تعهد خیلی مهمه.اینکه به حرفایی که زدی متعهد باشی،به چیزایی که انتخاب کردی؛ تعهد به کارت،تعهد به آدمایی که تو زندگیتن؛ اینکه هر چقدرم مسیرت سخت باشه و گند بزنی، پای قولایی که دادی وایسی. تعهده که عیار آدمارو مشخص میکنه..
من آدمِ جلویِ کسی رو گرفتن نیستم؛
آدمِ سدِ راه کسی شدن برای نرفتن،
آدم اینکه تویی که داری میری رو از پشت بغل کنم و هزار باره بگم نرو.
من فقط آدمِ وایستادن نگاه کردنم،
آدمِ دست و پنجه نرم کردن با نبودنا،
آدمِ سخت دل کندن از دل داده هاش..
ولی تو هیچوقت نرو..
کنترل کنی، نمیتونی روش فکر کردنشون رو تغییر بدی. نمیتونی همیشه حقیقت رو ثابت کنی و لازم نداری که خودت رو برای کسی توضیح بدی. چون اونا نمیشناسنت نمیدونن تو چه شبایی رو بدون خوابیدن گذروندی، اونا نمیدونن تو چقدر وجود شکستهت رو جمع و جور کردی.
تو اون چیزی نیستی که مردم فکر میکنن هستی. چیزی که اونا درمورد تو میگن در واقع نشون دهنده شخصیت اوناست. و تو باید این واقعیت رو قبول کنی که بیشتر وقت ها آدما از ما متنفرن بدون هیچ دلیلی و تو نمیتونی همه چیز رو کنترل کنی. تو نمیتونی افکار اونارو کنترل کنی. نمیتونی زبونشون رو
امروز روزی بود که خیلی تو خودم بودم وآشفته بودم ولی خب مثل همیشه سعی کردم لبخندمو رو لبام نگه دارم و هوای آدمای اطرافمو داشته باشم و بهشون عشق بورزم؛ تا اینکه یه نفر این جمله رو روی خاطرات روزمرم برام نوشت.
نمیدونم چجوری ولی حقیقتا حالمو دگرگون کرد.
داشتم فکر میکردم بعضیامون خیلی بیرحمانه داریم یه دردایی رو تحمل میکنیم، دردایی که خیلی بزرگتر از قد و قواره ماست، هیچوقت حق انتخابی براشون نداشتیم، زورشون خیلی بیشتر از لبخندامونه، دردایی که هر بار ازخودت میپرسی چرا من؟و هربار جوابی که هیچوقت پیداش نکردی غمگین و غمگینترت میکنه