darrr

people has chapter they don’t read out loud

[Sopon Supamangmee @sopons]

“ถ้าเข้าใจเรื่องนี้เร็วสักหน่อย หลายๆ อย่างในชีวิตคงเบากว่านี้”
.
ผมคิดในใจระหว่างนั่งอ่านตอนจบของหนังสือ “Every Time I Find the Meaning of Life, They Change It” ของ แดเนียล ไคลน์ (Daniel Klein)
.
(ซึ่งเป็นหนังสือที่ชอบมากที่สุดเล่มหนึ่งของปีนี้เลย หวังจริงๆ ว่าจะมี สนพ. ซื้อต้นฉบับมาแปลนะ)
.
สิ่งที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นคือตอนจบของหนังสือไคลน์ได้อธิบายถึงหลักการของ “Be Here Now” หรือ การมีสติอยู่กับปัจจุบัน ซึ่งโดยคอนเซ็ปต์มันไม่ได้ใหม่หรอก
.
คำอธิบายของไคลน์ต่างหากที่ทำให้ผมตาสว่างว่าทำไมการทำเรื่องนี้ถึงเป็นสิ่งที่ท้าทาย ปัจจุบันอยู่ตรงหน้าเราแท้ๆ แต่ใจเรากลับไปอยู่ที่อื่น ซึ่งเขาอธิบายว่านั่นอาจเป็นเพราะส่วนลึกของเราไม่อยากอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก
.
มาร์คัส ออเรลิอุส (Marcus Aurelius) จักรพรรดิโรมันและนักปรัชญาสายสโตอิก เคยเขียนเตือนตัวเองไว้ใน Meditations ว่า “ให้ทำทุกการกระทำในชีวิต ราวกับว่ามันคือการกระทำครั้งสุดท้ายของชีวิต” ประโยคนี้ฟังดูคุ้นหู เพราะนักปรัชญาและนักคิดทางศาสนาพูดเรื่องเดียวกันนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตั้งแต่ครั้งโบราณ จงอยู่กับปัจจุบัน จงมีสติอยู่เสมอ จงใช้ชีวิตอยู่ในขณะนี้ (ศาสนาพุทธก็ได้ยินบ่อยๆ เรื่องการมีสติ)
.
เฮนรี เดวิด ธอโร (Henry David Thoreau) นักเขียนและนักคิดชื่อดังเขียนไว้ในบันทึกของเขาทำนองเดียวกันว่า
.
“เราต้องใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน โถมตัวลงบนคลื่นทุกลูกที่ผ่านเข้ามา และค้นหานิรันดร์ในทุกขณะ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ยืนอยู่บนเกาะแห่งโอกาสของตัวเอง แล้วเหม่อมองไปยังแผ่นดินอื่น ทั้งที่ไม่มีแผ่นดินอื่น และไม่มีชีวิตอื่นนอกจากชีวิตนี้”
.
เพราะฉะนั้นถ้าเรื่องนี้ทำกันง่ายๆ คงไม่มีใครต้องพร่ำบอกซ้ำกันขนาดนี้
.
ไคลน์เลยตั้งคำถามว่า เมื่อปัจจุบันก็อยู่ตรงหน้าเราตรงนี้และมันก็เป็นปัจจุบันในวินาทีนี้จริงๆ แล้วปัญหามันอยู่ตรงไหน ทำไมการอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าถึงกลายเป็นเรื่องยากเย็นนักสำหรับมนุษย์
.
