VALKYRIE.

@cs_valkyrie

Valkyrie (วาลคิรี่) 🦄🫐 💌 for collab / work : @littlekppinku ママ : @littlekppinku / @Chinro_oc パパ : Larla 🦄 #univalrie | 🎨 #valrieart | 🔞 #valerature

world

Joined July 2021

561 Following

905 Followers

9.2K Posts

VALKYRIE. @cs_valkyrie

about 21 hours ago

@ReiTakuma สกูปาาาา

VALKYRIE. @cs_valkyrie

about 21 hours ago

ตุ้ย

tinysoul

@tinysoulgame

1 day ago

🐴🟤

709

568

204K

116

cs_valkyrie retweeted

TOP 【PRIME】

@urSungTheo

2 days ago

ไปส่งทุกคนขึ้น Stage สุดท้ายมาแล้วนะครับ ขอบคุณสำหรับทุกโอกาสที่มอบให้เหล่าคนสำคัญของผมด้วยนะครับ <3 . . . . . . . . . . . . . . . . . มีเรื่องอยากเล่าให้ฟังครับ ยาวมาก . . . . . . . . . . . ผมรู้สึกว่าบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดให้ดัง แค่สื่อสารออกไปให้ตรงกับสิ่งที่รู้สึกคิดที่สุดก็พอ และที่ผมจะเขียนให้อ่านก็คือสิ่งที่ผมรู้สึกมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาครับ . ช่วงเดือนที่แล้ว ก่อนประกาศตอนต้นเดือน 5 ได้ไม่นาน ผมได้มีโอกาสคุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผมเคารพมาก ถึงจะเรียกว่ารุ่นพี่ แต่เขาน่าจะอายุ 2.5 เท่าของผมด้วยซ้ำ . เอาเป็นว่า เรากลับมาคุยกันอัปเดตชีวิตทุกๆ Q อยู่แล้วครับ และหนึ่งในหัวข้อที่ครั้งนี้เราคุยกันคือเรื่อง “ความสำเร็จ” ครับ . ทุกวันนี้โลกเราเต็มไปด้วย Know-how, How to และ สูตรสำเร็จสารพัดแบบ ประมาณว่า . ถ้าอยากเป็นสิ่งนี้ ต้องทำแบบนั้น ถ้าอยากเติบโต ต้องรีบคว้าโอกาส ถ้าอยากไปให้ถึง ต้องใช้เครื่องมือใหม่ ถ้าอยากชนะ ต้องวิ่งให้เร็วกว่าทุกคน . ผมเคยเชื่อแบบนั้นครับ หรืออย่างน้อยก็เคยเชื่อว่า ถ้าพยายามมากพอ ทำมากพอ อดทนมากพอ ทุกอย่างจะค่อย ๆ กลายเป็นผลลัพธ์ที่ดีเอง . แต่พอได้ลงมือทำจริง ๆ ผมถึงเข้าใจว่า ความพยายามมันไม่ได้มีราคาถูกเลย . มันมีต้นทุนและบางครั้งต้นทุนนั้นก็ไม่ได้ถูกหักจากบัญชีธนาคารอย่างเดียว . มันหักจากเวลา สุขภาพ ความสัมพันธ์ สมาธิ ความหวัง และจากพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจที่เราเคยคิดว่าแข็งแรงกว่านี้ . พี่คนนี้เคยเตือนผมไว้เมื่อ 2-3 ปีก่อน แต่ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจ เขาบอกผมประมาณว่า ถ้าจะเรียนรู้ที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้ไปเรียนก่อนว่า “อะไรที่ไม่ควรทำ” . ตอนนั้นผมฟังแล้วก็เข้าใจในระดับหนึ่ง แต่ยังไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันจริง ๆ . วันนี้ผมเข้าใจมากขึ้นแล้วครับ . สิ่งที่พาเราก้าวไปข้างหน้า อาจไม่ใช่การรู้ว่าจะเพิ่มอะไรเข้าไปในชีวิต แต่อาจเป็นการรู้ว่าอะไรควรถูกวางลงก่อนที่เราจะเดินต่อ . ชีวิตคนเรามี Bandwidth จำกัด ไม่ว่าจะเป็นเวลา เงินทุน สุขภาพ สมาธิ หรือพลังใจ ทุกอย่างมีขอบเขตของมัน ทุกอย่างมี Risk to Reward หมด . ต่อให้เราอยากแบกแค่ไหน ร่างกายก็มีวันที่ไม่อนุญาต ต่อให้เรารักสิ่งที่ทำมากเท่าไหร่ แต่ความรักเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้ทำให้มนุษย์ กลายเป็นเครื่องจักรที่ไม่ต้องการหยุดพักครับ . ผมเคยคิดว่าการพยายามคือการทนถือทุกอย่างไว้ให้นานที่สุด แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจว่า บางครั้งการพยายามที่ดี คือการยอมปล่อยบางอย่างก่อนที่มันจะพาเราจมลงไปด้วย . การเติบโตบางช่วงจึงไม่ได้เกิดจากการเพิ่ม แต่มันเกิดจากการตัดครับ . ตัดสิ่งที่ไม่ใช่ เพื่อให้สิ่งที่ใช่มีพื้นที่หายใจ ตัดเสียงรบกวน เพื่อกลับมาได้ยินเสียงของตัวเอง ตัดความดื้อบางอย่าง ที่เราเคยเข้าใจผิดว่ามันคือความพยายาม . ผมไม่ได้พูดทั้งหมดนี้ในฐานะคนที่ประสบความสำเร็จแล้ว ตรงกันข้ามเลยครับ . ผมยังไม่สำเร็จ ยังไกลจากจุดที่เคยฝันไว้มาก และบางอย่างที่ทีมพยายามสร้างขึ้นมา มันก็ไม่ได้ไปถึงปลายทางในแบบที่เราหวัง . แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีค่า โลกอาจไม่ได้เห็นหลักฐานทั้งหมดว่าเราทำงานหนักกันแค่ไหน . อาจไม่ได้เห็นคืนที่เรานั่งฝันและลงมือทำงานกัน ตั้งแต่ในห้องนอน จนถึงมีออฟฟิศกันครั้งแรก อาจไม่ได้เห็นว่าบางช่วงเราใช้ชีวิตเหมือนคนที่กำลังเอาทั้งตัวไปค้ำอะไรบางอย่างไม่ให้พัง ซึ่งมันเป็นแบบนั้นมาตลอด . แต่เราอยู่ตรงนั้น ผมจำมันได้ ทุกวินาที ตัวอักษร และผมรู้ดีว่า เราไม่ได้เดินมาถึงจุดนี้ได้ด้วยโชค . "There are so many success stories in their 20s. Unfortunately, this isn’t one of them." . แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับผมนะ มันอาจไม่ใช่เรื่องของคนที่ชนะเร็ว . ไม่ใช่เรื่องของคนที่ขึ้นไปยืนบนเวทีพร้อมไฟส่องหน้า ไม่ใช่เรื่องของคนที่ทำทุกอย่างถูกตั้งแต่ต้น . แต่มันคือเรื่องของทีมที่เคยพยายามจริง รักสิ่งที่ทำจริง เหนื่อย ผิดหวัง และ ทุกคนยังเลือกจะใช้ชีวิตต่อไป โดยไม่ลบสิ่งที่ตัวเองผ่านออกจากประวัติของหัวใจ . ช่วงที่ผมหายไป