hayat gün gün yaşanmalı, korkuyu da kaygıyı da yarına bırakmalı. belki yarın, bugün korktuğumuz hiçbir şeyi getirmeyecek. şimdilik iyiyiz, buradayız. hayat da bütün güzelliğiyle önümüzde. bundan daha fazlasını istemeden önce, elimizdekini fark etmek gerek.
ben icimde herkesi affederim. herkese sebep bulurum. cok zor seyler yasamıstır derim, anlamamıstır derim, elinde olsa böyle yapmazdı derim. herkesi affederim. herkese yetecek merhametim var, bir kendime yok.
virginia woolf büyümenin hüznünü çok güzel anlatıyor; ‘insan yaş aldıkça dünyayı daha iyi tanıyor. bazı şeylerin göründüğü kadar güzel, bazı insanların sanıldığı kadar iyi olmadığını öğreniyor. belki de hüzün, bilmekten çok artık eskisi gibi inanamamaktan doğuyor.’