طرف ۳۷۴ صفحه کتاب نوشته راجع به بیش فعالی.
یکم با خودم فکر کردم به این نتیجه رسیدم اصلا مهم نیست چی نوشته
چون قطعا هیچ آدم مبتلا به ADHD قرار نیست اونو تا ته بخونه(((:
از امروز منتظرم که بمیرید.
دیگه نه با هیچکدوم از شما دوتا کاری دارم و نه جایی توی زندگی من دارید.
منتظرم بمیرید تا بیام توی خاکسپاریتون
و از این حس سوگی رو تحمل نمیکنم
لذت ببرم.
کل خونواده معماری برای من تموم شد.
مرگ رویایی برای من پریدن از روی ساختمونیه که پرش ازش مرگ درجارو به همراه میاره
اونم وقتی هندزفری توی گوشت داره no surprises رو پلی میکنه.
به طرز عجیبی این تجربه ی همراه با Radiohead ، از زندگیم برام خوشتره.
بچه ها شاید خیلی براتون عجیب باشه و باور نکنید
ولی من تمام امیدم تو زندگی به این آهنگه.
من تمام امیدم به اینکه یه روز
به تنه یه درخت تکیه بدم و بگم دهنش سرویس حاجی ؛
راست میگفت.
از اون روزی که چشم باز کردم توی جنگ بودم.
تو مملکت ، مدرسه ، دانشگاه ، کار و از همه مهمتر ، خونواده.
دیگه کم کم دارم قبول میکنم که برای من آرامشی وجود نداره ؛
حداقل توی این دنیا.
میدونی
اینکه تنها باشی و با بقیه تفاوت داشته باشی تا یه جایی اذیتت میکنه
از یه جایی به بعد میپذیریش
و اونجاست که وقتی تام یورک میگه : but i am a creep.
گریه نمیکنی
قدرت میگیری.
اخیرا داشتم به این فکر میکردم که اگه اول creep رو گوش بدم بعد برم رو black Friday بعد برم سراغ no surprise چه اتفاقی میوفته
که یادم افتاد هفته قبل که از wine سوییچ کردم رو ویسکی اتفاق خوبی نیوفتاد
منصرف شدم.
نمیدونم چرا
ولی یه حسی درون قلبم بهم میگه ۲۰۲۶ میشه بهترین سال زندگیم
سالی که اولین اشک ذوق درش به خاک افتاد.
و یه حسی درون مغزم و تک تک سلولام میگه باید یه کاری کنم این حس به واقعیت بپیونده.