ผมได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น . กลับไปสู่จุดเริ่มต้นของตัวเอง, และเริ่มที่จะ Move on ได้แล้วนิดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีบางวันที่ยังแย่แทบขาดใจเหมือนกัน แต่มันก็ Way less sad แล้วครับ (เทียบกับช่วงแรกๆ ที่ตาบวมทุกวัน) . ปลายเดือนที่ผ่านมา ผมได้ไปดูหนังคนเดียวมาครับ Devil Wears H&M ‘cause I’m too broke to afford Prada 2 . จริง ๆ มันเริ่มจากการไปดูหนังเฉย ๆ เพราะเคยดูภาคแรกกับคนสำคัญ . แต่ผมกลับได้อะไรบางอย่างกลับมามากกว่าที่คิด . สิ่งที่ติดอยู่ในหัวผม ไม่ใช่แค่ความสวยงามของแฟชั่น หรือความคมของบทสนทนา แต่มันคือเรื่องของการเปลี่ยนแปลง การส่งต่อ และการปล่อยมือในเวลาที่เหมาะสม . มีตัวละครที่เติบโตเพราะได้ไปต่อ มีตัวละครที่เติบโตเพราะยอมเปลี่ยน และมีตัวละครที่งดงามขึ้นในวันที่เข้าใจว่า บางอย่างไม่จำเป็นต้องอยู่ในมือเราตลอดไปถึงจะมีความหมาย . มุมที่ผมชอบมาก คือการที่คนคนหนึ่งยอมถอยออกมา ไม่ใช่เพราะแพ้ แต่เป็นเพราะรู้ว่าเวลาของตัวเองกับสิ่งนั้นเดินทางมาถึงจุดที่ควรส่งต่อแล้ว . คำถามที่ติดอยู่ในหัวผมคือ เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราพร้อมจะปล่อยมือ คำตอบที่ผมได้กลับมาคือ เราจะรู้เอง (โคตรเบียว) . มันเป็นคำตอบที่เรียบง่ายมาก แต่ยิ่งโตขึ้น ผมยิ่งรู้สึกว่าคำตอบเรียบ ๆ แบบนี้แหละที่จริง และ ยากที่สุดที่จะยอมรับ . เราจะรู้เองจริงๆ คับ ไม่ใชแค่เรื่องนี้ เรื่องการลงทุน การเรียน การ Optimize ความสวยงามหรือ Sense ทั้งหมดนี้คือ เราจะรู้เอง . เรื่องบางเรื่องไม่มีใครสอนเราแทนได้ ไม่มีใครประกาศแทนหัวใจเราได้ และแน่นอนว่าส่วนมากมันไม่มีสูตรโกง สูตรลัด หรือ โพสต์ให้กำลังใจ คำคมไหนทำให้เราพร้อมก่อนเวลา . แต่เมื่อถึงวันหนึ่ง เราจะรู้เองว่าอะไรควรเก็บไว้เป็นความทรงจำได้แล้วและ อะไรควรปล่อยให้มันเดินทางต่อในรูปแบบอื่น . ลองฟังเพลง Passing Through (Can't the Future Just Wait) ดูครับ . ผมไม่ได้เขียนสิ่งนี้เพื่อให้ทุกคนเศร้า แล้วก็ไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครต้องปลอบผมหรือทีมของเรา และผมไม่ได้คาดหวังให้ใครอ่านด้วย . ผมแค่อยากจะเขียน Express ออกมาให้ได้ตรงกับสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อที่สุด . เพื่อบอกว่า ขอบคุณครับ . ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมา ที่รักทุกคนสำคัญของผม และเคยเชื่อในสิ่งที่พวกเราพยายามสร้าง . ขอบคุณทุกเสียงหัวเราะ ทุกข้อความ ทุกกำลังใจ และทุกช่วงเวลาที่ทำให้สิ่งนี้มีความหมายมากกว่าชื่อ มากกว่าสถานะ มากกว่าคำว่าองค์กรหรือค่าย . หลังจากนี้ บางอย่างจะเปลี่ยนไป ชื่อบางชื่ออาจไม่ได้อยู่ในรูปแบบเดิม โครงสร้างบางอย่างอาจสิ้นสุดหน้าที่ของมัน แต่ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้ถูกลบไปพร้อมกับประกาศใด ๆ . คนที่เคยอยู่ตรงนั้น อยู่ด้วยกัน ยังคงมีตัวตนอยู่ ความพยายามที่เคยทำร่วมกัน ยังคงมีความหมายอยู่ และความทรงจำที่เราเคยสร้างไว้ ก็ยังเป็นเรื่องจริงของพวกเราเสมอ . ถ้าคุณเคยรักพวกเรา ผมอยากฝากให้คุณรักน้อง ๆ ทุกคนของเราต่อไปด้วย ไม่จำเป็นต้องทำแทนเรา ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องรู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่ . แค่ถ้าวันไหนคุณยังมีพื้นที่ในใจ ช่วยมองพวกเขาด้วยสายตาแบบที่คุณเคยมองพวกเราด้วยครับ . สายตาที่ให้โอกาสและเข้าใจ สายตาที่ทำให้คนทำงานคนหนึ่งรู้สึกว่า ความพยายามของเขาไม่ได้ลอยหายไปกลางอากาศ . เพราะหลังจากนี้ ทุกคนยังมีเส้นทางของตัวเอง บางคนอาจเดินต่อทันที บ้างอาจพักก่อน เปลี่ยนวิธีเดิน หรือต้องโตขึ้นมากกว่านี้ บางคนอาจต้องเรียนรู้ที่จะวางของหนักบางอย่างลง ก่อนจะเริ่มก้าวใหม่ได้จริง ๆ . ผมเองก็เหมือนกันครับ ผมยังอยากทำต่อ อยากเก่งขึ้น ยังต้องการที่จะเรียนรู้มากกว่านี้ . ที่สำคัญคือยังอยากใช้ชีวิตแบบที่หันกลับมามองแล้วไม่รู้สึกว่าตัวเองทรยศต่อความฝันครับ . ผมอยากให้ประเทศไทยมีจุดหมายปลายทางให้สาย Creative เหมือนกับที่สายงานอื่นๆ อย่าง วิศวะ บัญชี กฏหมาย มีบริษัทท็อป ๆ ดี ๆ มีกัน มันอาจจะมีอยู่แล้วซึ่งผมไม่รู้ แต่ผมอยากให้สายงานนี้มีความมั่นคงมากกว่านี้ . มีประโยคหนึ่งที่มีคนเคยพูดกับผม แล้วผมชอบมาก ชอบจริงๆ . “คนเราจะเก่งขึ้นทุกครั้งที่ทำ และจะหยุดเก่งก็ต่อเมื่อหยุดทำ” . ตอนแรกผมฟังแล้วรู้สึกว่ามันเป็นคำพูดง่าย ๆ แต่พอคิดผ่านอะไรหลายอย่างมา ผมถึงเข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่คำปลอบใจ . มันคือความจริงที่เรียบง่าย แต่มีความหมายมากสำหรับผม (อ่านครั้งแรกน้ำตาซึมในร้านกาแฟเลย) . เราอาจไม่ได้เก่งขึ้นทันทีในวันที่ลงมือ เราจะพลาด และมันจะต้องพลาดแน่ๆ แต่มันโอเค "Shit happens, but it will be fine." . บางวันเรารู้สึกว่าเราทำช้า บางวันทำเต็มที่แล้วก็ยังไม่เห็นผลอะไรชัดเจน แต่ทุกครั้งที่เรายังทำ เรากำลังสะสมบางอย่างไว้ในตัวเองเสมอ . ทักษะที่ค่อย ๆ เกิด ประสบการณ์ที่ค่อย ๆ หนา