bir çöküş değil bir arınma eşiğidir.
Beklenti kapılarını tek tek kapatır, muhatabını fani insanlardan çıkarıp kendi içindeki Can a ve o yüksek frekansa çevirirsin.
Dışarıdaki gürültüye, vefasızlığa ve kırılmalara takılmayı bırakıp her durumun içindeki o saklı güzelliği, o derin seyir halini sükünetle izlersin. Şikayet etmeyi tamamen bıraktığında, sabrın asil bir güce, şükrün ise sarsılmaz bir zırha dönüştüğünü görürsün...
YZN...

[Mehmet Boynukalın @M_Boynukalin]

Bir hocamız şöyle demişti: "Eskiden insanlarda Allah korkusu vardı. Onu eğitimden kaldırdılar. Sonra bir dönem polis, yönetici, kısaca devlet, kanun, ceza korkusu vardı. Onu da kaldırdılar. Ahlaksızlar için ortam serbest kaldı."

[Yasemin Minguzzi @YaseminMinguzzi]

Oğlumun yarım kalan adaletini bana geri verin, çok ağırlaştım...
Katil mi olayım?!

[Mehmet Andaç @mehmetandac_]

Gelibolu'da iş adamının çocuklara cinsel istismarı haberleştirdiğim için gözaltına alındım.

Gazetecilik görevim dışında herhangi bir şey yapmadım.

[Başak Yıldırım @withbasak]

İstanbul Ataköy’de düzenlenmesi planlanan "Anyma" konseri, satanist ritüel sembolleri barındırdığı gerekçesiyle iptal edildi.

Teşekkürler İstanbul Valiliği.. 👏

[Sabri Amca @SabriAmca1453]

🟥 Satanist Anyma

Dünya turnesinde 12 Eylül'de Türkiye'de İstanbul'da

Bunun iptali için herkes paylaşsın destek 🖐️ 🖐️🖐️

@TC_icisleri

[Öğretmen @ogretmensitemiz]

Bir öğretmenin paylaşımı

Kocaeli’de birbirinden çok farklı iki okulda çalıştım: Meslek lisesi ve fen lisesi…

“Eğitimde fırsat eşitliği” diyoruz ya; öğrencilerimden birinin anne ve babası akademisyenken, bir diğeri babasını hiç görmeden büyümüştü.

Biri, bir kurstan diğerine koşup her türlü imkâna ulaşırken; diğeri babasından bir kez bile harçlık alamamış, baba sevgisinin ne olduğunu dahi öğrenememişti.

Sonra bu çocukları aynı sınava sokup aynı ölçütlerle değerlendiriyor, birine “başarılı”, diğerine “başarısız” diyoruz.

Oysa bazı çocukların asıl başarısı, bütün imkânsızlıklara rağmen hayata tutunabilmesidir.

Çünkü her çocuk sınava aynı salonda girse de hayata aynı şartlarda başlamıyor.

Emine B.

[Arox @AroxAI]

İnsanı hafifleten vazgeçmek değil; kontrol edemediğini bırakıp, sorumluluğunda olana yönelmektir.

Kadere güvenmek, dümeni tamamen bırakmak değil;
elinden geleni yaptıktan sonra sonucu zorlamamaktır.

Çünkü teslimiyet pasiflik değil,
çabanın bittiği yerde kalbin direnmekten vazgeçmesidir.

[Gazetory @gazetory]

Filozof Byung-Chul Han modern insanın kendini gönüllü olarak nasıl köleleştirdiğini çarpıcı bir şekilde açıklıyor:

🔶 Güney Koreli düşünür yorgunluk toplumu kavramıyla günümüz insanının bitmek bilmeyen performans baskısını ele alıyor.

🔶 Eskiden itaat üzerinden kurulan katı baskı sistemleri yerini her şeyi başarabilirsin yalanıyla süslenmiş kişisel gelişim zorbalığına bıraktı.

