هیچ داستان قهرمانانه یا ظالمانهای در کار نیست. رضا شوهریه که میخواد داستان یه زندگی رو بفروشه به فامیل و آشنا. همینقدر که یه زن و بچه و خونه اونجا باشن، براش کافی ه. اینکه در واقعیت با زنش رابطه نداره و کی با زنش رابطه داره براش مهم نیست، تا وقتی لطمهای به داستانی که میگه نخوره
در سیاست بینالملل، ادبیات جنگ چارچوب مشخصی دارد که در پیوند با مفاهیمی مانند امنیت ملی، بازدارندگی، موازنه قدرت، تهدید نظامی و منافع راهبردی قرار دارد. در این چارچوب، طرف جنگ یک دولت، ارتش یا ساختار سیاسی مشخص است و پایان جنگ را میتوان با توافق، تغییر رفتار یا تغییر حکومت یا بازتعریف ترتیبات امنیتی تصور کرد.
اما هنگامی که واژگان تمدنی مانند «محو تمدنی»(آنچه ترامپ تهدید کرده بود) و «جنگ تمدنی» (آنچه روبیو گفته است) وارد این میدان میشوند، نباید به سادگی از کنار آن گذشت.
تمدن، برخلاف یک دولت یا حکومت، موجودیتی نیست که بتوان آن را صرفاً با تغییر رژیم یا شکست یک ارتش تعریف کرد. تمدن در زبان، حافظه تاریخی، آیینها، ادبیات، معماری، اسطورهها، نهادهای اجتماعی و تجربه انباشته نسلها حضور دارد.
از همین رو، تهدید به نابودی یک تمدن و جنگ با آن، حتی اگر با هدف فشار روانی مطرح شود، با تهدید به شکست نظامی یک حکومت تفاوت دارد. چنین زبانی یعنی اینکه از نظر آمریکاییها، مرز میان حکومت و مردم، میان ساختار سیاسی و جامعه تاریخی و میان اهداف نظامی و حیات فرهنگی ایران از میان برداشته شده است.
در طول تاریخ، تمدن ایران(و نه لزوما حکومتهای ایران) از نظر قدرتهای بزرگ یک تهدید بالقوه بوده است. به ویژه برای غرب که سیطره بر ایران از اهمیت زیادی برای آن برخوردار بوده است.
سخنرانی روبیو و تهدیدات تمدنی پیشین ترامپ، برای هر ایرانی باید تلنگر فکری بزرگی باشد.
دوستی نوشته بود بیعفتی در ایران زیاد شده.
به قول رهبر شهید، آرام باشید!
آینده از آنِ شیرزنان ایرانزمین است؛ مادرانی که رستمها و تهمتنها خواهند زایید و پروراند.
غربال روزگار، بیعفتان را به حاشیه خواهد راند و ایران از آنِ نجیبان و غیرتمندان خواهد بود.
ترکیه «دفاع» را به «حمله» ترجیح نداده است؛ بلکه «سومالی» را بر «یمن» و «ذخایر نفتی آینده خود» را بر «جنگ عربستان سعودی علیه حوثیها» مقدم شمرده است.
پیمان سهجانبه مکه میان عربستان، ترکیه و پاکستان، در سراسر منطقه به عنوان تلاش ریاض برای «بهکارگیری قدرت نظامی ترکیه و پاکستان» در جنگ علیه انصارالله یمن تفسیر شد. اما این هفته، تغییری که ماهها انتظارش را میکشیدیم رخ داد. وزارت خارجه ترکیه بهوضوح اعلام کرد که آنکارا در صورت حمله مستقیم به خاک عربستان از این کشور دفاع خواهد کرد، اما حتی یک گلوله تهاجمی در خاک یمن به نیابت از ریاض شلیک نخواهد کرد.
بسیاری این موضعگیری را تفکیک میان «دفاع و حمله» میدانند، اما این تحلیل اشتباه است؛ چرا که نگاه به این مسئله باید کلانتر باشد. موضوع اصلی نه دفاع است و نه حمله، بلکه پای «آب و نفت» در میان است؛ در آبهای دوردستِ سواحل سومالی.
بله، سومالی وارد معادلات شده است. ترکیه از طریق شرکت ملی نفت خود (TPAO)، در پی دستیابی به میلیاردها بشکه نفت در بلوکهای فراساحلی سومالی است و قصد دارد حفاریهای عمیق را از سال ۲۰۲۶ آغاز کند. بر اساس برآوردهای آمریکا، این منابع نفتی بهقدری عظیم است که در صورت بهرهبرداری، سومالی را به سطح کشورهای عضو اوپک میرساند. آنکارا روی این پروژه حساب ویژهای باز کرده و یک تعهد ۱۰ ساله برای تأمین امنیت دریایی آن منطقه داده است.