คำตอบแรกคือ ใจของเราล่องลอยออกจากปัจจุบันได้หลายทิศทาง บางคนล่องลอยออกไปเพราะอยากได้อะไรที่ดีกว่าสิ่งที่มีอยู่ตรงนี้ บางคนล่องลอยไปกับคำถามว่าแล้วต่อไปคืออะไร บางคนมองทั้งชีวิตเป็นเพียงการเตรียมตัวไปสู่อย่างอื่นอย่างไม่รู้จบ ตั้งแต่เตรียมทำอาหารมื้อเย็น เตรียมตัวสอบ ไปจนถึงเตรียมพร้อมสำหรับชีวิตหลังความตาย ส่วนคนที่อยู่อีกขั้วหนึ่งคือคนที่จมอยู่กับอดีต ไม่ว่าจะด้วยความคิดถึงวันวานหรือความเสียดายในสิ่งที่พลาดไป
.
รากของอาการล่องลอยนี้มาจากความสามารถสองอย่างที่ทำให้เราเป็นมนุษย์ นั่นคือจินตนาการและความทรงจำ เราจินตนาการได้เสมอว่าชีวิตน่าจะเป็นอย่างอื่นที่ต่างจากที่เป็นอยู่ และมองเห็นทางเลือกอื่นได้ตลอดเวลา ขณะเดียวกันเราก็จดจำได้ว่าเมื่อก่อนชีวิตเป็นอย่างไร แล้วเอามาครุ่นคิดวนไปวนมา
.
ทั้งสองอย่างนี้คือสิ่งล่อใจที่คนส่วนใหญ่ต้านทานได้ยาก
.
เหตุผลถัดมาที่ไคลน์พูดถึงคือเรื่องการวางแผนครับ
.
เขาสังเกตว่ามนุษย์มักทบทวนแผนของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเพลงที่เปิดวนอยู่ในหัวไม่รู้จบ หลายคนชอบทำรายการสิ่งที่ตั้งใจจะทำให้สำเร็จในแต่ละวัน และบางคนถึงกับบอกว่าความสุขจากการได้ขีดฆ่างานออกจากรายการนั้น มากกว่าความสุขจากการได้ลงมือทำมันจริงๆ เสียอีก
.
(ใครที่ติดทำ to-do list น่าจะแอบรู้สึกตรงนี้อยู่บ้าง)
.
ลองสังเกตตัวเองดูก็ได้นะครับ บ่อยครั้งที่เราทำอะไรสักอย่างไป ใจกลับไม่ได้อยู่กับสิ่งที่ทำ แต่แอบดีใจล่วงหน้ากับการได้ทำเครื่องหมายว่าเสร็จแล้ว เราจึงเร่งทำให้จบเพื่อจะได้ขยับไปสู่ช่องถัดไป ทั้งที่ชีวิตจริงเกิดขึ้นในช่วงที่เรากำลังลงมือทำ แต่เรากลับให้ค่ากับเครื่องหมายถูกที่ขีดลงไปมากกว่าตัวงานเอง
.
แต่ยังไม่หมดครับ ไคลน์เชื่อว่ายังมีเหตุผลที่ลึกลงไปกว่านั้นอีก เพราะสงสัยว่าการได้อยู่กับปัจจุบันอย่างเต็มที่มีบางอย่างที่ทำให้เรากลัวอยู่ลึกๆ
.
เหตุผลข้อหนึ่งคือ เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวว่าจะต้องผิดหวังในชีวิตของตัวเอง
.
เรื่องนี้สำคัญมาก
.
เพราะนั่นหมายความว่าลึกๆ แล้วเรารู้โดยสัญชาตญาณว่าชีวิตในขณะนี้คือชีวิตที่จริงที่สุด ไม่มีอะไรจริงไปกว่าตอนนี้ได้อีกแล้ว คำถามที่น่ากลัวจึงตามมาว่า ถ้าเราหยุดแล้วโฟกัสตั้งสติอยู่กับปัจจุบันอย่างเต็มที่ แล้วพบว่ามันบกพร่องทางใดทางหนึ่งอย่างน่าใจหาย พบว่ามันน่าเบื่อ หรือแย่กว่านั้นคือมันลำบากยากเย็น ไม่ยุติธรรม และเจ็บปวด เราจะทำอย่างไรละ?
.
คำถามที่ว่า “It’s that all there is?” หรือ “ชีวิตมีเท่านี้เองหรือ” คือคำถามที่เราไม่อยากเผชิญ และเพื่อหลบเลี่ยงความผิดหวังนี้ เราจึงชิงลงมือก่อนด้วยการพาใจออกไปจากปัจจุบันโดยอัตโนมัติ เราเปลี่ยนความสนใจไปยังอนาคต ย้อนกลับไปยังอดีต หรือหนีเข้าไปในชีวิตที่เราจินตนาการขึ้นแบบอื่น เพื่อจะได้ไม่ต้องเจอคำตัดสินว่าชีวิตตรงหน้านี้ดีพอแล้วหรือยัง