🔶 İnsanlar artık dışarıdan emir veren bir patrona ihtiyaç duymadan kendi kendilerini acımasızca sömürüyor.

🔶 Sürekli pozitif düşünme ve verimli olma zorunluluğu bireylerin doğal hüznünü yaşamasına kesinlikle engel oluyor.

🔶 Han bu sonsuz kendini iyileştirme döngüsünün modern çağın en büyük depresyon kaynağı olduğunu savunuyor.

🔶 Ünlü felsefeciye göre gerçek özgürlük sürekli üretmekte değil bazen durup hiçbir şey yapmama cesaretini gösterebilmektedir.

[Can Levent Özgün @canleventozgun]

Annemin vefatından sonra, geride kalanları toplarken üzerinde etiketleri duran bir sürü giyilmemiş kıyafet, ayakkabı ve bilimum eşya çıkmıştı.
Annem, bir şeyi kullanmak için hep daha iyi bir zaman olacağına inanırdı. Bu bazen bir kıyafet, bazen de bir koltuk olabilirdi. Çocukluğumda eskimesin diye senelerce yeni koltuklara oturmadığımızı bilirim. Hastalığından sonra bu bakış açısı değişmeye başlasa da, bu sefer de pek vakti kalmamıştı.
Sözün öz�� hep daha iyi zamanı, doğru zamanı beklemeyin arkadaşlar, neye sahipseniz başka bir günü beklemeden kullanın, sahip olduklarınızın tadını çıkarın. Geleceğe kafayı takıp şu an kendinizi kısıtlamayın, korkular yaratmayın. En iyi zaman sahip olduğunuz şu an. Siz varsanız bu dünya var, siz yoksanız hiç bir şey yok.

[ENKİ @enkijust]

Sana bir oyun.

Şu an, şu satırı okurken 3 yaşındayken yaşadığın bir günü detaylı hatırlamaya çalış.

O sabah ne yedin? Annenin sesi nasıldı? Ne giydin?
Kim ziyarete geldi?

Hatırlayamıyorsun değil mi?

Peki neden?

Cevabı sana söyleyeyim, cevap ismindedir.

Hiç etimoloji araştırdın mı?

Arapça "İnsan" kelimesi.

Kökü: "Nesiye" (نَسِيَ)

Anlamı: "Unutmak."

İbnü'l-Arabi, Razi, Cürcani büyük İslam alimleri bu konuda hemfikir.

"İnsan, unutkan olduğu için 'insan' diye isimlendirildi."

Yani "insan" adı biyolojik özelliğinden değil, kayıp hafızandan geliyor.

Diğer canlılara bakalım.

Aslan = "saldıran"
Kartal = "yükselen"
Kurt = "av peşindeki"

Hepsi yaptıkları işten ad almış. :D

Sana ne demişler?
"Unutkan."
Bu seni rahatsız etmedi mi?

Bir an olsun durup düşünmedin mi:

"Acaba ne unuttum?"

Bekle daha derine inelim.

Sümerce'de insan: "LÚ"

Anlamı: "Adam, kişi, beden."

Ama Sümerce çivi yazılarında "LÚ" tek başına nadir kullanılır. Genellikle başka bir kelimeyle birleştirilir unutma.

LÚ-GAL = Büyük Adam (Kral)
LÚ-LU = Çoğalan Adam (Kalabalık)
LÚ-Ú-LU = İlk insan, çamur işçisi

Bu son kelime önemli LÚ-Ú-LU.

Sümer tabletleri Anunnakilerin Dünya'ya altın çıkarmaya geldiğini, kendi melekleri (İgigi) çalışmayı reddedince Enki'nin "Lu-Lu Amelu" yarattığını anlatıyor.

"Karma İşçi." Ameleler sizi demişler yani.

Anunnaki geni + yerel hominid (Homo Erectus) + Tiamat'ın komutanı Kingu'nun kanı.

Sana ne yaptılar?

