Serhendi Vakfımız üçüncü hizmet yılını tamamladı, elhamdülillah!
Bu geçen sürede Vakfımız çok önemli bir toplumsal problemin çözümünde öncülük yapmıştır.
Halktan para toplanarak inşa edilen hayır hasenat mallarının emaneten şahıslar üzerinde olması kanayan bir yaraydı.
Emanetçi şahısların vefatlarını müteakip mirasçılarla oraları bağışlarıyla inşa eden halk arasında yaşanan olumsuzlukların örnekleri bolca geçmişte yaşanmıştır.
Seyyid Muhammed Saki elHüseyni hazretleri muhterem babalarının vefatını müteakip bu hususta topluma cesaretle liderlik yapmış ve bu malların vakıf mahiyetinde olduğu görüşünü adeta haykırmış ve üzerindeki emanet tapuları da Serhendi Vakfına devrederek fiilen örneklik yapmıştır.
Kendisi sevenler ve sözünü dinleyenler aynı mahiyetteki taşınmazların yüzlercesini Serhendi Vakfına devrederek vazifelerini yapmışlar ve halen de yapmayı sürdürüyorlar.
Dolayısıyla Milletin malları hukuki ve mali güvence altına alınmış, istismar kapıları kapatılmıştır.
Bu uygulama toplumda ve kamuda büyük bir memnuniyetle karşılanmış ve insanlarımızın güvenle hayırlı hizmetlere desteklerinin devamını temin etmiştir.
Serhendi Vakfının, vakıf mahiyetindeki hayır hasenat mallarını muhafaza gayretinin diğer ilgililere de örnek olması en büyük dileğimizdir.
Bilhassa derneklerin,cemaatlerin, sivil toplum kuruluşlarının ve sosyal dayanışmayla ilgili tüzel kişiliklerin bu çağrımıza icabet etmelerini temenni ediyoruz.
Aksi takdirde şeffaflık ve hesap verilebilirlik ilkelerinin sağlayacağı huzur ve güvenin yerini Sui zan,töhmet, istismar ve iftira karmaşası alacaktır.
24 Ağustos 2026'ya BİR gün kaldı.
MEDİNE...
Gece.
Şehir sessiz.
Ama bir evde Hz. Muhammed ﷺ Kur'an okuyor.
Önce Hz. İbrahim'in duasının geçtiği ayete geliyor:
“Rabbim! Şüphesiz onlar insanlardan birçoğunu saptırdılar. Artık kim bana uyarsa o bendendir...”
Okuyor...
Devam ediyor.
Sonra Hz. İsa'nın ümmeti hakkındaki sözlerinin geçtiği ayete geliyor:
“Eğer onlara azap edersen şüphesiz onlar senin kullarındır. Eğer onları bağışlarsan şüphesiz sen mutlak güç sahibisin, hüküm ve hikmet sahibisin.”
Ve burada duruyor.
Ellerini kaldırıyor.
Ağlamaya başlıyor.
Peki neden?
Taif mi?
Hayır.
Uhud'da kırılan dişi mi?
Hayır.
Mekke'de gördüğü zulüm mü?
Hayır.
Kaybettiği evlatları mı?
O da değil.
Dudaklarından iki kelime çıkıyor:
“ALLAH'IM... ÜMMETİM... ÜMMETİM...”
Cebrâil geliyor.
Allah elbette Habibinin neden ağladığını biliyor.
Ama Cebrâil'e:
“Muhammed'e git ve onu ağlatan şeyin ne olduğunu sor.”
buyuruyor.
Cebrâil soruyor.
Cevap değişmiyor:
Ümmeti...
Sonra Rabbinden bir müjde geliyor:
“Ey Muhammed! Ümmetin konusunda seni razı edeceğiz ve seni üzmeyeceğiz.”
Bakın...
Ben bu hadisenin hep başka bir yerinde takılıp kalıyorum.
O gece Peygamber Efendimiz ﷺ kimin için ağlıyordu?
Hz. Ebubekir için mi?
Evet.
Hz. Ömer için mi?
Evet.
Hz. Ali için mi?
Evet.
