çimlere dokunmam yetmez, ormanda yere uzanıp yavaş yavaş toprağa dönüşmem gerekiyor. ama yine de o denli büyük riskleri küçük iştahlarla tüketemem, aşar.
teyzeye nasıl teşekkür edeceğimi bilemedim, öyle bir yükü aldı benden, tek bir cümleyle belki her şey tamamiyle düzelmedi ama bahar yeşilliğine döndü içim. kasvetli havayı bir an da kaldırıverdi teyze. bunun kelimesel bir tarifi yok. bazen sadece olması gerekiyor ve oluyor.
dün sahilde sevdiğim birini beklerken bir teyze oturdu yanıma “merhaba” diyerek, ben de “merhaba” dedim yarım saat yan yanda oturmamıza rağmen hiç konuşmadık. iyi bir dönemden geçmediğim için öylece insanları izliyordum, teyze kalkarken “hayatında her şey çok güzel olsun” dedi.
Bu sabah metroda garip bir şey yaşadım..
Normalde kimseyle göz göze gelmem, kulaklığı takar geçerim. Ama bugün öyle olmadı. Tam kapıdan girdim yer arıyorum. Bir kadınla göz göze geldik. Böyle 1-2 saniyelik değil… Baya uzun sürdü++