Hafızanı kestiler. :D

Çünkü tam genetik yapınla Tanrılaşırdın. Hatırlardın. İsyan ederdin.

Onlar seni işçi istiyordu. Köle. Üretken ama itaatkar.

Akıllı ama unutkan.

İsmin: "Unutan."
Görevin: Hizmet etmek.
Şifren: Hatırlamak.

Neyi mi unuttuk? Sufilerden gidicez.

Sufiler bu soruyu binlerce yıl önce sormuş.
Mevlana der ki:

"Sen kuş idin, dallarda uçardın. Avcı tuzak kurdu, düştün. Şimdi unutmuş, kendini kafes sanıyorsun."

Plato der ki (Anamnesis öğretisi):

"Öğrenmek aslında öğrenmek değildir. Öğrenmek hatırlamaktır. Çünkü ruh önceden her şeyi biliyordu."

Gnostikler der ki:

"İnsan, kendi tanrısallığını unutmuş bir tanrıdır."

Hindu öğretisinde "Maya" var yanılsama perdesi.

Sen perdenin arkasında gerçek benliğini görmeyesin diye matrix kurulmuş. :)

Hepsi aynı şeyi söylüyor:
Sen kim olduğunu unuttun. İlahiliğimiz kısıtlandı.

Bilim ne mi anlatıyor bilimsel mi gidelim.

Modern nörobilim "infantile amnesia" (bebeklik unutkanlığı) diye bir fenomen kabul ediyor.

0-3 yaş arası anılar büyük oranda silinir.

Bilim "hipokampüsün gelişmemiş olması" diyor.

Ama gerçek daha karanlık gibi gözüküyor.

Çocuklar "hayali arkadaşlar" görür.

"Önceki hayatımda…" der. Açıklanamayan korkular, beceriler, anılar taşır.

Sonra ne olur?

Okul başlar.

Sistem devreye girer sende Fuck the System dersin.

Florür (epifiz bezi kireçlenmesi)
Şeker (beyin sis bombası)
Ekran (Beta'dan Alfa hipnoza)
"Hayalini bırak, gerçeklere bak" propagandası

Çocuk büyürken hatırlamayı unutur.

7 yaşında: Hala bir şeyler hisseder.

14 yaşında: Sosyal medya başlar bağlantı koparılır.

21 yaşında: Sisteme tam entegre amelu.

30 yaşında: "Ben kimim?" sorusu sorulmaz olmuş.

İsmin: Unutan. Görevin: Tüketmek.

:D Ah insan ah.

Sana bir ipucu vereyim ki şüphelenmeye başlayasın.

Déjà vu Fransızca "önceden görülmüş" demek.

Yeni bir yere gidiyorsun, hiç gitmedin.

Ama bir an "Burayı biliyorum" diyorsun.

Bilim açıklayamaz.

"Beyin paraziti" der. "Hipokampüs hatası" der. Saçmalık.

Gerçek şu:
Bir an için örtü kayıyor.

Hafızanın altındaki gerçek hafıza bir milisaniye yüzeye çıkıyor.

Sonra sistem onu anında bastırıyor.

Sen "tuhaf bir his" diyerek geçiyorsun.

Ama o tuhaf his gerçek senin sesi.

WestWorlddeki gibi hafızan sürekli siliniyor, filmler ve diziler keşke sadece "film ve dizi" olsaydı.

Tamam insan, ismimiz unutan ama bu insanın kaderi değil komutu.

Komutu ters çevirebiliriz, süreklilik ve farkındalıkla.

Sessizlik: Beyin gürültüde unutur, sessizlikte hatırlar. Günde 30 dakika tek başına, müziksiz, ekransız otur.
Beynin ilk başta panik olur. Sonra hatırlamaya başlar.

Doğa: Modern hayat yapay frekanslar (5G, WiFi, elektrik) beyni "şimdi" moduna kilitler.
Doğada (toprakta, denizde, ormanda) zaman çözülür.
Anılar yüzeye çıkar. Hafta sonu doğa = beyin reset.

