@RoelofBouwman Rechts is een totaal verdeelde winkel van opportunisten die het woord "samenwerking" niet kennen, en liever Jetten aan de macht laten dan samen een vuist te maken. Waar blijven die moties van wantrouwen tegen de linkse leugenbrigades? Weerzinwekkend.
Als ‘links’ ooit weer eens in de regering wil komen, zal de PvdA zich eerst moeten losweken van het radicaal linkse GL en zich wederom moeten ontwikkelen tot een eerbiedwaardige sociaaldemocratische partij (en zich ontdoen van ‘zionisten’haters). En wat er overblijft aan GL: dat zal dan altijd een veel te radicale splinterpartij worden, met geen enkel gevoel voor wat er onder het gros der Nederlanders leeft.
De enige rode lijn die hier is overschreden, is dat de afkeer van Israël en Joden groter is dan de steun voor een vredesplan waarvan Hamas de sleutel heeft. Dit gebeurt in ons land, met steun van belangrijke politici. Ik vind het huiveringwekkend.
Het was te weten. Jodenhaat is de kanarie in de kolenmijn. Het is de fuik van de misleiding. En nu gebeurt het weer. Kijk toch hoe nu in 2025 opnieuw een massa die arme vogel achternaloopt en hoe het dat beest misbruikt als hun mascotte van de Jodenhaat. De klederdracht is nu niet bruin. De drommen van mensen gaan nu in rood groen en zwart en vaak ook gemaskerd achter trommels en vaandels aan. Achter scanderende en indoctrinerende leuzen. Ze gaan in dichte stoeten.
Het wordt steeds donkerder in de mijn van de demagogie. De lucht is niet meer zuiver. Waar is kanarie? Die was er toch? Wat heeft al die mensen in deze val gelokt? Wat dan?
Ze hebben het niet geweten.
Een paar honderd mensen herdachten vandaag 7 oktober. Op een geheime plek en onder strenge beveiliging.
250.000 mensen vierden vandaag 7 oktober. Openlijk, onbedreigd en met een fucking lekker gevoel over zichzelf.
#RodeLijn
Het onverantwoordelijke optreden van @NwSocContract contrasteert sterk met @BoerBurgerB. Beide nieuwe partijen, maar BBB kan wél de verantwoordelijkheid voor het landsbestuur aan: stelt de prioriteiten juist en laat de emoties niet overheersen.
Column gericht aan Sander Schimmelpenninck @volkskrant.
Ophitserij en hypocrisie: de Schimmelpenninck-paradox.
Laten we het hebben over Sander Schimmelpenninck, de zelfbenoemde scherpslijper van de Nederlandse media, die met zijn pen en tong de natie opzweept, beledigt en vervolgens verontwaardigd de slachtofferkaart trekt. Zijn columns en uitspraken zijn een masterclass in ophitserij, gehuld in een dun laagje intellectuele superioriteit, terwijl de hypocrisie ervan afdruipt als stroop van een vers gebakken warme pannenkoek.
Schimmelpenninck, de man die zichzelf graag profileert als progressieve ridder, vechtend tegen de bekrompenheid van de burger, heeft een merkwaardige hobby: het beledigen van hele bevolkingsgroepen. Van “domme” provinciebewoners tot “achterlijke” gelovigen, niemand lijkt veilig voor zijn verbale sloopkogel. Hij schroomt niet om complete gemeenschappen weg te zetten als minderwaardig, terwijl hij in dezelfde adem pleit voor inclusiviteit en verdraagzaamheid. Het is een paradox die zo grotesk is dat je je niet meer hoeft af te vragen of hij zelf wel doorheeft hoe dubbel zijn moraal is. Hij weet het perfect… maar het vult zijn kleine broekzakjes met centjes.