Bilâl için mi?
Evet.
Ama sadece onlar için değil.
Henüz doğmamış insanlar da vardı o gözyaşının içinde.
Yüz yıl sonra gelecekler...
Beş yüz yıl sonra gelecekler...
Bin yıl sonra gelecekler...
Ve yaklaşık bin dört yüz yıl sonra gelecekler.
Yani...
BİZ.
Sen daha dünyada yokken...
Baban yokken...
Deden yokken...
Belki dedenin dedesi bile yokken...
Medine'de bir gece bir Peygamber senin için ellerini kaldırmış:
“Ümmetim...”
diye ağlıyordu.
Şimdi ben sana desem ki:
Dünyaya gelmeden yaklaşık 1400 yıl önce seni seven bir insan vardı...
İnanır mısın?
İnan.
Çünkü vardı.
Hz. Muhammed ﷺ.
Ama daha yeni başlıyoruz.
Çünkü bu sevgi bir gecelik değildi.
Bir dua hiç değildi.
Kur'an zaten bize Peygamber Efendimizin ümmetine nasıl baktığını açık açık söylüyor.
Tevbe Suresi 128. ayet...
“Size kendi içinizden öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir. O size çok düşkündür. Müminlere karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.”
Şu cümlenin ağırlığına bakın:
“Sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir.”
Allah söylüyor bunu.
Senin acın...
Ona ağır geliyor.
Senin kaybolman...
Onu endişelendiriyor.
Senin cehenneme doğru yürümen...
Onun canını yakıyor.
Zaten başka türlü olsaydı Taif'i açıklayamazdık.
---
620 — TAİF...
Hz. Hatice vefat etmiş.
Ebû Talib vefat etmiş.
Mekke'deki baskı iyice artmış.
Peygamber Efendimiz ﷺ Taif'e gidiyor.
Belki bir kapı açılır.
Belki biri dinler.
Belki bir kişi...
Sadece bir kişi iman eder.
Ama dinlemiyorlar.
Alay ediyorlar.
Hakaret ediyorlar.
Sonra şehrin ayak takımını peşine takıyorlar.
Taşlıyorlar.
Ayaklarından kan akıyor.
Zeyd b. Hârise onu korumaya çalışıyor.
Sonunda bir bağa sığınıyor.
Ve biraz sonra Cebrâil geliyor.
Yanında dağlar meleği.
İsterse o iki dağı üzerlerine kapatacak.
Şimdi...
Burada insanın aklına ilk ne gelir?
İntikam.
Seni taşlayanlar önünde.
Güç sende.
Bir kelime söyleyeceksin.
Bitecek.
Ama Muhammed ﷺ söylemiyor.
Diyor ki:
Belki onların soyundan yalnız Allah'a kulluk edecek insanlar çıkar.
Allah Allah...
Ayağından kendi kanı akıyor.
Ama o kendisine taş atan adamın henüz doğmamış çocuğunu düşünüyor.
İşte ben burada bir şey anlıyorum.
Taif'te kendisini taşlayan insanların çocuklarının imanını düşünen bir Peygamber...
Kendi ümmetini nasıl düşünmez?
Düşündü.
Hem de ömrünün sonuna kadar.
---
625 — UHUD...
Bu defa karşısında taş yok.
Kılıç var.
Ok var.
Savaş var.
Müslümanların safları karışıyor.
Hz. Hamza şehit ediliyor.
Peygamber Efendimizin ﷺ yüzü yaralanıyor.
Dişi kırılıyor.
Miğferinin halkaları yanağına batıyor.
Kan yüzünden aşağı akıyor.
Kendisini öldürmek isteyen bir topluluğun ortasında.
Fakat yine aynı Muhammed ﷺ...
Lanetten önce hidayeti düşünüyor.
Çünkü o bir kavmi yok etmeye gelmedi.
Kur'an'ın ifadesiyle:
“Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.”
Enbiyâ Suresi 107.
Rahmet...
İyi günde kolay kelime.
Asıl mesele yüzünüzden kan akarken rahmet olabilmek.
Taif bunu gösterdi.
Uhud bunu gösterdi.