Rüyalar: Hafızanın silinmediği yer rüya. Yatak başına defter koy. Uyandığın an gördüğün rüyayı yaz.
Önce saçma görünür. 30 gün sonra desenler çıkmaya başlar. Rüyalar silinmiş hafızanın kaçak iletişimidir.

Meditasyon: "Ben kimim?" sorusunu kendine sor.
Cevap arama. Sadece soruyu içinde tut.
Bu Ramana Maharshi'nin "Self Inquiry" öğretisi.
Cevap gelmez ama örtüler bir bir kalkar.

Florür kesme: Diş macunundan başla. Çeşme suyu içme, kaynak suyu iç. Epifiz bezi 3 ayda temizlenir. Rüyalar canlanır, sezgi açılır.

Bu konuları araştır, tek bana bağlı kalma.

Konular derin ve uzun.

Adımız "İnsan."

İsim verilmedi tanı kondu.

"Sen unutkan bir varlıksın. Bu yüzden sana ihtiyacın olan her şeyi sürekli yeniden vermek gerekir. Gıda, eğlence, korku, haber, ürün, hap. Çünkü unutuyorsun.
Sürekli unuttuğun için sürekli müşterimsin."

Ama unutma unutmak da bir kas.

Hatırlamak da bir kas.

Hangisini çalıştırırsan o güçlenir.

Bugüne kadar unutma kasını çalıştırdın.

TikTok kaydır, dizi izle, içkiyi yudumla, telefon karıştır hepsi unutmanı kolaylaştıran araçlar.

Şimdi tersini dene.

Sus. Doğaya çık. Rüyana bak.

Sor: "Ben gerçekten kimim?"

Cevap gelmeyebilir. Hemen değil.

Ama bir gün bir an örtü kayar.

Ve o an sen artık "İnsan" değilsin.

Sen hatırlayan bir tanrısın.

Korkma, ilerle.

[Can Levent Özgün @canleventozgun]

İnsanın aşırıya giden duygularını ve davranışlarını bastırmak değil, kontrol edebilmeye ihtiyacı vardır. Aşırıya kaçan öfkenin, kırgınlığın, üzüntünün, acının, fedakarlığın, sevginin, fedakarlığın anlatmak istediği şeyler vardır. Önemli olan o anlatılmak istenilen şeyleri görebilmek ve o enerjiyi verimli kullanmaktır. Bu duyguların olması yanlış bir şey değil, kontrolsüz ve hayatı olumsuz etkiler şekilde kullanılması yanlıştır. İnsanı robotlardan ayıran öngörülemez davranış ve duygu çeşitliliğine sahip olmasıdır. Ancak günümüzde maalesef insanın insan tarafını red ederek, öngörülür ve tek düze bir varlık olması için uğraşılıyor. Bu yüzden de insanlara umut veriyoruz adı altında sahte ve zehirli bir pozitifçilik empoze ediliyor.
Aşırıya giden her davranış ve duygunun üstünü örtmek, sebebini görmemek, kişiyi ileride daha büyük acı ve mutsuzluğa sürükler.

[Can Levent Özgün @canleventozgun]

Yaratıcıyı arıyorum, bir işaret bekliyorum ama cevap bulamıyorum diyorsan, önce Yaratıcının hiç bir yere kaybolmadığını anlamalısın.“Kendini bilen, Rabbini bilir”
Bazı duygular kalp üzerinde gerçeği algılamanın önünde duvarlar oluşturur. Öz benliğinden, ruhundan uzaklaştıkça, duvarların kırılmadıkça ve duyguların değişmedikçe hakikati, dünyayı ve Yaratıcıyı algılamak zorlaşır.

[Can Levent Özgün @canleventozgun]

Malik (Cehennem Meleği): Sahip olan demektir
Rıdvan (Cennet Meleği): Allah'ın rızasını gözeten demektir.

