یک ساله یک روز نداشتم که بگم آخیش امروز دیگه دغدغه مهمی ندارم
پیدا کردن کار و جابه جایی با اون وضعی که فرسایشی شد
مریضی و بعدش تو اون وضع جنگ و داستاناش
استرس کار و تعدیل
مریضیش
خونه پیدا کردن و بامبول درآوردن این حرومزادهها و اذیت کردنشون
نه خوشحالم نه انگیزهای برای مبارزه هست
این آخرین دفعههایی که صدای ما رو میشنوی رو نمیذارم از پشت تلفن یا صدای غم ما باشه هر جور شده میارمت اینجا و تمام تلاشم و میکنم
یه عمر برای ما تلاش کردی که ناراحت نباشیم و چیزی کم نداشته باشیم الان همین یه ذره کاری هم که ازم برمیاد و نمیخوام کم بذارم
ما روز اول ثبت نام لیسانس شعار
«میم شیمی نفت نباشه مملکت آش و لاشه» رو شنیدیم ولی بعد سه چار سال شعار مترقی و پر مغز «کیر تو نفت» و ساختیم
ما واقعا نسل پیشرو بودیم
چطور میشه که از ۱۲ هزار حمله طی ۴۰ روز، فقط یکی به خطا میره، اون هم در ساعات نخست، اون هم یک مدرسه کودکان؟
تا زمانی که گزارش سنتکام و نهادهای مستقل منتشر نشود، سپاه متهم اصلی این جنایت است.
هواپیمای اوکراینی را هم با هدف مظلومنمایی زدند، اما فریبشان نگرفت و رسوا شدند.
داشتم عکس روز ثبت نام دانشگاهم و میدیدم و با عکس خانوادگی نوروز امسال مقایسه کردم چقدر پدر و مادرم پیر شدن تو این ۱۲ سال و چقدر خونه نبودم
۱۲ سال شد که تنهای تنها سردرگمتر از قبل تو این وضعیتم و معلوم نیست به کجا میرم و آینده چه شکلیه