Ama Medine'de başka bir şey daha oldu.
Bir gün Peygamber Efendimiz ﷺ ashâbıyla birlikte mezarlığa gitti.
Ve:
“Kardeşlerimizi görmüş olmayı isterdim.”
dedi.
Ashâb şaşırdı.
“Biz senin kardeşlerin değil miyiz ya Resûlallah?”
Verdiği cevap yaklaşık 1400 yıl sonrasına kadar geldi.
Siz benim ashâbımsınız...
Kardeşlerimiz ise henüz gelmemiş olanlardır.
Bak şimdi...
Bu başka.
Sahâbe onu gördü.
Biz görmedik.
Sahâbe sesini duydu.
Biz duymadık.
Sahâbe onun arkasında namaz kıldı.
Biz kılamadık.
Sahâbe onun sofrasına oturdu.
Biz oturamadık.
Ama biz...
1400 yıl sonra doğduk.
Adını duyduk.
Muhammed ﷺ...
dedik.
Getirdiği kitaba sarıldık.
Onun Rabbine iman ettik.
Onun kıblesine döndük.
Ve onu...
Görmeden sevdik.
Fakat meselenin insanın boğazını düğümleyen tarafı şu:
Biz onu görmeden sevdik ama...
O BİZİ GÖRMEDEN ÖZLEDİ.
İşte ümmet sevgisi böyle bir şey.
Yorulur musun?
Yorulursun.
Üzülür müsün?
Üzülürsün.
İnsanlardan kırılır mısın?
Kırılırsın.
Ama Hz. Muhammed ﷺ ümmetinden vazgeçmedi.
Çünkü onun derdi insanların kendisini sevmesi değildi.
Kurtulmasıydı.
Bir çocuğun ağladığını duyduğunda annesi üzülmesin diye namazı kısa tutuyor.
Ümmetine ağır gelir diye bazı ibadetlerin farz kılınmasından endişe ediyor.
Misvak konusunda bile ümmetine güçlük çıkmasından çekindiğini söylüyor.
Bakın...
Küçük gibi görünen şeylerde bile aynı hassasiyet var:
Ümmetime ağır gelmesin.
Peki büyük meselelerde?
Orada zaten gözyaşı var.
“Ümmetim... Ümmetim...”
Ve sonra...
Bir gün dünya bitecek.
Para bitecek.
Makam bitecek.
Soyadı bitecek.
Milliyet bitecek.
İnsanların birbirine tutunduğu bütün dünyevî şeyler bitecek.
Kur'an'ın anlattığı o gün gelecek.
İnsan kardeşinden kaçacak.
Annesinden...
Babasından...
Eşinden...
Çocuklarından...
Herkesin kendi derdine düştüğü bir gün.
Mahşer.
İnsanlık şefaat arayacak.
Peygamberlere gidecek.
Ve nihayet Hz. Muhammed ﷺ'e gelecek.
Dünyada:
“Ümmetim...”
diyen Peygamber...
Ahirette de ümmetini unutmayacak.
Şimdi insan ister istemez düşünüyor.
Bir Peygamber bizi dünyaya gelmeden sevmiş.
Bizim için ağlamış.
Bizi kardeşi olarak özlemiş.
Hayatı boyunca ümmetine kolaylık istemiş.
Ahirette bile ümmetinin kurtuluşu için şefaat edecek.
Peki...
BİZ NASIL BİR ÜMMET OLDUK?
Burası önemli.
Çünkü bundan sonrası artık Peygamberimizin ümmet sevgisi değil.
Bizim ümmetliğimiz.
Ve bunu anlamak için çok uzağa gitmeyeceğiz.
Takvim...
2026.
Yaklaşık 1400 yıl geçti.
Yer...
GAZZE.
Şimdi Gazze'ye başka türlü bakın.
Siyaseti bir kenara koyun.
Haritayı bir kenara koyun.
Rakamları da bir kenara koyun.
Bir anneye bakın.
Evladını kaybetmiş.
Bir babaya bakın.
Evinden geriye taş yığını kalmış.
Bir çocuğa bakın.
Yatağı yok.
