فقط میتونم بگم حیف اون ۴۰ هزار جانی که از دست رفت و کسانی که هر روز اعدام میشن؛ همین. حیف اونا. حیف ما. حیف این همه شور و شوق زندگی و استعداد ما. حیف این حجم از عشقی که تو وجودمون بود.
کاش کودکان نمیمردند
ای کاش موقتاً به آسمانها برده میشدند
تا جنگ تمام شود،
سپس با خیال راحت به خانهشان برمیگشتند،
و وقتی والدین با حیرت از آنها بپرسند
کجا بودید؟
با خوشحالی بگویند:
«داشتیم با ستارهها بازی میکردیم!»
• غسان كنفانی