آوا اون سر دنیا برای ده دوازده نفر با سن و سایزهای مختلف لباس خریده، اونم جوری که همه فیت و اندازهست. من توی شش ماه گذشته نتونستم برلی خودم یه دونه لباس بخرم که سایزش درست باشه. :)))
دو هفتهی خیلی پراسترسی رو گذروندم. یه روز که از شدت استرس حالت تهوع داشتم، به همکارام گفتم غذا نمیخورم. شیوا د��وام کرد، برام غذا گرفت و اومد بالا سرم گفت: «هر چی شد، باید غذاتو بخوری.»
این نزدیکترین تجربهی من به زندگی توی کره بود.❤️
عکس پروفایل اکثر رانندههای اسنپ یه چیزی تو مایههای عکس آزکابان سیریوس بلکه. چرا واقعاً؟ رفیقت انگشتتو قطع کرده، قتل رفیق دیگهت و زن و بچهشم انداخته گردن تو؟
صف نونوایی دونِ شأن انسانیه!
یعنی چی که برای خریدن نون باید یک ساعت سر پا وایسیم؟ من واقعاً با این حجم از بیاهمیت بودنِ زمان توی ایران مشکل دارم؛ چرا باید برای ابتداییترین چیزهای زندگی، اینهمه از وقتمون رو دور بریزیم؟
در نظر من، خرید نان از اسنپ واقعاً تضییع حقوق شهروندی بهحساب میآید. شما نیم ساعت در صف نانوایی میمانی تا نوبتت شود، اما اسنپیها میآیند و بدون صف میگیرند و میروند. غیر از اینکه خیلیها، مثل خودم، دلشان نمیگیرد نان را آنطور، حتی در نایلون، تحویل بگیرند، شاید کسی توان 👇
صبح از همرنگ شدن وست جدیدم با یه شلوار قدیمی ذوق کردم، رژگونه بیشتر زدم که انگار از سرما لپهام گل انداخته، عطر جدیدم رو امتحان کردم، از طلوع عکس گرفتم و روی پلههای مترو با آهنگ موردعلاقهم رقصیدم.
ناراحتم که اینهمه شوق زندگی در من جاریه و این خاک نفرینشده، نصیبم شده.
از الآن خطاب به آیندگان: اگه پیر بودم و پوستم خوب بود و چروک نداشتم، نگین «ژنتیکیه و اینا».
یادتون باشه من وقتی همراه بیمار توی بیمارستان بودم، رتینولم رو هم با خودم برده بودم.