Ataol Behramoğlu’nun sözleri, insanın kitaplardan değil, yürüdüğü yollardan,kırıldığı anlardan,sevdiği ve kaybettiği zamanlardan öğrendiği o derin bilgeliği hatırlatır. Çünkü insan bazen bir ömrü yaşar ama bir anın içinde kendini anlar...
Bana “Neredesin?” diye sordu.Bu soru,haritaya değil kalbe sorulduğunda daha ağırdır.
Çünkü insan bazen en çok, tam da bulunduğu yerde kaybolurdu.
Cevap vermekle susmak arasında bir yerde duruyordum. Sabit.
Gece yağmurla konuşuyorum, ben kelimelerle vedalaşıyorum.
Çünkü… benim sana anlatabileceğim hiçbir şey yok.
Halim de yok.
Hayat kendisini anlatıyor,ben sen olmuşum sen kendinde değilsin...