ما در تاریکترین شبهای ایران، هنوز چشم به روشنایی داریم.
امید به آزادی، آخرین چیزیست که از ما نتونستند بگیرند.
پروپاگاندای ناامیدی دیگه کار نمیکنه حاشیهسازیها و روایتهای رنگباخته هم دیگر کسی را فریب نمیدهد.
ما زیر سنگینترین فشارهای زندگی، هنوز مقاومت می کنیم
چون برای ما ایران فقط یک نام نیست
خانهایست تسخیر شده به دست اهریمن ،که برای نجاتش، از جانمان میگذریم.
#پاينده_ایران_جاویدشاه
#انقلاب_ملی_شیروخورشید
من خیلی وقته نمیتونم فیلم و سریال ببینم؛ مخصوصاً فیلمهای اکشن ٫دیدن خون و تیراندازی برای خیلی از ما یاداور شب های سخت😔
این درد جمعی که به ما تحمیل شد، فکر نمیکنم حتی بعد از آزادی هم به این راحتی خوب بشه.
اما
قسم خوردیم به خون یاران کنار هم هستیمتا پایان
#جاویدشاه
#انقلاب_ملی_شیروخورشید
«جاوید شاه»؛ تقابل دو جهانبینی در دو واژه
شاید یکی از عمیقترین تفاوتهای فرهنگی را بتوان در تقابل دو عبارت دید: «جاوید شاه» و «مرگ بر…».
این تفاوت صرفاً در دو شعار سیاسی نیست؛ در دو نوع مواجهه با جهان است. یکی برای آنچه دوست میدارد آرزوی ماندگاری میکند و دیگری برای آنچه نمیپذیرد، آرزوی پایان.
در فرهنگ ایرانی، عشق هرگز به رابطه میان دو انسان محدود نبوده است. ما قرنها با عشق شعر گفتهایم، داستان ساختهایم، به وطن دل بستهایم و برای آنچه عزیز میدانستیم آرزوی جاودانگی کردهایم.
عشق در این فرهنگ، مفهومی زاینده است. انسان عاشق فقط معشوقش را دوست ندارد؛ ظرفیت دوست داشتن در او گسترش پیدا میکند. از خانواده به همسایه، از همسایه به هموطن و از هموطن به سرزمین.
اما در سوی دیگر، گفتمان رسمی جمهوری اسلامی برای دههها شعارهای مرگخواهانه را به بخشی از آیینهای سیاسی و آموزشی تبدیل کرده است. کودکانی که هنوز فرصت شناخت جهان را پیدا نکردهاند، با واژگان دشمنی و مرگ آشنا میشوند.
تقابل این دو زبان، پرسشی بنیادین را پیش میکشد: وقتی یک فرهنگ از عشق و زندگی سخن میگوید و یک دستگاه ایدئولوژیک دشمنی را پیوسته بازتولید میکند، این دو چه تصویری از انسان و جامعه میسازند؟
این مسئله فقط به شعارها محدود نیست.
در نگاه انتقادی به رسانههای رسمی، میتوان پرسید چرا در بسیاری از روایتهای نمایشی، عشق با خیانت، اعتماد با فریب و روابط انسانی با منفعتطلبی گره میخورد؟ آیا این بازنماییها صرفاً بازتاب واقعیت اجتماعیاند یا خود نیز در شکل دادن به تصور جامعه از عشق و اعتماد نقش دارند؟
اهمیت این پرسش در آن است که عشق فقط یک احساس خصوصی نیست؛ میتواند سرچشمه اعتماد، همدلی و همبستگی اجتماعی باشد. انسانی که توان دوست داشتن دیگری را حفظ میکند، امکان پیوند با جامعهاش را نیز در خود زنده نگه میدارد.
و اینجاست که «جاوید شاه» معنایی فراتر از یک عبارت سیاسی پیدا میکند.
برای گویندگانش، این شعار میتواند بیان وفاداری به یک خاطره تاریخی، یک هویت و آرزوی استمرار چیزی باشد که دوستش دارند.
«جاوید» واژهای است رو به زندگی؛ آرزویی برای ماندن، نه نابود شدن.
شاید عمیقترین لایه این تقابل همین باشد:
زبان فقط آنچه را فکر میکنیم بیان نمیکند؛ در شکل دادن به آنچه میتوانیم تصور کنیم نیز سهم دارد.
و جامعهای که میخواهد آیندهای متفاوت بسازد، ناگزیر باید درباره زبان آن آینده هم بیندیشد.
زیرا تفاوت فقط در این نیست که چه کسی را دوست داریم یا با چه کسی مخالفیم؛ تفاوت در این است که برای جهان، زندگی آرزو میکنیم یا مرگ.
پاینده ایران
جاوید شاه
@sepide2024 @JavadJose
امروز هر کسی که ادعای دشمنی با حکومت رو داره، از آبدانان و شعارهای مردمش میگه.
هر اکانتی غیر از این روایت رو منتشر میکنه، گی به اکانتش (ریپورت) کنید.
مردمی که ۱۸ دی ماه خونین دیدن باز کف خیابون هستن ،تحلیلگر ودلسوز نمی خوان
رسانه ای می خوانکهصدای شعار هاشون به کل دنیا برسه.
#جاویدشاه
#اين_آخرين_نبرده_پهلوى_برميگرده
#جمهوری_اسلامی_رهبر_کارتونیت_کو
#گی_دِ_خمینی
فکر میکنم تنها مردمی هستیم که در میانه براندازی یکی از بزرگترین دیکتاتوریهای تاریخ، نهتنها از حمایت کافی برخوردار نیستیم، بلکه باید قشر روشنفکر، سلبریتیها، هنرمندان، تئوریسینها و حتی تحلیلگران خودمان را هم توجیه کنیم که مسیر درست کدام است!
اگر کمک نمیکنید، لطفاً حداقل منفعل باشید و سنگاندازی نکنید.
فردای آزادی فقط روسیاهی میمونه براتون
#انقلاب_ملی_شیرخورشید
#پاينده_ایران_جاویدشاه