و این کونه جهان خلق شد
جهان نه با یک انفجار، که با یک انتظار آغاز شد. ذرهها میلیاردها سال صبر کردند تا ستاره شوند، ستارهها سوختند تا کربن بسازند، و کربن میلیاردها سال دیگر صبر کرد تا روزی به موجودی برسد که بتواند بپرسد: من کیستم؟
ما داستانِ جهان نیستیم. ما جملهی پایانی آنیم
و همواره بهترین چیز ها با صبر نصیب تو میگردد
و شاید زیباترین راز صبر این است: آنچه در پایان به تو میرسد، تنها یک هدیه نیست تو هم در آن مدت تغییر کردهای. صبر در سکوت کارش را میکند؛ نه فقط منتظر میمانی، بلکه کسی میشوی که شایستهی آن انتظار است.
همواره زندگی چنین است که لحظه ای انتظار تورا میکشد که تو حتی انتظار آن را نداشتی! در لحظه زندگی کن و همیشه بهتزین خودت رو نشان بده، زیرا زندگی همواره پر از شگفتیست! فقط ثانیه ای کافیست تا معجزه رو به چشم ببینی