Cristina Livetti

All the animals belong to the Nature. Respect them. Leave them alone. Let them live. FREE.

[Cristina Livetti @cri86271]

@DavePollak4 No, no, ma perché? Trilletta resisti, amore grande di tutti noi!💖

[Cristina Livetti @cri86271]

@danielanov1968 @firefoxxx79 Perché? Tu c’eri?

[Cristina Livetti @cri86271]

@Aeiou538647 @francopavoni1 @ArtpopBetta @stanzaselvaggia Perché la revisione del processo non l’avranno mai. E loro lo sanno.

[Cristina Livetti @cri86271]

@Daniele27920635 @vibes5411 @luciano_crocco E il risarcimento dove lo metti?

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[Cristina Livetti @cri86271]

@Dede38__ Sto piangendo come una bambina. Che tenerezza e quanto dolore dietro a una vita in canile. Grazie a chi dona una speranza a queste fragili creature.

[Cristina Livetti @cri86271]

@fabianaCa81 Una querela per uno sguardo? Ma siete seri?

[Cristina Livetti @cri86271]

@picchiasebino05 😂😂😂👏👏👏 Ma il pavimento lo lava?

[Cristina Livetti @cri86271]

@tizianamaiolo @FrancescoNorve1 @stanzaselvaggia @QuartoGrado E la famiglia Poggi ha dovuto subire l’umiliazione di andare a prendere l’album fotografico delle vacanze in cui compariva anche Marco. Uno schifo unico.

[Cristina Livetti @cri86271]

@ricordifuturi @Marinella611 Lascia perdere. Ormai la gente è convinta che Marco Poggi fosse presente al delitto. Nulla e nessuno gli farà cambiare idea. Non conviene sprecare energie con certi soggetti.

[Cristina Livetti @cri86271]

@ParkerArianna @GianluigiNuzzi Perché, gli altri invece…

[Cristina Livetti @cri86271]

@loredanagaspare Ho letto dei commenti su Marco Poggi che sono da denuncia. La violenza verbale, il sospetto oltre ogni limite, il desiderio forcaiolo della gente è preoccupante. La società ha raggiunto un degrado morale che mi spaventa.

[Cristina Livetti @cri86271]

@Bublelicious70 @GianluigiNuzzi @SettGiallo Quindi tu proponi una giuria popolare che faccia domande a Marco Poggi. Gente magari con la terza elementare che si sostituisca ai giudici e ai giornalisti. Qui siamo oltre la giustizia forcaiola. Qui siamo alla folla che sceglie Barabba. Mi fate paura.

[Cristina Livetti @cri86271]

@QuartoGrado Beh, potevate trovare degli amici di Sempio che fossero un po’ più convincenti. Comprendo la tensione, ma si stanno esprimendo in un italiano un po’ zoppicante.

[Cristina Livetti @cri86271]

@giovannabottani 👍👏👏👏👍

[Cristina Livetti @cri86271]

@FlavioPicolli @Rita_Cavallaro Le intercettazioni in cui si presume che la Bocellari abbia una relazione o abbia pagato non si sa chi, in cui si dà del depravato o peggio a Stasi non hanno alcun valore probatorio. Sono intercettazioni e basta. Provino a portarle a processo…

[Cristina Livetti @cri86271]

@filo_78 E quindi? Quando non sapete cosa dire di una artista che ha girato un film pluripremiato sapete solo dire che è una radical chic. E poi, chi se ne frega se è sposata con un regista? Il film è valido per i contenuti.

[Cristina Livetti @cri86271]

@FlavioPicolli @Rita_Cavallaro Eccezionale, quelli che anziché rispondere ad una semplice domanda iniziano ad insultare. Vergognati, lavati la bocca con la candeggina, ecc. Ma nessuno risponde alla domanda.🤦‍♀️

[🇺🇸Taylor Bond🇺🇸 @TaylorTweets007]

Timeline cleanse 😊😊😊🇺🇸🇺🇸🇺🇸❤️🤍💙

[Cristina Livetti @cri86271]

@martaconti18 @loredanagaspare E pensare che per alcuni giornalisti e opinionisti i monologhi di Sempio sono una ulteriore conferma della sua colpevolezza. Una aggravante della sua natura violenta. Peccato che in un eventuale processo i soliloqui e i monologhi non abbiano alcun valore.