Evi yok.
Bazen yiyecek ekmeği yok.
Ama bir şeyi var:
İmanı.
İşte benim aklıma burada 1400 yıl önceki o gece geliyor.
Hz. Muhammed ﷺ ellerini kaldırmış:
“Ümmetim... Ümmetim...”
diye ağlıyor.
Sonra Gazze'deki çocuğa bakıyorum.
O çocuk da...
Onun ümmeti.
Çadırdaki anne...
Onun ümmeti.
Evladını toprağa veren baba...
Onun ümmeti.
Aç kalan çocuk...
Onun ümmeti.
Ve açık söyleyeceğim.
Gazze yıllardır öyle bir sabır gösteriyor ki...
Evi gidiyor.
İmanı gitmiyor.
Evladı gidiyor.
Allah'a teslimiyeti gitmiyor.
Sofrası gidiyor.
Şükrü gitmiyor.
Camisi yıkılıyor.
Secdesi gitmiyor.
Dünya onu unutuyor.
O RABBİNİ UNUTMUYOR.
O yüzden benim cevabım net:
GAZZE, HZ. MUHAMMED ﷺ'İN ÜMMETİ OLMAYI HAK EDİYOR.
Peki...
BİZ HAK EDİYOR MUYUZ?
Asıl mesele burada başlıyor.
Çünkü ümmetlik sadece:
“Ben Müslümanım.”
demek değil.
Aynı kıbleye dönüp birbirimizin acısına sırt çevirmek hiç değil.
Peygamber Efendimiz ﷺ müminleri birbirine bağlı tek bir beden gibi anlatıyor.
Bir uzuv rahatsız olduğunda diğer uzuvlar da onun acısına ortak oluyor.
Peki bedenin bir tarafı Gazze'de kanarken...
Biz hiçbir şey hissetmiyorsak...
Sorun yalnızca Gazze'de olabilir mi?
Belki de biraz kendimize bakmamız gerekiyor.
Bir çocuk aç.
Sen doyuramıyorsun.
Tamam.
Ama bir öğün gönderebilirsin.
Bir aile çadırda.
Ev veremiyorsun.
Tamam.
Bir battaniye gönderebilirsin.
Bir anne çaresiz.
Savaşını bitiremiyorsun.
Tamam.
Ama onun sofrasına bir koli erzak bırakabilirsin.
Hiçbirini yapamıyor musun?
Ses verirsin.
Dua edersin.
Unutmazsın.
Unutturmazsın.
Çünkü herkes dünyayı değiştiremez.
Ama herkes...
Bir insanın dünyasına dokunabilir.
Ve birkaç gün sonra...
MEVLİD KANDİLİ.
Peygamber Efendimizin ﷺ dünyaya teşrifini anacağız.
Salavatlar getireceğiz.
Onu sevdiğimizi söyleyeceğiz.
Ben düşündüm...
Gerçekten düşündüm.
MEVLİD KANDİLİ'NDE PEYGAMBERİMİZE BİR HEDİYE GÖNDEREBİLSEYDİNİZ, NE GÖNDERİRDİNİZ?
Benim cevabım belli.
Gül değil.
Güzel söz değil.
Sadece bir paylaşım hiç değil.
Ben...
ONUN ÜMMETİNE GÖNDERİRDİM.
Gazze'de bir kapı çalınsın isterdim.
Kapıyı bir anne açsın.
İçeride çocukları olsun.
O sofraya erzak bırakılsın.
Çocuklar o gece doysun.
Anne ellerini açıp dua etsin.
Benim kim olduğumu bilmesin.
Bilmesine de gerek yok.
Çünkü mesele bizim bilinmemiz değil.
Rabbimizin bilmesi.
Ve o gece içimden yalnızca şunu söylemek isterdim:
YA RESÛLALLAH...
Sen bizi hiç görmeden sevdin.
Bizi hiç görmeden özledin.
Biz dünyada yokken:
“Ümmetim...”
diye bizim için ağladın.
Biz de bugün...
SENİN ÜMMETİNİ UNUTMADIK.
Gazze'ye yardım edin.
