Seni çekip çıkartamadığım o yerdeki insanlar nasıl da gülmüşlerdir bana. Sen sevdasını satan adamsın, seninle bir tünel kazdık sen kalabalık tarafa doğru kaçtın. Seninle artık işim olmaz.
gözlerim parlardı benim ya önüme gelene seni anlatasım gelirdi senden bahsederken öyle mutlu olurdum ki içime bile sığdıramıyordum sana duyduğum sevgiyi. şimdi senden bahsedilse mesela bir yerde sessizce susmalarını bekliyorum bana bir şey sormasınlar diye gözlerine bakıyorum.
Herkesin güçlü sanıp sırtıma biraz daha yük bindirdiği bir sessizlik içindeyim. Ve ne acı ki, bazen kendi kendime bile “Dayan” demekten yoruldum. Gerçekten çok yoruldum.