از نگاه رئالیسم استراتژیک، منافع پشت پرده این تصمیم بسیار روشن است: گروه «الشباب» در امتداد سواحل سومالی که این ذخایر نفتی در آن قرار دارد، نفوذ گستردهای دارد. گزارشهای ناظران سازمان ملل نشان میدهد که الشباب در ازای همکاریهای دزدی دریایی و قاچاق، از حوثیهای یمن سلاح، پهپاد و آموزش دریافت میکند.
بنابراین، به محض اینکه ترکیه دست به اقدامی علیه حوثیها در یمن بزند، شرکای آنها در سومالی (یعنی الشباب) به سراغ تنها داراییِ حیاتی آنکارا خواهند رفت که ترکیه نمیتواند ریسک از دست دادن آن را بپذیرد. این همان دلیل اصلی اظهارات هاکان فیدان است.
ترکیه «دفاع» را به «حمله» ترجیح نداده است؛ آنها «سومالی» را بر «یمن» و «نفت آینده خود» را بر «جنگ عربستان» اولویت دادند.
تحلیل کامل همراه با نقشهها را در ساباستک منتشر کردهام. لینک در کامنتها.
سیگنال، نه نویز.
کاش جناب عراقچی، حالا که تشدید تنش در تنگه هرمز و استمرار عملیاتهای دقیق انصارالله یمن علیه سعودی، در فاصله ۲۶ روز مانده به انتخابات میاندورهای آمریکا، به افزایش دوباره قیمت نفت و تشدید فشارهای اقتصادی بر واشنگتن کمک کرده است، و به ویژه با در نظر داشتن نتایج ادوار مذاکراتی پیشین، در بازنمایی تبادل پیامها -که طی یکسال و نیم اخیر نتایجش بر همگان آشکار شده است- قدری کمتر سخن بگویند.
دیپلماسی زمانی میتواند از موضع قدرت عمل کند که اهرمهای چانهزنی را پیشاپیش مستهلک نکند؛ بهویژه در برابر طرفی که نه تنها نشانه روشنی از آمادگی او برای پذیرش شروط ایران دیده نمیشود، بلکه کنش چشمگیر این روزهایش اعزام یک ناوگروه دیگر به منطقه، تشدید تحرکات لجستیکی، تقویت توان تهاجمی و نهاییسازی طرحهای عملیاتی علیه ایران است.
@araghchi
For reasons not disclosed, schools in Kish Island, southern Iran, will be operating virtually next week.
This comes during heightened tensions and a possible renewal of war with the US. According to Axios (so always take it with a grain of salt) the Pentagon has instructed CENTCOM to finalize preparations for a possible resumption of major combat operations against Iran.
@aghazadeh811 قدرت خرید مردم چه در بازار تهران چه سراسر ایران نمیتواند از عواقب حرفهای این یک نفر یا فقط یک نفر باشد. متغیرهایی که بر بازار و قیمت خرید مردم تأثیرگذارن خیلی بیشتر از حرفهای یک نفرن. ادعاهای شما با عقل و شعور عامه مردم همخوانی ندارد. شما به جای زدن دیگران راه درست خودت رو برو
پیک اسنپ با چاقو وارد ساختمون شده، بستهی ۱۰ میلیونی منو جلوی دوربین باز کرده، جنسشو برداشته گذاشته تو شلوارش، جعبهی خالی رو پرت کرده و از ساختمون خارج شده. فیلم دوربین هم موجوده.
به اسنپ اطلاع دادم؛ جوابشون؟ «اول برو شکایت قضایی کن»!
@Snapp_Team
@a_ajini@m_T_Darestani57 به نظر میرسه قراره جمهوری اسلامی ایران با دوست اسرائیل : امارات متحده عربی و دشمن کشورهای محور مقاومت، دوست بشه، اختلال این روزهای اینترنت هم احتمالا برای بیخبر نگه داشتن مردم و چراغ خاموش رفتنه
https://t.co/RvXDSmAwvi
بهترین راه گسترش همکاری ایران و امارات تبدیل امارات جنگ سالار به امارات تاجر است. توقف مسیر جنوبی با قدرت ایران، یک شروع خوب برای این تبدیل و گسترش همکاری هاست.
کاربر موز تا وقتی بتونه داستان گیر افتادن در چنگال یک شوهر ظالم رو بگه و خودش رو شهید کنه: همسر و مادری فداکار، اینکه واقعن با شوهرش رابطه نداره و دوست پسر برای رابطه هست، در واقعیت براش کافی ه. دوست پسر هم از بر عهده گرفتن نقش ناجی و رابطه داشتن با سمیرا راضی ه.
هیچ داستان قهرمانانه یا ظالمانهای در کار نیست. رضا شوهریه که میخواد داستان یه زندگی رو بفروشه به فامیل و آشنا. همینقدر که یه زن و بچه و خونه اونجا باشن، براش کافی ه. اینکه در واقعیت با زنش رابطه نداره و کی با زنش رابطه داره براش مهم نیست، تا وقتی لطمهای به داستانی که میگه نخوره