ความเข้าใจที่ไม่มีตำราเล่มไหนยัดใส่มือเราได้ และ Intuition ที่เกิดขึ้น สิ่งนั้นมันจะเกิดขึ้นเองถ้าเรา Fuck around and Find out ได้มากพอครับ . เพราะฉะนั้นผมก็ยังอยากจะทำอะไรสักอย่างต่อ แต่อาจไม่ใช่ด้วยวิธีเดิมทั้งหมด หรือด้วยความดื้อแบบเดิม และที่แน่ ๆ คง ไม่ใช่ด้วยการเผาตัวเองและคนรอบข้างเพื่อให้ทุกอย่างสว่าง . มีประโยคหนึ่งจากเพลง Free Fall ที่อยู่กับผมเยอะมากช่วงอาทิตย์ก่อนไลฟ์สุดท้าย “I might fall from way across the sky, It might hurt but I’ll be fine.” . ผมชอบมันนะ ชอบมันมากๆ เพราะมันไม่ได้บอกว่าการตกไม่เจ็บ มันแค่บอกว่า เจ็บได้ แต่เราจะยังโอเค . และนั่นน่าจะใกล้เคียงกับผมที่สุดในตอนนี้ ผมตกกลับมาอยู่จุดเริ่มต้นจุดเดี่ยวกับเมื่อ 6 ปีก่อน ตอนที่เริ่มทำสิ่งแรกและสุดท้ายสิ่งนั้นมันกลายเป็นบ้านหลังแรกนั้นได้ . เราอาจตกลงมาจากที่สูง มันเจ็บ น่าเสียดาย และโคตรเศร้าอย่างแน่นอน รวมถึงอาจต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกับทุกอย่าง แต่เราจะไม่ใช้ความเจ็บเป็นหลักฐานว่าเราล้มเหลว . ผมจะใช้มันเป็นหลักฐานว่าเราเคยขึ้นไปถึงจุดที่การตกลงมามีความหมาย และถ้าผมทำมันได้ครั้งแรกในช่วงอายุนี้ . สักวันหนึ่งผมก็จะต้องทำได้อีกรอบแน่ ๆ . ความฝันไม่ได้ต้องการแค่ Passion, มันต้องการ Discipline ต้องการวันที่เรายังลุกขึ้นมาทำ แม้ไม่มีใครเห็น ต้องการวันที่เราเลือกสิ่งที่ควรทำ มากกว่าสิ่งที่อยากทำ และต้องการความกล้าที่จะยอมรับว่า บางครั้งการมีวินัยที่สุด ก็คือการหยุดทำสิ่งที่กำลังทำร้ายเรา (Pain of Discipline, Yoshi 2.0 ลองไปฟังกันดูครับ) . และมีอีกประโยคหนึ่งที่ผมคิดว่าหลายคนควรได้ยินเหมือนกัน . “เราทำได้เต็มที่แล้ว จงใช้ชีวิตต่อไปอย่างภาคภูมิ” . ประโยคนี้ CEO สุดสวยพูดกับเราทุกคนครับ และคำพูดนี้มันไม่ได้พยายามบอกว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบเลย . และไม่ได้บอกว่าเราไม่เคยพลาด หรือบอกว่าผลลัพธ์ออกมาสวยงามอย่างที่หวัง . แต่มันเป็นการยอมรับอย่างอ่อนโยนว่าในขอบเขตของเวลา ทรัพยากร สถานการณ์ และหัวใจที่เรามีตอนนั้น . เราได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วจริง ๆ . และบางครั้ง คนเราก็ไม่จำเป็นต้องแบกความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าเรารักสิ่งนั้นมากแค่ไหน ผมพยายามบอกตัวเองคำนี้ก่อนนอนตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา . ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด และที่รักกัน . อาจจะไม่ใช่ความรักที่มีต่อผม หรือต่อค่าย แต่เป็นต่อน้องๆ ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ดีใจมากๆ แล้วครับ . และจากนี้ ถ้ายังรักกันอยู่ ผมขอฝากให้รักน้อง ๆ ทุกคนต่อไปด้วยนะครับ ไม่ว่าใครจะอยู่ที่ไหนก็ตาม . สุดท้ายนี้ . Astray อาจจะแปลว่า “หลงทาง” . ชื่อนี้ถูกตั้งไว้เหมือนเป็นการแก้เคล็ด หวังว่าเราจะไม่หลงกันจริง ๆ (เพราะทุกช่วงมันหลงจริง ๆ) แต่พอมาถึงวันนี้ ผมกลับรู้สึกว่าบางทีการหลงทางก็ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลวเสมอไป . Google Map ไม่เคยบอกว่าเราเลี้ยวผิดทาง มันบอกแค่ว่ากำลังคำนวนเส้นทางใหม่ . เหมือนกันครับ ถ้าเราหา Y ของตัวเองเจอ การหลงทางครั้งนั้นอาจกลายเป็น Astra . กลายเป็นประกายดาวเล็ก ๆ ที่ส่องให้เราเห็นตัวเองชัดขึ้น และบางครั้ง แสงนั้นก็อาจไปถึงใครบางคน ในวันที่ชีวิตของเขามืดอยู่เหมือนกัน . สำหรับผม วันนี้ Astray ประสบความสำเร็จแล้วครับ เพราะเราไม่ได้มีแค่ฉันอีกต่อไป . เราเคยเป็นเสียงเล็ก ๆ ที่หวังว่าจะมีใครตามหา แล้ววันหนึ่ง ก็มีคนหาเราจนเจอ . เราเคยเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน แล้วค่อย ๆ กลายเป็นเพื่อน เป็นความทรงจำ . เป็นช่วงเวลาที่มีความหมายมากกว่าที่ผมเคยคาดไว้ และถ้าจะพูดแบบเข้าข้างตัวเองสักนิด บางทีพวกเราก็อาจเคยขโมยหัวใจของใครหลายคนมาได้จริง ๆ . ถ้า Astray คือการหลงทาง การหลงทางครั้งนี้ก็ไม่ได้พาเราไปสู่ความว่างเปล่า . มันพาเราไปเจอผู้คน พาเราไปเจอความรัก พาเราไปเจอวันที่เหนื่อยแต่ยังยิ้มได้ และพาเราไปเจอช่วงเวลาที่ผมจะไม่มีวันพูดว่ามันสูญเปล่า . ผมจำวันที่ Let’s Be Friend ปล่อยและวันที่ Steal Your Heart Premiere ครั้งแรกที่ AET ได้ดี . วันที่ผมเห็นว่ามีคนมารอดูอยู่หน้าเวทีจริง ๆ ความรู้สึกตอนนั้นมันบอกผมว่า สิ่งที่เราทำไม่ได้ลอยหายไปกลางอากาศ . และผมยังจำวันที่เราได้ขึ้นโชว์เพลงที่สหกรุ๊ป Stage ที่ในความรู้สึกผม เป็น Stage ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด Stage หนึ่งสำหรับ Vtuber แล้วครับ แม้ผมจะไม่ได้ขึ้นเองก็ตาม . วันนั้นผมรู้สึกว่าอย่างน้อยครั้งหนึ่ง สิ่งที่เราทุกคนพยายามสร้าง มันได้ไปถึงหัวใจของใครบางคนจริง ๆ . ทั้งหมดนี้ สำหรับผมมันก็มากพอแล้วครับ . ขอบคุณที่เคยตามหาคนสำคัญของผมทุกคนจนเจอ ขอบคุณที่เคยและยังเป็นเพื่อนกันพวกเขาทุกคน และขอบคุณที่ยอมให้พวกเขาทุกคนได้เข้าไปอยู่ในหัวใจนะครับ . ขอบคุณครับจริงๆครับ

