یه عادت دارم؛ وقتی توی پله یا پیادهرو میبینم یه آدم مسن، بیمار یا ناتوان داره آرومتر از من حرکت میکنه، ناخودآگاه سرعتمو کم میکنم تا آرومتر از کنارش رد بشم.
نه از روی ترحم؛ بیشتر از این جهت که دلم نمیخواد حتی برای چند ثانیه احساس کنه به خاطر شرایطش، جلوی بقیه کم آورده.
من حتی برای «بیخیال شدن» هم تحلیل میکنم.
یعنی ممکنه بگم «دیگه برام مهم نیست»، بعد ۲۰ دقیقه درباره اینکه چرا دیگه مهم نیست، سه لایه تحلیل روانشناختی ارائه بدم. 😂
واقعا دلم میخواد استعفا بدم برگردم سر کار و کاسبی زحمات چندسالهم تو شرکت رو به تخمم بگیرم کارمندی کبریه واقعا دوستان یه مشت آدم خایه مال میبینی اعصابت کیری میشه