اونجا که نزار قبانی میگه:
اگر برای تو خیری داشت میماند
اگر دوستدارت بود حرف ميزد
و اگر مشتاق دیدنت بود میآمد
دقیقا همینجاش یه جواب بزرگ برای نصف سوالامونه
من به تک تک رفتارا فکر میکنم، به جزئیترین نگاهها، به لحنها و حرفها فکر میکنم. به احساسات پشت کلمات فکر میکنم، به خصوصیات آدما فکر میکنم، من حواسم به همه چیز هست و دقیقا غم انگیزترین قسمت زندگیم همینجاست؛ من خیلی فکر میکنم.
قطع ارتباطات رو برای خودتون عادیسازی کنید.
اگر کسی ارزش شما رو در کنار خودش نمیبینه، سعی نکنید متقاعدش کنید.
انعطاف، پذیرش آدمها با هر حالت و شرایطی نیست، بلکه به این معنیه که خودتون رو از هر جا و هر شخصی که احساس دوست داشتن، قدردانی، حمایت یا احترام نمیده دور کنید.