urSungTheo's tweet photo. ไปส่งทุกคนขึ้น Stage สุดท้ายมาแล้วนะครับ
ขอบคุณสำหรับทุกโอกาสที่มอบให้เหล่าคนสำคัญของผมด้วยนะครับ <3
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
มีเรื่องอยากเล่าให้ฟังครับ ยาวมาก
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมรู้สึกว่าบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดให้ดัง แค่สื่อสารออกไปให้ตรงกับสิ่งที่รู้สึกคิดที่สุดก็พอ และที่ผมจะเขียนให้อ่านก็คือสิ่งที่ผมรู้สึกมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาครับ
.
ช่วงเดือนที่แล้ว ก่อนประกาศตอนต้นเดือน 5 ได้ไม่นาน ผมได้มีโอกาสคุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผมเคารพมาก ถึงจะเรียกว่ารุ่นพี่ แต่เขาน่าจะอายุ 2.5 เท่าของผมด้วยซ้ำ
.
เอาเป็นว่า เรากลับมาคุยกันอัปเดตชีวิตทุกๆ Q อยู่แล้วครับ และหนึ่งในหัวข้อที่ครั้งนี้เราคุยกันคือเรื่อง “ความสำเร็จ” ครับ
.
ทุกวันนี้โลกเราเต็มไปด้วย Know-how, How to และ สูตรสำเร็จสารพัดแบบ ประมาณว่า
.
ถ้าอยากเป็นสิ่งนี้ ต้องทำแบบนั้น
ถ้าอยากเติบโต ต้องรีบคว้าโอกาส
ถ้าอยากไปให้ถึง ต้องใช้เครื่องมือใหม่
ถ้าอยากชนะ ต้องวิ่งให้เร็วกว่าทุกคน
.
ผมเคยเชื่อแบบนั้นครับ
หรืออย่างน้อยก็เคยเชื่อว่า ถ้าพยายามมากพอ ทำมากพอ อดทนมากพอ ทุกอย่างจะค่อย ๆ กลายเป็นผลลัพธ์ที่ดีเอง
.
แต่พอได้ลงมือทำจริง ๆ ผมถึงเข้าใจว่า ความพยายามมันไม่ได้มีราคาถูกเลย
.
มันมีต้นทุนและบางครั้งต้นทุนนั้นก็ไม่ได้ถูกหักจากบัญชีธนาคารอย่างเดียว
.
มันหักจากเวลา สุขภาพ ความสัมพันธ์ สมาธิ ความหวัง
และจากพื้นที่เล็ก ๆ ในหัวใจที่เราเคยคิดว่าแข็งแรงกว่านี้
.
พี่คนนี้เคยเตือนผมไว้เมื่อ 2-3 ปีก่อน แต่ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจ
เขาบอกผมประมาณว่า ถ้าจะเรียนรู้ที่จะทำอะไรสักอย่าง ให้ไปเรียนก่อนว่า “อะไรที่ไม่ควรทำ”
.
ตอนนั้นผมฟังแล้วก็เข้าใจในระดับหนึ่ง แต่ยังไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันจริง ๆ
.
วันนี้ผมเข้าใจมากขึ้นแล้วครับ
.
สิ่งที่พาเราก้าวไปข้างหน้า อาจไม่ใช่การรู้ว่าจะเพิ่มอะไรเข้าไปในชีวิต แต่อาจเป็นการรู้ว่าอะไรควรถูกวางลงก่อนที่เราจะเดินต่อ
.
ชีวิตคนเรามี Bandwidth จำกัด ไม่ว่าจะเป็นเวลา เงินทุน สุขภาพ สมาธิ หรือพลังใจ ทุกอย่างมีขอบเขตของมัน ทุกอย่างมี Risk to Reward หมด
.
ต่อให้เราอยากแบกแค่ไหน ร่างกายก็มีวันที่ไม่อนุญาต
ต่อให้เรารักสิ่งที่ทำมากเท่าไหร่ แต่ความรักเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้ทำให้มนุษย์ กลายเป็นเครื่องจักรที่ไม่ต้องการหยุดพักครับ
.
ผมเคยคิดว่าการพยายามคือการทนถือทุกอย่างไว้ให้นานที่สุด
แต่ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจว่า บางครั้งการพยายามที่ดี คือการยอมปล่อยบางอย่างก่อนที่มันจะพาเราจมลงไปด้วย
.
การเติบโตบางช่วงจึงไม่ได้เกิดจากการเพิ่ม
แต่มันเกิดจากการตัดครับ
.
ตัดสิ่งที่ไม่ใช่ เพื่อให้สิ่งที่ใช่มีพื้นที่หายใจ
ตัดเสียงรบกวน เพื่อกลับมาได้ยินเสียงของตัวเอง
ตัดความดื้อบางอย่าง ที่เราเคยเข้าใจผิดว่ามันคือความพยายาม
.
ผมไม่ได้พูดทั้งหมดนี้ในฐานะคนที่ประสบความสำเร็จแล้ว
ตรงกันข้ามเลยครับ
.
ผมยังไม่สำเร็จ ยังไกลจากจุดที่เคยฝันไว้มาก
และบางอย่างที่ทีมพยายามสร้างขึ้นมา มันก็ไม่ได้ไปถึงปลายทางในแบบที่เราหวัง
.
แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีค่า
โลกอาจไม่ได้เห็นหลักฐานทั้งหมดว่าเราทำงานหนักกันแค่ไหน
.
อาจไม่ได้เห็นคืนที่เรานั่งฝันและลงมือทำงานกัน ตั้งแต่ในห้องนอน จนถึงมีออฟฟิศกันครั้งแรก
