Ef ég næ því að verða 80 ára gamall þá næ ég 29.220 dögum.
Það eru helvíti margir dagar, en samt ekki.
Mikið er ég þakklátur að allavega einn af þeim var á Hyde Park. Dagur sem að ég mun lifa á og tala um alla ævi.
Þó svo að dagarnir yrðu að milljón, þá verður þessi alltaf einn af þeim. Einn af þeim sem stóð upp úr. Ég lifi fyrir litlu stundirnar sem skila öllu því sem skila þarf i hinni eilífu leit að þessari hamingju sem allir þrá. Þessi dagur var allar litlu stundirnar og ein risastór. Allt sem maður gæti óskað sér. Að eilífu þakklátur, að eilífu meyr.
“This one’s for a lifetime”.
29.06.25
Einhvern tímann er allt fyrst, nú eru það jólin og þið annars staðar. Rosalega skrítið, en við fögnum bara enn betur seinna, saman.
Eins og allt annað sem við höfum tæklað fallega saman, þá gerum við það líka núna.
Upphafið
Það byrjaði ákveðið nýtt upphaf í september árið 2024, þegar börnin mín fluttu suður með mömmu sinni. Veturinn 24/25 fór að mestu í að læra að lifa með því og reyna að venjast breytingum. Alveg hryllilega vont og venst mjög illa.
Að fara úr því að vera “viku og viku” pabbi í það að búa um 500 km frá þeim er alveg ævintýralegt stökk.
Stökk sem ég hefði aldrei viljað taka, en ég tók tók engu að síður.
Ákvarðanir sem ég hefði hefði aldrei viljað taka, en ég tók engu að síður.
Möguleikarnir nokkrir, en þó í raun bara einn.
Af mörgu mis-vondu geri ég alltaf mitt besta að velja “skársta kostinn”.
Sárt er það.
Ég þekki söguna og einn daginn, vonandi þau lika.
Að eiga vini eins og ég á eru forréttindi. Sú lífsins lukka. Að eilífu þakklátur.
“You said it gave your heart something to believe in 'Cause boys like us fade away, but you stuck around, when I was down
And I'll owe you all my days
Them boys of faith”
I’ll owe you all my days
Tæp þrjú ár síðan Appelsínan kom, sá og sigraði. Sigraði mig allavega. Fyrsti sálmurinn sem ég heyrði eftir þennan gaur. Núna eru átta dagar í að ég mæti á tónleika með honum og ég þekki talsvert fleiri sögur en bara um appelsínuna.
Lífið er gott.
Tæp þrjú ár síðan Appelsínan kom, sá og sigraði. Sigraði mig allavega. Fyrsti sálmurinn sem ég heyrði eftir þennan gaur. Núna eru átta dagar í að ég mæti á tónleika með honum og ég þekki talsvert fleiri sögur en bara um appelsínuna.
Lífið er gott.
Tæpum tveimur árum seinna eru 100 stykkin orðin að 193 og verða fleiri.
Einu sinni dreymdi þá um að verða frægir. Núna dreymir fólk um að sjá þá.
Draumarnir eru alls konar.
100 stykki. Töfrar beint í æð. Sýning sem svíkur engan. Ef þú ert ekki aðdáandi tónlistarinnar þá færðu samt sem áður allt fyrir peninginn. Ljósadýrðin er engu lík.