.
เหตุผลข้อสุดท้ายที่ทำให้เราถอยห่างจากปัจจุบันคือ การอยู่กับมันอย่างเต็มที่ทำให้เรารับรู้ถึงความตายของตัวเอง เมื่อเราจมดิ่งอยู่กับขณะนี้จริงๆ เราจะรู้สึกได้ถึงเวลาที่เดินหน้าไปโดยไม่มีวันหยุด
.
ลองนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่เกิดขึ้นแวบหนึ่ง ฝูงนกที่บินผ่านเหนือศีรษะ ท่อนเพลงที่ถูกบรรเลงออกมาอย่างงดงาม หรือรอยยิ้มของคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันไป
.
ช่วงเวลาเหล่านี้สั้นและผ่านไปอย่างรวดเร็ว และความสั้นนั่นเองที่เป็นส่วนหนึ่งของความเข้มข้นของมัน แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทิ้งความรู้สึกขมปนหวานไว้ว่าทุกอย่างมีวันจบลงในที่สุด
.
เมื่อเราตระหนักถึงเรื่องนั้น เราก็หนีไม่พ้นความจริงที่ว่าตัวเราเองก็มีวันสิ้นสุดเช่นกัน ผลรวมของทุกขณะที่เราเป็นอยู่จะเดินทางไปถึงจุดจบ แล้ววันหนึ่ง...เราจะไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไป
.
ไคลน์บอกว่าสิ่งที่น่าสนใจคือกลไกนี้ทำงานในทิศทางตรงกันข้ามได้ด้วย ในขณะที่เรากลัวการอยู่กับปัจจุบัน เราก็โหยหาที่จะรู้สึกมีชีวิตชีวาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ (อย่างเช่นการเล่นกีฬาแบบ extreme ขับรถแข่งด้วยความเร็วสูง ฯลฯ) การเสี่ยงตายเหล่านี้ให้ผลตอบแทนอย่างหนึ่งคือมันตรึงเราไว้กับขณะนี้อย่างสมบูรณ์ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย เรากลับรู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างถึงที่สุด
.
นักคิดสายอัตถิภาวนิยมหลายคนเชื่อว่า การมองความตายของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาคือหนทางเดียวที่แน่นอนที่จะทำให้เรากลับมาอยู่กับปัจจุบันได้อย่างเต็มที่ (แม้ไคลน์จะแซวต่อว่าคงไม่ได้หมายถึงการชวนกันไปเซิร์ฟภูเขาไฟก็ตาม)
.
พอเอาเหตุผลทั้งหมดมาวางเรียงกัน ผมถึงเข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ถึงยากนัก
.
การที่เราอยู่กับปัจจุบันไม่ได้นั้นมีรากมาจากเครื่องมือที่ทำให้เราเป็นมนุษย์โดยแท้ ทั้งจินตนาการ ความทรงจำ ความสามารถในการวางแผน และการรู้ว่าตัวเองจะต้องจากโลกนี้ไปในที่สุด ความสามารถที่ช่วยให้เราเอาตัวรอดและสร้างอารยธรรมขึ้นมาได้ ก็เป็นสิ่งเดียวกับที่คอยดึงเราออกจากช่วงขณะนี้อยู่ตลอดเวลา
.