อาจไม่ได้เห็นว่าบางช่วงเราใช้ชีวิตเหมือนคนที่กำลังเอาทั้งตัวไปค้ำอะไรบางอย่างไม่ให้พัง ซึ่งมันเป็นแบบนั้นมาตลอด
.
แต่เราอยู่ตรงนั้น ผมจำมันได้ ทุกวินาที ตัวอักษร และผมรู้ดีว่า เราไม่ได้เดินมาถึงจุดนี้ได้ด้วยโชค
.
"There are so many success stories in their 20s.
Unfortunately, this isn’t one of them."
.
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับผมนะ มันอาจไม่ใช่เรื่องของคนที่ชนะเร็ว
.
ไม่ใช่เรื่องของคนที่ขึ้นไปยืนบนเวทีพร้อมไฟส่องหน้า
ไม่ใช่เรื่องของคนที่ทำทุกอย่างถูกตั้งแต่ต้น
.
แต่มันคือเรื่องของทีมที่เคยพยายามจริง รักสิ่งที่ทำจริง เหนื่อย ผิดหวัง และ ทุกคนยังเลือกจะใช้ชีวิตต่อไป โดยไม่ลบสิ่งที่ตัวเองผ่านออกจากประวัติของหัวใจ
.
ช่วงที่ผมหายไป ผมได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น
.
กลับไปสู่จุดเริ่มต้นของตัวเอง, และเริ่มที่จะ Move on ได้แล้วนิดหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะมีบางวันที่ยังแย่แทบขาดใจเหมือนกัน แต่มันก็ Way less sad แล้วครับ (เทียบกับช่วงแรกๆ ที่ตาบวมทุกวัน)
.
ปลายเดือนที่ผ่านมา ผมได้ไปดูหนังคนเดียวมาครับ
Devil Wears H&M ‘cause I’m too broke to afford Prada 2
.
จริง ๆ มันเริ่มจากการไปดูหนังเฉย ๆ เพราะเคยดูภาคแรกกับคนสำคัญ
.
แต่ผมกลับได้อะไรบางอย่างกลับมามากกว่าที่คิด
.
สิ่งที่ติดอยู่ในหัวผม ไม่ใช่แค่ความสวยงามของแฟชั่น หรือความคมของบทสนทนา แต่มันคือเรื่องของการเปลี่ยนแปลง การส่งต่อ และการปล่อยมือในเวลาที่เหมาะสม
.
มีตัวละครที่เติบโตเพราะได้ไปต่อ
มีตัวละครที่เติบโตเพราะยอมเปลี่ยน
และมีตัวละครที่งดงามขึ้นในวันที่เข้าใจว่า บางอย่างไม่จำเป็นต้องอยู่ในมือเราตลอดไปถึงจะมีความหมาย
.
มุมที่ผมชอบมาก คือการที่คนคนหนึ่งยอมถอยออกมา ไม่ใช่เพราะแพ้ แต่เป็นเพราะรู้ว่าเวลาของตัวเองกับสิ่งนั้นเดินทางมาถึงจุดที่ควรส่งต่อแล้ว
.
คำถามที่ติดอยู่ในหัวผมคือ เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราพร้อมจะปล่อยมือ
คำตอบที่ผมได้กลับมาคือ เราจะรู้เอง (โคตรเบียว)
.
มันเป็นคำตอบที่เรียบง่ายมาก แต่ยิ่งโตขึ้น ผมยิ่งรู้สึกว่าคำตอบเรียบ ๆ แบบนี้แหละที่จริง และ ยากที่สุดที่จะยอมรับ
.
เราจะรู้เองจริงๆ คับ ไม่ใชแค่เรื่องนี้ เรื่องการลงทุน การเรียน การ Optimize ความสวยงามหรือ Sense ทั้งหมดนี้คือ เราจะรู้เอง
.
เรื่องบางเรื่องไม่มีใครสอนเราแทนได้ ไม่มีใครประกาศแทนหัวใจเราได้ และแน่นอนว่าส่วนมากมันไม่มีสูตรโกง สูตรลัด หรือ โพสต์ให้กำลังใจ คำคมไหนทำให้เราพร้อมก่อนเวลา
.
แต่เมื่อถึงวันหนึ่ง เราจะรู้เองว่าอะไรควรเก็บไว้เป็นความทรงจำได้แล้วและ อะไรควรปล่อยให้มันเดินทางต่อในรูปแบบอื่น
.
ลองฟังเพลง Passing Through (Can't the Future Just Wait) ดูครับ
.
ผมไม่ได้เขียนสิ่งนี้เพื่อให้ทุกคนเศร้า แล้วก็ไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครต้องปลอบผมหรือทีมของเรา และผมไม่ได้คาดหวังให้ใครอ่านด้วย
.
ผมแค่อยากจะเขียน Express ออกมาให้ได้ตรงกับสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อที่สุด
.
เพื่อบอกว่า ขอบคุณครับ
.
ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมา ที่รักทุกคนสำคัญของผม และเคยเชื่อในสิ่งที่พวกเราพยายามสร้าง
.
ขอบคุณทุกเสียงหัวเราะ ทุกข้อความ ทุกกำลังใจ และทุกช่วงเวลาที่ทำให้สิ่งนี้มีความหมายมากกว่าชื่อ มากกว่าสถานะ มากกว่าคำว่าองค์กรหรือค่าย
.
หลังจากนี้ บางอย่างจะเปลี่ยนไป
ชื่อบางชื่ออาจไม่ได้อยู่ในรูปแบบเดิม
โครงสร้างบางอย่างอาจสิ้นสุดหน้าที่ของมัน