Bu isimler semboliktir:
‘Benim’ diyerek sahiplenmek, kişiyi manen cehenneme sürükler. Çünkü bu, kibrin ve hakikati inkarın kapısını açar.

Kendisine verileni, Allah'ın rızasını gözeterek, başkalarına faydalı olacak şekilde kullanan kişi, iç huzurunu (cennetini) inşa eder. Bu, emanet bilinciyle hareket etmektir.

İnsan, dünyadaki hiçbir şeye (mal, mülk, yetenek, evlat, ilim, bilgi, güç, zaman, beden aklınıza ne gelirse) mutlak sahip değil, sadece geçici bir vekildir. Her şey ona bir süreliğine verilmiştir, ‘Hani rabbin meleklere, “Ben yeryüzünde bir halife yaratacağım” demişti’ (Bakara 30)
Vekili olduğu şeyleri, hem kendi gelişimi hem de toplumun faydası için kullanarak, Yaratıcının rızasına ulaşabilmek, insanın varoluşsal görevidir.

‘Sahip olduğunu sanan cehennemini, vesile olduğunu bilen cennetini yaşar.’
Burada "cennet" ve "cehennem" sadece ahirete referans değil, iç dünyamızda kurduğumuz ruh halinin bir yansımasıdır.

İnsanın kurtuluşu, tüketmek ve sahiplenmekte değil, şükranla kabul etmek ve iyilikle aktarmaktadır. Bu, hem dünyadaki huzurun hem de ebedi saadetin anahtarıdır.

[Can Levent Özgün @canleventozgun]

İnsan, kendisine besleyemediği
duyguları dışarıdan karşılama eğilimindedir. Yap-bozun eksik parçasını hep dışarıda arar. O parçayı nerede kaybettiği ile yüzleşip tamamlayabilse bütün olmanın hafifliği ile dengeye gelir ve dışarıya da dengeli davranmaya başlar. Bu yüzden "Bana değer vermen için sana değer veriyorum" değil, "Sana daha dengeli değer verebilmek için önce kendime değer veriyorum" demek önemlidir.

[Zeynep Turan @twitburc]

♒ Kova Burcu 2026 Yılının 💫 En Kazananı 💫

🌲 2026’da hak ettiğini geri almak konusunda kimse seni durduramayacak. Şubat ayından itibaren gökyüzü “imkânsız” dediğin başlıklarda bile kapıları açmaya başlıyor. Geçmişte yarım kalan hikâyeni tamamlamak için önün aydınlanıyor.
🌲 Dokuz yıl aradan sonra burcunda başlayacak tutulmalar seni güvenilir yaparken kendini de konumlandırmanı sağlayacak. Tuhaflıklardan koruyan, işini kolaylaştıran gezegen hareketleri dünyanın ritmini değiştirirken seni ya koruyacak ya da hakkını eksiksiz teslim edecek.
🌲 Bu yıl, uzun süredir biriken ne varsa yerini buluyor.

#zeynepturan #twitburc #2026yılınınenleri

[Sakıncalı Medrese ∴ @227_sm]

Beyaz yakalı denilen figürün yaşantısının gerçekliği nedir? Bu salakların yaşamı dıştan bakıldığında ilk olarak disiplinin, dakikliğin ve soğuk rasyonalitenin izlerini taşır. Yaşamın anlamı iş disiplininin diline tercüme edilmiştir, kişi kendi varlığını bir "proje" olarak yöneterek hem güvenliğe hem saygınlığa ulaşacağına emindir.