ไคลน์เล่าถึงสุนัขของเขาตัวหนึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันได้ตลอดเวลา เพราะมันวางแผนไม่เป็นและเสียดายอะไรไม่เป็น ทุกขณะของมันจึงดูน่าพอใจไปหมด สังเกตได้จากแววตาที่เป็นประกายและหางที่กระดิกไปมา เราคงเป็นแบบนั้นไม่ได้ เพราะเราเกิดมาพร้อมความสามารถที่ทำให้หลุดออกจากปัจจุบันได้เสมอ
.
แต่การได้เข้าใจว่าทำไมใจเราถึงไม่ยอมอยู่ตรงนี้ ก็เป็นก้าวแรกที่ทำให้เรากลับมาอยู่กับมันได้บ่อยขึ้น
.
ที่ผมเปิดเรื่องนี้ด้วยประโยคว่าถ้าเข้าใจเรื่องนี้เร็วสักหน่อย หลายๆ อย่างในชีวิตคงเบากว่านี้ ก็เพราะตัวผมเองเป็นคนหนึ่งที่ยังต้องฝึกให้ใจกลับมาอยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น
.
ส่วนใหญ่ผมมักกังวลกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง คิดล่วงหน้าไปถึงเรื่องที่ยังไม่เกิด เรื่องงานที่ยังไม่เกิด ปัญหาชีวิตที่ต้องเข้าไปแก้ไข และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย (ซึ่งหลายเรื่องในนั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้นจริงด้วยซ้ำ) บางครั้งใจก็แอบย้อนกลับไปหาอดีต ไปนึกถึงช่วงเวลาดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าได้กลับไปอยู่ตรงนั้นอีกสักครั้งคงดี หรือคิดว่ามีความผิดพลาดตรงไหนบ้างที่น่าจะทำได้ดีกว่านี้ เสียดายจังตอนนั้นไม่ได้ทำอีกแบบหนึ่ง ฯลฯ
.
พอได้อ่านคำอธิบายของไคลน์ ผมถึงเห็นว่าทั้งสองอย่างที่ผมทำอยู่เป็นประจำ คือการล่องลอยไปข้างหน้าและการถอยกลับไปข้างหลัง มันก็คือวิธีเดียวกับที่เขาบอกว่าเราใช้หนีออกจากปัจจุบันนั่นเอง และระหว่างที่ผมมัวกังวลกับสิ่งที่ยังไม่มาและเสียดายสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ชีวิตจริงที่อยู่ตรงหน้ากลับเคลื่อนผ่านไปโดยที่ผมไม่ทันได้อยู่กับมันเลย
.
ถ้าเข้าใจเรื่องนี้เร็วกว่านี้ ผมคงไม่ถึงกับเลิกวางแผนเพื่ออนาคตหรือเลิกคิดถึงวันวานได้ เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของการเป็นมนุษย์ แต่ผมน่าจะรู้ทันตัวเองได้ไวขึ้นในวินาทีที่กำลังเผลอออกไปไกลจากตรงนี้ แล้วค่อยๆ พาใจกลับมาอยู่กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริง
.
และทุกครั้งที่ทำได้ ชีวิตก็คงเบาลงจริงๆ
.
แม้จะเป็นเจ้าพ่อสายเทคมากกว่าปรัชญา เจนเซ่น หวง (Jensen Huang) เคยกล่าวในการสัมภาษณ์ครั้งหนึ่งถึงเหตุผลที่เขาไม่เคยใส่นาฬิกาว่า “หลายคนอาจจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่ผมไม่ใส่นาฬิกา เหตุผลก็เพราะว่าเวลาที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้”
.
ผมว่าโคตรเท่เลย
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[darrr @da_darrrr]