แต่ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นไม่ได้ถูกลบไปพร้อมกับประกาศใด ๆ
.
คนที่เคยอยู่ตรงนั้น อยู่ด้วยกัน ยังคงมีตัวตนอยู่
ความพยายามที่เคยทำร่วมกัน ยังคงมีความหมายอยู่
และความทรงจำที่เราเคยสร้างไว้ ก็ยังเป็นเรื่องจริงของพวกเราเสมอ
.
ถ้าคุณเคยรักพวกเรา
ผมอยากฝากให้คุณรักน้อง ๆ ทุกคนของเราต่อไปด้วย
ไม่จำเป็นต้องทำแทนเรา ไม่ต้องฝืน
ไม่ต้องรู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่
.
แค่ถ้าวันไหนคุณยังมีพื้นที่ในใจ
ช่วยมองพวกเขาด้วยสายตาแบบที่คุณเคยมองพวกเราด้วยครับ
.
สายตาที่ให้โอกาสและเข้าใจ
สายตาที่ทำให้คนทำงานคนหนึ่งรู้สึกว่า ความพยายามของเขาไม่ได้ลอยหายไปกลางอากาศ
.
เพราะหลังจากนี้ ทุกคนยังมีเส้นทางของตัวเอง
บางคนอาจเดินต่อทันที บ้างอาจพักก่อน เปลี่ยนวิธีเดิน หรือต้องโตขึ้นมากกว่านี้
บางคนอาจต้องเรียนรู้ที่จะวางของหนักบางอย่างลง ก่อนจะเริ่มก้าวใหม่ได้จริง ๆ
.
ผมเองก็เหมือนกันครับ ผมยังอยากทำต่อ อยากเก่งขึ้น
ยังต้องการที่จะเรียนรู้มากกว่านี้
.
ที่สำคัญคือยังอยากใช้ชีวิตแบบที่หันกลับมามองแล้วไม่รู้สึกว่าตัวเองทรยศต่อความฝันครับ
.
ผมอยากให้ประเทศไทยมีจุดหมายปลายทางให้สาย Creative เหมือนกับที่สายงานอื่นๆ อย่าง วิศวะ บัญชี กฏหมาย มีบริษัทท็อป ๆ ดี ๆ มีกัน มันอาจจะมีอยู่แล้วซึ่งผมไม่รู้ แต่ผมอยากให้สายงานนี้มีความมั่นคงมากกว่านี้
.
มีประโยคหนึ่งที่มีคนเคยพูดกับผม แล้วผมชอบมาก ชอบจริงๆ
.
“คนเราจะเก่งขึ้นทุกครั้งที่ทำ
และจะหยุดเก่งก็ต่อเมื่อหยุดทำ”
.
ตอนแรกผมฟังแล้วรู้สึกว่ามันเป็นคำพูดง่าย ๆ แต่พอคิดผ่านอะไรหลายอย่างมา ผมถึงเข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่คำปลอบใจ
.
มันคือความจริงที่เรียบง่าย แต่มีความหมายมากสำหรับผม (อ่านครั้งแรกน้ำตาซึมในร้านกาแฟเลย)
.
เราอาจไม่ได้เก่งขึ้นทันทีในวันที่ลงมือ
เราจะพลาด และมันจะต้องพลาดแน่ๆ แต่มันโอเค
"Shit happens, but it will be fine."
.
บางวันเรารู้สึกว่าเราทำช้า บางวันทำเต็มที่แล้วก็ยังไม่เห็นผลอะไรชัดเจน
แต่ทุกครั้งที่เรายังทำ เรากำลังสะสมบางอย่างไว้ในตัวเองเสมอ
.
ทักษะที่ค่อย ๆ เกิด ประสบการณ์ที่ค่อย ๆ หนา
ความเข้าใจที่ไม่มีตำราเล่มไหนยัดใส่มือเราได้ และ Intuition ที่เกิดขึ้น สิ่งนั้นมันจะเกิดขึ้นเองถ้าเรา Fuck around and Find out ได้มากพอครับ
.
เพราะฉะนั้นผมก็ยังอยากจะทำอะไรสักอย่างต่อ แต่อาจไม่ใช่ด้วยวิธีเดิมทั้งหมด หรือด้วยความดื้อแบบเดิม และที่แน่ ๆ คง ไม่ใช่ด้วยการเผาตัวเองและคนรอบข้างเพื่อให้ทุกอย่างสว่าง
.
มีประโยคหนึ่งจากเพลง Free Fall ที่อยู่กับผมเยอะมากช่วงอาทิตย์ก่อนไลฟ์สุดท้าย
“I might fall from way across the sky,
It might hurt but I’ll be fine.”
.
ผมชอบมันนะ ชอบมันมากๆ เพราะมันไม่ได้บอกว่าการตกไม่เจ็บ
มันแค่บอกว่า เจ็บได้ แต่เราจะยังโอเค
.
และนั่นน่าจะใกล้เคียงกับผมที่สุดในตอนนี้ ผมตกกลับมาอยู่จุดเริ่มต้นจุดเดี่ยวกับเมื่อ 6 ปีก่อน ตอนที่เริ่มทำสิ่งแรกและสุดท้ายสิ่งนั้นมันกลายเป็นบ้านหลังแรกนั้นได้
.
เราอาจตกลงมาจากที่สูง
มันเจ็บ น่าเสียดาย และโคตรเศร้าอย่างแน่นอน
รวมถึงอาจต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกับทุกอย่าง
แต่เราจะไม่ใช้ความเจ็บเป็นหลักฐานว่าเราล้มเหลว
.
ผมจะใช้มันเป็นหลักฐานว่าเราเคยขึ้นไปถึงจุดที่การตกลงมามีความหมาย และถ้าผมทำมันได้ครั้งแรกในช่วงอายุนี้
.
สักวันหนึ่งผมก็จะต้องทำได้อีกรอบแน่ ๆ
.
ความฝันไม่ได้ต้องการแค่ Passion, มันต้องการ Discipline
ต้องการวันที่เรายังลุกขึ้นมาทำ แม้ไม่มีใครเห็น