Gücünüz neye yetiyorsa onu yapın.
Güvendiğiniz yerden destek olun.
Erzak gönderin.
Bir yetime ulaşın.
Bir aileye ulaşın.
Bir çocuğa ulaşın.
Susmayın.
Ses verin.
Çünkü belki de Mevlid Kandili'nde Peygamber Efendimize ﷺ verebileceğimiz en güzel hediye...
Onun:
“ÜMMETİM...”
diye gözyaşı döktüğü insanlardan birinin...
GÖZYAŞINI SİLMEKTİR.
@turkhafiza2 Yorumlar gezi zekâlı dolu. Hani silah bırakmışlardı diye. Arşiv video olduğunu yazmış zâten. Ama paylaşımın amacı zâten yanlış anlaşılması üzerinden provakasyon yapmak.
Sizden birisinin kapısının önünde nehir olsa ve orada günde beş kere yıkansa o kişinin hiç kiri kalır mı? İşte beş vakit namaz da böyledir. Allah, onunla günahları siler.
(Buhârî, "Mevâkîtu'- Salât", 6; Müslim, "Mesâcid", 283)
Seri Devam...
Bölüm 2
Bugün Gazze’ye bakarken yapılan en büyük hata, orayı sadece bir coğrafya, bir savaş alanı, bir insani kriz olarak görmektir. Gazze bundan çok daha fazlasıdır. Gazze, bu çağda kimin hangi gölgenin altında büyüdüğünü açık eden bir aynadır. Gazze, çocukların hangi ahlakla yoğrulduğunu, hangi örnekle beslendiğini, hangi suskunlukla ya da hangi imanla ayağa kalktığını bütün çıplaklığıyla gösteren bir hakikat sahnesidir.
Gazze’de ölen çocuklar, bizim çocuklarımızdan farklı doğmadı. Aynı fıtratla geldiler dünyaya. Aynı korkularla ağladılar, aynı sevinçlerle güldüler. Ama biri ekranların gölgesinde büyüdü, diğeri bombaların altında. Biri konforun rehavetinde, diğeri yokluğun terbiye edici sertliğinde yetişti. Ve bugün Gazze’de gördüğümüz şey, sadece İsrail’in vahşeti değil; ümmetin hangi gölgeleri terk ettiğinin de fotoğrafıdır.
Gazze’de çocuklar erken büyür. Çünkü orada zaman, bizim bildiğimiz gibi işlemez. Orada yaş takvimle ölçülmez, kayıpla ölçülür. Babasını kaybeden bir çocuk bir gecede büyür. Annesini toprağa veren bir çocuk, çocukluğunu da onunla birlikte gömer. Ama dikkat edilmesi gereken asıl nokta şudur: Gazze’de büyüyen çocuklar, bütün bu acıya rağmen ahlaklarını kaybetmiyor. Çünkü onlar hâlâ doğru bir gölgenin altında kalmayı başarıyor.
O gölgenin adı bazen bir annenin sabrıdır. Bazen bir babanın sessiz vakarıdır. Bazen yıkılmış bir evin enkazı altında Kur’an okuyan bir dededir. Bazen bir mücahidin kanla karışmış secdesidir. Gazze’de çocuklar, hayatta kalmayı değil, onurlu yaşamayı öğrenir. Çünkü orada hayatın ucuz, haysiyetin pahalı olduğunu herkes bilir.
Kur’an bize Firavun’un zulmünü anlatırken özellikle bir detayı vurgular: Firavun erkek çocukları öldürüyor, kadınları sağ bırakıyordu. Çünkü Firavun şunu biliyordu: Bir toplum, erkek çocuklarıyla direnir; ama asıl mesele çocukların ruhudur. Bugün Gazze’de yapılan da aynıdır. Çocuklar hedef alınır. Çünkü düşman, gölgenin gücünü bilir. Doğru gölgede büyüyen bir çocuğun, yarın tanktan da uçaktan da korkmayacağını bilir.