เมื่อวานประทับใจในความใจเย็นของตัวเองมาก รู้สึกว่า เออ เราเก่งว่ะ ใจเย็นได้ขนาดนี้

[darrr @da_darrrr]

ปวดท้องจังเลยแหะ 😞

[chapterly.co @chapterlyco]

มีงานวิจัยหนึ่งในวารสาร *Social Science & Medicine* ติดตามผู้สูงอายุหลายพันคนเป็นเวลาหลายปี แล้วพบสิ่งที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังมาก คนที่อ่านหนังสือมีความเสี่ยงเสียชีวิตลดลงประมาณ 20% เมื่อเทียบกับคนที่ไม่อ่าน และที่น่าสนใจคือ “หนังสือ”

[My Gam ͜ᩘ𑁍 💖🐰 @gpjtlk]

เข้าใจแล้วเวลาที่เพื่อนนักกีฬาบอกว่ามิ้นท์เป็นนักกีฬาผู้หญิงที่แข็งแรงสุดในรุ่น โคตรแข็งแรงง

[maypear 🦊 @monomaypear]

ความเป็นผู้ใหญ่สำหรับเราคือการเข้าใจว่าชีวิตไม่ใช่การทำตามใจตัวเอง และหลายครั้งเพื่อความอยู่รอดเราก็ต้องยอมทำในสิ่งที่เราอาจจะไม่ได้ชอบ

[darrr @da_darrrr]

ชอบ list เพลงของ youtube music อะ

[darrr @da_darrrr]

Bgm.mp3 ทำเพลงดีทุกเพลงเลยแหะ

[darrr @da_darrrr]

เห้อ ไม่เป็นไปตามที่ต้องการเลย

[วัวทุกภาคส่วน @ppppcuddle]

วันก่อนพยาบาลโทรมาแจ้งว่าผลตรวจมะเร็งปากมดลูกปกตินะคะ”

เป็นวันที่ยุ่งมากและยุ่งยาก
รับสายแล้วก็ตอบขอบคุณค่ะไปเหมือนเคยทุกปี

วันนึงก็นึกได้ว่า
ถ้าเค้าบอกคุณหมอเชิญกลับมาพบ
ปัญหาอื่นทั้งหมดที่เจอในวันนั้นจะเป็นฝุ่นผง ชีวิตเปลี่ยนเลยนะ

จริงๆเราควรappriciateมากๆที่ผลตรวจปกติน่ะ

[darrr @da_darrrr]

กำลังตัดสินใจซื้อนิยายแบบe-book หรือแบบเล่มดี คือชอบอ่านแบบเล่มแต่ที่บ้านไม่มีที่จะเก็บละอ่ะ

[darrr @da_darrrr]

ลืมนิยายที่ซื้อไว้ใน meb เฉย งงมาก นึกว่าอ่านจบแล้ว

[darrr @da_darrrr]

แล้วก็คิดได้ว่ายิ่งผูกใจเจ็บเรายิ่งเจ็บเอง ปล่อยๆบ้างเนอะ สุดท้ายก็ไม่มีอะไรอยู่ตลอดไป

[darrr @da_darrrr]

ชอบหุ่น tatum อะ

[darrr @da_darrrr]

รอมาพาทร้านยาแล้วสั่งสลัดโจนส์

[darrr @da_darrrr]

ขอให้วันนี้ตั้งใจให้ดีในทุกๆเรื่องนะ

[darrr @da_darrrr]

เริ่มต้นเดือนใหม่แล้ว มาตั้งใจใช้ชีวิตกันเถอะ

[🐔White chicken🐔on pink background @whitechickpink]

“ความเป็นปกติสุข”
คำนี้เลย พอเริ่มเข้าใจ มันก็ทำให้เรามองโลกเปลี่ยนไป มีความสุขได้ง่ายขึ้น

อีก ตย. ที่เคยได้ยิน
“เมื่อปวดฟัน จึงรู้ว่าการไม่ปวดฟันมันมีความสุขเพียงใด”

ถ้าได้ลองอ่านหนังสือ พีระมิดสามสุข เล่มนี้ดีเลย ทำให้เราเข้าใจกลไกของความสุขของเรามากขึ้น😊

[•บาร์จเฉยๆ• @Basniixz]

ทฏษฏี Let Them คือจริงที่สุด…