Neem zijn columns, waarin hij met een mengeling van arrogantie en spot de gemiddelde Nederlander fileert. Of het nu gaat om de “ordinaire” smaak van de middenklasse of de “achterhaalde” waarden van plattelanders, Sander weet altijd precies wie er deugt en wie niet. En verrassing: hijzelf deugt altijd. Zijn toon is die van een schoolmeester die de klas terechtwijst, maar dan zonder de empathie of het geduld. Het is niet alleen denigrerend, het is ook lui. Want wie heeft er nog een goed onderbouwd argument nodig als je je tegenstander toch al hebt gedegradeerd tot een karikatuur?
En dan de ophitserij. Schimmelpenninck is een meester in het aanwakkeren van polarisatie, terwijl hij zichzelf presenteert als iemand die juist verbindt. Zijn tweets en columns zijn vaak een open uitnodiging aan de ene groep om de andere te verachten. Of het nu gaat om zijn minachting voor “toKKies” of zijn steken onder water naar traditionele waarden, hij weet precies hoe hij de vlam in de pan moet krijgen. En als de reacties losbarsten, trekt hij zich terug in zijn ivoren toren, klagend over de “giftige” toon van het debat en op sociale media. Het is het klassieke recept van hen met een minderwaardigheidscomplex: stoken, shockeren en dan huilend naar de zijlijn rennen.
Het meest stuitende is misschien wel de hypocrisie. Deze zelfverklaarde voorvechter van gelijkheid heeft geen moeite om zijn eigen privileges te negeren. Geboren met een zilveren lepel, opgegroeid in kringen waar gewone Nederlanders alleen van kunnen dromen, predikt hij over de tekortkomingen van anderen zonder ooit zijn eigen positie te bevragen. Het is makkelijk om de wereld te veroordelen vanuit een grachtenpand, vliegtuigstoel of investering in Zweden, maar wat weet hij nou echt van de mensen die hij zo graag bespot? Zijn empathie lijkt selectief, zijn verontwaardiging strategisch.
Begrijp me niet verkeerd: een scherpe pen is een geschenk, en Nederland kan best wat zelfkritiek gebruiken. Maar Schimmelpenninck overspeelt eenzijdig zijn hand. Zijn columns zijn geen spiegel voor de samenleving, maar een podium voor zijn eigen ego. Hij beledigt niet om te verheffen, maar om te vernederen. En dat is geen journalistiek, dat is cabaret – en niet eens het goede soort.
Dus, Sander, als je dit leest: misschien is het tijd om je eigen advies ter harte te nemen. Kijk eens in de spiegel, laat die superieure grijns zakken en vraag je af of je werkelijk bijdraagt aan een betere wereld, of dat je gewoon geniet van het geluid van je eigen stem. Want eerlijk? De rest van Nederland is je schandalige toneelstukjes wel een beetje zat.
Just held a formal reprimand (démarche) with Dutch Ambassador to Israel, Marriët Schuurman, following the steps the Dutch government recently decided on against the State of Israel and its security, and against ministers serving in its government.
I told her that the Dutch government's policy towards Israel fuels antisemitism in the Netherlands. The same antisemitism that we were exposed to in its complete ugliness in the pogroms that took place on the streets of Amsterdam against Israelis last November.
I said that Israel will not surrender to jihadist forces and, on this occasion, wished the Netherlands success in its future confrontation with radical Islamist elements that have established themselves in its territory.
I said that the pressure should have been directed at Hamas and not at Israel. And in any case - the Netherlands' intention to bring about a change in Israeli policy by applying pressure on it - is rejected outright and doomed to fail.
Steps like those taken by the Netherlands (as well as other countries) have already harmed the chances of achieving a ceasefire in Gaza and a framework for the release of hostages, have strengthened Hamas's refusal, and are in fact pushing towards military escalation.
I also said that Dutch Foreign Minister Veldkamp is well aware of the significant steps taken by Israel in the humanitarian aspect, and the choice to take actions against Israel following those steps demonstrates a lack of any connection between the reality on the ground and the policy of the Dutch government.
I expressed regret that the outgoing Dutch government chose to convert a long-standing friendship with Israel into open hostility towards it, precisely during its difficult time, probably out of political interests. This attitude will not remain one-sided and without a response.
I'm convinced that Israel has many friends among the Dutch people and that their voices will continue to be heard.