ต้องการวันที่เราเลือกสิ่งที่ควรทำ มากกว่าสิ่งที่อยากทำ
และต้องการความกล้าที่จะยอมรับว่า บางครั้งการมีวินัยที่สุด ก็คือการหยุดทำสิ่งที่กำลังทำร้ายเรา
(Pain of Discipline, Yoshi 2.0 ลองไปฟังกันดูครับ)
.
และมีอีกประโยคหนึ่งที่ผมคิดว่าหลายคนควรได้ยินเหมือนกัน
.
“เราทำได้เต็มที่แล้ว จงใช้ชีวิตต่อไปอย่างภาคภูมิ”
.
ประโยคนี้ CEO สุดสวยพูดกับเราทุกคนครับ และคำพูดนี้มันไม่ได้พยายามบอกว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบเลย
.
และไม่ได้บอกว่าเราไม่เคยพลาด หรือบอกว่าผลลัพธ์ออกมาสวยงามอย่างที่หวัง
.
แต่มันเป็นการยอมรับอย่างอ่อนโยนว่าในขอบเขตของเวลา ทรัพยากร สถานการณ์ และหัวใจที่เรามีตอนนั้น
.
เราได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วจริง ๆ
.
และบางครั้ง คนเราก็ไม่จำเป็นต้องแบกความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เพื่อพิสูจน์ว่าเรารักสิ่งนั้นมากแค่ไหน ผมพยายามบอกตัวเองคำนี้ก่อนนอนตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
.
ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด และที่รักกัน
.
อาจจะไม่ใช่ความรักที่มีต่อผม หรือต่อค่าย แต่เป็นต่อน้องๆ ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ดีใจมากๆ แล้วครับ
.
และจากนี้ ถ้ายังรักกันอยู่
ผมขอฝากให้รักน้อง ๆ ทุกคนต่อไปด้วยนะครับ ไม่ว่าใครจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
.
สุดท้ายนี้
.
Astray อาจจะแปลว่า “หลงทาง”
.
ชื่อนี้ถูกตั้งไว้เหมือนเป็นการแก้เคล็ด หวังว่าเราจะไม่หลงกันจริง ๆ (เพราะทุกช่วงมันหลงจริง ๆ)
แต่พอมาถึงวันนี้ ผมกลับรู้สึกว่าบางทีการหลงทางก็ไม่ได้แปลว่าเราล้มเหลวเสมอไป
.
Google Map ไม่เคยบอกว่าเราเลี้ยวผิดทาง มันบอกแค่ว่ากำลังคำนวนเส้นทางใหม่
.
เหมือนกันครับ ถ้าเราหา Y ของตัวเองเจอ
การหลงทางครั้งนั้นอาจกลายเป็น Astra
.
กลายเป็นประกายดาวเล็ก ๆ ที่ส่องให้เราเห็นตัวเองชัดขึ้น
และบางครั้ง แสงนั้นก็อาจไปถึงใครบางคน
ในวันที่ชีวิตของเขามืดอยู่เหมือนกัน
.
สำหรับผม วันนี้ Astray ประสบความสำเร็จแล้วครับ
เพราะเราไม่ได้มีแค่ฉันอีกต่อไป
.
เราเคยเป็นเสียงเล็ก ๆ ที่หวังว่าจะมีใครตามหา
แล้ววันหนึ่ง ก็มีคนหาเราจนเจอ
.
เราเคยเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน
แล้วค่อย ๆ กลายเป็นเพื่อน เป็นความทรงจำ
.
เป็นช่วงเวลาที่มีความหมายมากกว่าที่ผมเคยคาดไว้
และถ้าจะพูดแบบเข้าข้างตัวเองสักนิด
บางทีพวกเราก็อาจเคยขโมยหัวใจของใครหลายคนมาได้จริง ๆ
.
ถ้า Astray คือการหลงทาง
การหลงทางครั้งนี้ก็ไม่ได้พาเราไปสู่ความว่างเปล่า
.
มันพาเราไปเจอผู้คน
พาเราไปเจอความรัก
พาเราไปเจอวันที่เหนื่อยแต่ยังยิ้มได้
และพาเราไปเจอช่วงเวลาที่ผมจะไม่มีวันพูดว่ามันสูญเปล่า
.
ผมจำวันที่ Let’s Be Friend ปล่อยและวันที่ Steal Your Heart Premiere ครั้งแรกที่ AET ได้ดี
.
วันที่ผมเห็นว่ามีคนมารอดูอยู่หน้าเวทีจริง ๆ
ความรู้สึกตอนนั้นมันบอกผมว่า สิ่งที่เราทำไม่ได้ลอยหายไปกลางอากาศ
.
และผมยังจำวันที่เราได้ขึ้นโชว์เพลงที่สหกรุ๊ป Stage ที่ในความรู้สึกผม เป็น Stage ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด Stage หนึ่งสำหรับ Vtuber แล้วครับ แม้ผมจะไม่ได้ขึ้นเองก็ตาม
.
วันนั้นผมรู้สึกว่าอย่างน้อยครั้งหนึ่ง สิ่งที่เราทุกคนพยายามสร้าง มันได้ไปถึงหัวใจของใครบางคนจริง ๆ
.
ทั้งหมดนี้ สำหรับผมมันก็มากพอแล้วครับ
.
ขอบคุณที่เคยตามหาคนสำคัญของผมทุกคนจนเจอ
ขอบคุณที่เคยและยังเป็นเพื่อนกันพวกเขาทุกคน
และขอบคุณที่ยอมให้พวกเขาทุกคนได้เข้าไปอยู่ในหัวใจนะครับ
.
ขอบคุณครับจริงๆครับ