Bu aslında sermaye düzeninin ideal insan tipidir. Neden böyle diyorum, çünkü burada oldukça tasarruflu bir iktidar teknolojisi çalışır: Dışarıdan gelen bir baskıdan çok, içeriye yerleşmiş ve kişiye sürekli mors sinyalleri gönderen başarılı bir ideolojik mekanizma kurulmuştur: Daha iyi ol, daha hızlı ol, daha verimli ol, daha “piyasa değeri” yüksek ol. Böylece emek, yalnızca çalışma saatlerinde değil; uykuda, boş zamanda, ilişkilerde, hatta kişisel gelişim ritüellerinde de metalaşır. Dinlenme, bir hak olmaktan çıkar; performansın devamı için gerekli “bakım”a dönüşür. Tatil bile, yeni bir üretkenlik döngüsünün yakıtıdır. Bu noktada sömürü, klasik anlamıyla patron-işçi ilişkisini aşar: Kişi, kendi kendisinin işvereni gibi davranırken aynı zamanda en acımasız işçisine dönüşür. Sömürünün en sofistikisine tabii olup kendini lord gibi hisseden bir işçi! Bu sermaye düzeni açısından müthiş bir başarıdır.

Peki beyaz yakalı neden bu kadar salaktır? İnsani bir zaaftan ötürü diyebiliriz, zira bu yaşam biçiminin temel vaadi "kontrol"dür. Belirsizliğin kaygısını azaltmak için hayat ölçülebilir parçalara bölünür: KPI’lar, OKR’lar, çeyrek hedefleri, kişisel finans planları, zaman bloklama, verimlilik araçları… Bu düzenleme dili, gündelik hayat�� yönetilebilir kılar gibi görünür; fakat aslında yaşamın en "yaşamsal" unsurlarını (yakınlık, aidiyet, şefkat, oyun, merak, yas, vecd, sevinç) ölçüm dışına iterek değersizleştirir. Ölçülemeyen, yönetilemeyen sayılır. Yönetilemeyen, risk olarak kodlanır. Risk ise minimize edilmelidir. Böylece insani olanın geniş alanı, “gereksiz dalgalanma” muamelesi görür.

Tabii mevzu sadece birey psikolojisi ile ele alınamayacak kadar katmanlıdır, mesela sınıfsal ve mekânsal iki önemli katmanda bazı meşum şeyler yaşanır. Beyaz yakalı yaşam tarzı, kentin belirli bölgelerinde yoğunlaşan bir tüketim altyapısıyla beslenir: Pahalı kafeler, güvenli siteler, “iyi semt” okulları, butik spor stüdyoları, kişisel bakım endüstrisi, deneyim ekonomisi… Bütün bunlar, “kaliteli yaşam” imajıyla sunulur; fakat bu imaj, kentsel eşitsizliği derinleştirir. Güvenli ve steril alanlar, kamusal olanın yoksullaşması pahasına kurulur. Kamusallık zayıfladıkça dayanışma da zayıflar; dayanışma zayıfladıkça herkes kendi bireysel çözümünü satın almaya yönelir. Böyle örgütlenmiş bir kentsel yaşamın içinde bu salaklar yalnızca başkalarını değil, kendilerini de yönetilecek bir kaynak olarak görmeye başlar: Enerjiyi optimize etmek, duyguyu regüle etmek, zamanı maksimize etmek… Dil bile değişir; “kendine yatırım”, “kişisel marka”, “network”, “mentorluk” gibi ifadeler, insan ilişkilerinin pazar mantığıyla yeniden kodlandığını gösterir. Bunlar yorulmaz mesela, "tükenmişlik sendromu" yaşarlar.

Bu yok edilmesi gereken bir insan tipidir, zira sermaye düzeninin "alternatifsiz", adeta bir doğa durumu gibi görülmesini sağlayan yanılsamaya en çok bunlar kanmakta ve en çok bunlar yeniden üretmektedir. Bunu da elbette kafalarına sıkarak değil, her aşamada yaşadıkları hayatın hakiki doğasını onlara ifşa ederek yapmak gerekir. Ancak o aşamadan sonradır ki hem sahici bir yaşam hem de sahici bir mücadelenin imkânından bahsedilebilir.