Bazı fotoğraflar hiç değişmiyor . Öğretmenler çocuklar hayatta kalabilsin diye camdan atlayan çocuklara yardım etti
İnsanlar çocukları hayatta kalabilsin diye aşağıya atmak zorunda kaldı
Psikolog senin oğlun sorunlu diyor babası eline silah veriyor rehberlik öğretmeni içine kapanık diyor babası bilgisayarı İngilizce diye anlamadım bakmadım diyor sonra da katliam çıkınca şok oldum diyor siz şaka mısınız
Hastaneye gidiyorsun bebekler çalınıyor, teröristler hemşire doktor olarak görev alıyor. Sokağa çıkıyorsun rastgele biri gelip sana bıçak saplayabiliyor ya da taciz edebiliyor. Okula gidiyorsun biri gelip öğretmen bıçaklayabiliyor, silahla ateş açabiliyor. Eve giriyorsun eşin tarafından öldürülebiliyorsun. Tatile gidiyorsun bir yangında otelde ölebiliyorsun. Adaletin karşısına çıkıyorsun sandalyenin boş olduğunu görüyorsun. Biz bu ülkede her nefesi ölmek için mi alıyoruz? Sahiden de ölürüm Türkiyem mi?
Kendimizi mi koruyalım?
Kadınları mı koruyalım?
Hayvanları mı koruyalım?
Toprağımı koruyalım?
Öğrencileri mi koruyalım?
.....
Bütün bunları yaparken AKLIMIZI nasıl koruyalım?
Yeter Artık!!!
#kahramanmaraş#kahramanmaraş
Acılı ailelerin en hassas gününde utanmadan gülüp aile fotoğrafı paylaşanlara , hayatında bir gün o içi boş şovcu hayatılarından ödün vermeyip 3 sene oldu zaten diyip normalleşmelerine.
Cenaze senin evinde değilse helva her zaman tatlı gelirmiş.Sizin içi sayıdır 3 bizim için Acı
SAYGI DUYMUYORUM !
Yılda bir defa olan 6 Şubat gününde caddede son ses müzikle eğlenenlere, belirli toplanma yerlerine sadece bedava yemek için gelip dedikodu yapanlara,
Hiç zor günler geçirmemiş gibi süslenip Story atıp bir gününü bile şov yapmadan geçirmeyenlere, +
Bu mücadelemde destek sağlayan tüm haber kanallarına , muhabirlere ve siyasilere çok teşekkür ediyorum fakat deprem sadece yıldönümünde hatırlanmasa giden binlerce insanın üstü kapanmasa direnişimize her gün destek olunsa…
Ölümü anlatırım. Yalnızlığı anlatırım. Ama ben kimseye bir gecede ailenin hepsini üç battaniyeye sarmak nasıl bir şey değil üç sene kırk yıl geçse de anlatamam. Ben bir savaşın içinde kalmak ve savaştan tek başına sağ çıkmak nasıl bir ızdırap anlatamam.
3.Sene oluyor deprem olalı ilk zamanlar her şey hayal gibiydi anlam veremediğim bi boşluk.Mücadele etmeye başladım ne acımı yaşayabildim ne de kabullendim her gün mücadele ettim birçok yerde sesimi duyurdum adalet dedim ihmal ettiler dedim kabullenmedim ama hiçbir şey değişmedi.