Yoruldum… ama sanki bunu söylemeye bile hakkım yokmuş gibi hissediyorum.
Sanki sadece ben yoruluyorum, başkaları hiç yorulmuyormuş gibi.
Ne kadar dinlenmem gerektiğini bile bilmiyorum; gücümü nasıl toplayacağımı da.
@milkaninpatisi Çok iyi anlıyorum ama yine de pes etmemek lazım. Sen bu kadar dezavantaja rağmen onlarla aynı seviyedeysen, onlar yerine seni işe alacak tecrübeli gözler. Çünkü sen olmayanı olduruyorsun, krizi yönetiyorsun. Akıllı işveren sana yatırım yapar.
Simyacı da çobanın bunca zaman aradığı hazinenin burnunun dibinde olduğunu fark etmesi gibi, ne zaman ailemden ayrılsam en büyük pişmanlığım kardeşlerimi görememek oluyo. Bi şeyler aramaya çıkıyorum devamlı ama asıl hazinenin içine doğmuşum, anca yola çıkınca anlıyorum.
İzlediğim hastane temalı dizide her hastayı operasyon sırasında aksiyon olsun diye ventriküler fibrilasyona sokuyorlar, hepsi de sekelsiz dönüyor. Kadın doğumcunun bi anda beyin ameliyatı operatörü olmasını saymıyorum bile. 💆🏼♂️
Bisikleti bilmezdik büyüklerimiz öğretti sürmeyi. Yeni yüzyıl bir sürü yenilikle geldi. Büyükler ne bunlara hakim ne kullanabilir ne de bizi bunların zararlarından koruyabilir. Bizi bağlayan bir şeyler yapılmazsa, iki jenerasyon da faydalı bir ilişki kuramayacak.
Büyükler, küçükleri anlamıyor. Yeni jenerasyon sosyal medya, yapay zeka biri sürü şeyle tanışıyor. Bunlarla ne yapılacağını kendi hayatımıza faydalı bi şekilde nasıl kullanacağımızı anlatan yok.
Bazı insanları çok sevmekten ve onların beni sevmesini beklemekten vazgeçmem lazım, cuma akşamı işten çıkınca oturup bi şeyler içebileceğim ne çok kişi varmış, cuma akşamı dışarı çıkmam ki ben.
Bana hayatta kimseden beklentimin olmamasını ilgisizliğiyle yıllarca öğreten ebeveynimin, edindiğim arkadaşımın ihtiyacım olduğu anda ilgisizliğini fark etmesi kadar garip hayat? Bi de diyor ki, niye yardım etmiyor, nasıl arkadaş? peki ya sen?
Bazı insanlar cuma akşamı işten çıkınca oturup bi şeyler içmek için vardır hayatında. Kendime insanlar ve onların beni koyduğu konumlar hakkında daha çok hatırlatma yapmalıyım.
Sevdiğin insanların sen olmadan, başkalarıyla da mutlu olduğunu görmek ve buna dayanabilmek güçlü olmanın göstergesi mi yoksa öğrenilmiş çaresizliğin mi?