İsrail’in korkusu Hamas değildir. İsrail’in korkusu roketler değildir. İsrail’in asıl korkusu, annesinin dizinin dibinde “Allah bizi görüyor” cümlesiyle büyüyen Gazze’li çocuktur. Çünkü o çocuk, büyüdüğünde hesap sormayı bilir. Ölümden korkmaz. Teslim olmaz. Satın alınmaz. İşte bu yüzden Gazze’de okullar bombalanır, hastaneler vurulur, çocuklar özellikle hedef alınır. Çünkü hedef beden değil, istikamettir.
Biz ise Gazze’ye bakarken çoğu zaman sadece acıyoruz. Oysa acımak yetmez. Acı, harekete dönüşmediğinde insanı temize çıkarmaz. Gazze bize merhametimizi değil, sorumluluğumuzu hatırlatmak için vardır. Çünkü orada akan kan, sadece Filistinlilerin değil; bu ümmetin kaybettiği ahlakın da bedelidir.
Peygamber Efendimiz “Müminler bir beden gibidir” buyururken, bu bedende bir uzuv acıdığında diğerlerinin uykusuz kalacağını söylemişti. Bugün Gazze yanıyor, ama bu bedenin büyük bir kısmı uyuyor. Daha kötüsü, uykusunu meşrulaştıracak bahaneler üretiyor. “Elimizden ne gelir” diyor. Oysa asıl soru şudur: Biz çocuklarımıza Gazze’yi ne olarak anlatıyoruz?
Bir haber başlığı olarak mı? Bir siyaset meselesi olarak mı? Yoksa bir iman turnusolu olarak mı? Çocuklarımıza Gazze’yi anlatırken hangi gölgeyi kuruyoruz? Onlara zulmü normalleştiren bir dünya mı gösteriyoruz, yoksa zulme karşı susmamayı öğreten bir ahlak mı?
Gazze’deki çocuklar, bombaların altında bile secdeyi terk etmiyor. Bizim çocuklarımız ise rahat koltuklarda namazı erteliyor. Bu fark, imkân farkı değil; gölge farkıdır. Gazze’de çocuklar, ölümle yüz yüze gelince hayatın anlamını daha erken öğreniyor. Bizim çocuklarımız ise hayatı oyun zannedip ölümü hiç düşünmeden büyüyor.
Kur’an’da “Onlar Rablerine güvenip dayanırlar” denirken tarif edilen iman, Gazze’de ete kemiğe bürünmüş haldedir. Orada bir anne, evladının cenazesini taşırken “Elhamdülillah” diyebiliyorsa, bu delilik değildir. Bu, doğru gölgede büyümüş bir neslin göstergesidir. Bu, Peygamber terbiyesinin hâlâ diri olduğunun ispatıdır.
Gazze bize şunu haykırıyor: Bu ümmet hâlâ bitmedi. Ama bu ümmetin yeniden dirilmesi için çocukların tekrar doğru gölgede büyümesi gerekiyor. Ekranların, ideolojilerin, konforun, korkunun değil; Peygamber ahlakının gölgesinde. Çünkü çocuklarını kaybeden bir toplum, geleceğini de kaybeder. Gazze çocuklarını kaybetmiyor; bedel ödüyor ama istikametini kaybetmiyor.
Asıl korkulması gereken budur. Çünkü doğru gölgede büyüyen çocuklar, bir gün hesabı dünyaya sorar. Bugün Gazze’de yanan ateş, yarın bu dünyanın vicdanını yakacak. Ve o gün geldiğinde, herkes hangi gölgede durduğunu hatırlayacak.
Soruyu tekrar sormak zorundayız: Biz çocuklarımızı kimin gölgesinde büyütüyoruz? Gazze’yi izleyen mi, Gazze’yi anlayan mı yetiştiriyoruz? Zulme ağlayan mı, zulme karşı duran mı? Çünkü yarın çocuklarımız bize bakıp bir iz taşıyacak. Ve o iz, ya utancımız olacak ya da kurtuluşumuz.
İşte Gazze, bu yüzden sadece bir şehir değildir. Gazze, bu çağın terbiyesidir. Doğru gölgenin hâlâ var olduğunu haykıran bir çığlıktır. Ve bu çığlık, duyana değil; altına girene hayat verir.