179

VALKYRIE. @cs_valkyrie

5 days ago

เค้าไม่เนียนตรงไหน

LIMESALTZ 🍋 ⌜VZ⌟

@Limesaltz

5 days ago

『Live Announcement』 25 Jun 2026 19:00 (GMT+7) 🔴【Meccha Chameleon | Collab】หมอตาต้องการทราบที่อยู่คุณ Live : https://t.co/Bybi2srH9s

457

106

Who to follow

Puffy Fluffy 🦈🍓

@PuffyVtuber

วีทูปเบอร์ฉลามเมกเขียวบนบก Mama: @_thisstime Papa: @hereduzk ตุ้ยนุ้ย&Minipuffy: @NaitoKN งาน/Collab: @littlekppinku Main Tag: #Godpuffy Fan Art: #บูชาปลาอ้วง

ÆYU アユー🩷| 𝐕𝐓𝐮𝐛𝐞𝐫𝐓𝐇 CMS OPEN

@AYU_DOO69

ᴡᴇʟᴄᴏᴍᴇ ʙᴀʙʏ ♡ ชื่ออะยูหรือเรียกยูเฉยๆก็ได้นะฮะ #AyuVTuber #VTuberTH | #AyuArt_69🎨 ลุง @Songshu8893 ป้า @artma_pn | For Work: DM

Sekine | #CC1 B19-20 #VtuberTH #MangaArtist

@sekine_doyoubi

VALKYRIE. @cs_valkyrie

5 days ago

หิวค่ะ

horse

@horseimage

6 days ago

hungry..

201

88K

VALKYRIE. @cs_valkyrie

5 days ago

//_\\

Raizuu @RakumitsuRaizuu

6 days ago

THURS 25 JUNE 🎨 19:00 GMT+7 เนียนที่ใจ ใช่ที่สกิล ------ https://t.co/a3rO19NBHb

VALKYRIE. @cs_valkyrie

5 days ago

เขินคนสวย ช่วยด๊วยย 🫠

LiLiJ ( Re-Brand 2026 ) @LiliJ_MMc

5 days ago

คนสวยเป็นล้านเลยเหรอพี่?! หาเจอกันป่าว 🎪 : 25 / 06 / 2026 [ Thursday ] 🕕 : 19.00 pm https://t.co/2fUVjpVydM

170

VALKYRIE. @cs_valkyrie

9 days ago

อยู่ไม่ไหวๆๆๆๆ

Heartopia

@MyHeartopia

9 days ago

Heartopia ✖ SANRIO CHARACTERS Collaboration Coming Soon! Accept this invitation from SANRIO CHARACTERS, and enjoy a wonderful time together. #heartopia #sanriocharacters

MyHeartopia's tweet photo. Heartopia ✖ SANRIO CHARACTERS Collaboration Coming Soon!

Accept this invitation from SANRIO CHARACTERS, and enjoy a wonderful time together.

#heartopia #sanriocharacters https://t.co/DistsW9UDD

269

10K

995

626K

109

cs_valkyrie retweeted

AmiLLy 🥀🎼 | VSinger

@AmiLLyArchive

13 days ago

I can scream now right? กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดฟฟหกดเเ่าสสสสส เอาเลยหรอคะ55555555555555555555555555555 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดแแปปปป ยังไม่พร้อม แปปฟหหหดหอฟฟหกหก เดี๋ยวถ้าใกล้ปล่อยละจะมาสปอยดี ๆ ทุกคนเตรียมรับแรงกระแทก

430

125

25K

cs_valkyrie retweeted

GTPGtv @GtvGtp

11 days ago

คุกเข่าแบบใด๋ @Poko_Vtuber

740

VALKYRIE. @cs_valkyrie

11 days ago

ม้ากินได้

Dolce

@daily_dolce

13 days ago

The cutest bread I've ever seen

393

162K

cs_valkyrie retweeted

Ryusei Starlight 💫 Vtuber Star explorer

@RyuseiStarlight

12 days ago

💫Duet Singing with K'Esme💫 - If you love me for me - Barbie as The Princess and The Pauper Vocals : 💫Ryusei Starlight & Esme (@/EsmeNightingale)🕊️🌹 #NightingaleSongs #RyuseiTryToSing

VALKYRIE. @cs_valkyrie

12 days ago

@PuffyVtuber ไม่เชื่อ

108

cs_valkyrie retweeted

Jillenia @Jillenia_zzz

12 days ago

ค่ะปร้า #AmySTLFA

140

VALKYRIE. @cs_valkyrie

12 days ago

เรื่องนี้สนุกมาก น่ากลัวมาก หลอนไป 2-3 วันเลยตอนอ่าน แซ่บมากด้วยค่ะ 🫪

Tunwalai - ธัญวลัย

@webtunwalai

14 days ago

“...ผู้ใดที่เข้าเบญจเพสและมีเคราะห์ร้าย ต้องแก้ชะตาด้วยการผูกข้อมือร่วมหอจมเตียงกับพ่อปู่ผันเมือง…” และอองขิ่นกำลังเข้าสู่เบญจเพส… . นิยายวายไสยศาสตร์ขายดี สู่จอซีรีส์ เร็ว ๆ นี้! ภริยาเซ่นผี โดย Juharah อ่านรายตอน + อีบุ๊ก เลยตอนนี้!

webtunwalai's tweet photo. “...ผู้ใดที่เข้าเบญจเพสและมีเคราะห์ร้าย ต้องแก้ชะตาด้วยการผูกข้อมือร่วมหอจมเตียงกับพ่อปู่ผันเมือง…”
และอองขิ่นกำลังเข้าสู่เบญจเพส…
.
นิยายวายไสยศาสตร์ขายดี สู่จอซีรีส์ เร็ว ๆ นี้!
ภริยาเซ่นผี โดย Juharah
อ่านรายตอน + อีบุ๊ก เลยตอนนี้!

749

420

184

VALKYRIE. @cs_valkyrie

12 days ago

@AmySTL_Official อี๋

VALKYRIE. @cs_valkyrie

12 days ago

ใครแพ้เคี้ยวผ้าอ้อมตะคริว 🫵🏻

Amy Stella 🎭✨『JVP』 @AmySTL_Official

12 days ago

🔴【Liar’s Bar】 โม้ไม่เนียน = ไปเปลี่ยนผ้าอ้อมมาใหม่ 🍼 @cs_valkyrie @Krsk963 @PuffyVtuber ⏰ 21:00 น. 🔗 https://t.co/g536NdGaG9 #LiarBar #VTuberTH #AmySTL