Ad Verbrugge in @De_NieuweWereld (DNW):
"Jongeren in de val gelokt"
In DNW Politiek vertelt filosoof Ad Verbrugge waarom volgens hem de parlementaire enquête corona moet onderzoeken waarom jongeren actief werden aangezet tot vaccinatie, terwijl bekend was dat zij geen risicogroep waren en vaccinatie de verspreiding niet stopte.
Je ziet in alles dat dit onderwerp hem persoonlijk diep heeft geraakt: als universitair docent én als vader.
“Je zag toch hoe dat erin hakte”
Verbrugge blijft zich verbazen over hoe gemakkelijk jongeren zich lieten vaccineren:
“Hoe makkelijk die jongeren in die val zijn gelokt.”
“Ze behoorden níet tot de risicogroep.”
“Ongehoord dat je dat als samenleving doet.”
Ook benoemt hij het gevoelige verband met jongeren die tijdens sportevenementen in elkaar zakken: “Pericarditis en myocarditis zijn aangetoonde bijwerkingen. Soms zie je dat pas later.”
En over de sociale druk: “Want als je het niet doet, bedreig je oma.”
🎥 Kijken? In het tweede deel van DNW Politiek spreekt @JaspervanDijkSP met Verbrugge en @JonaWalk over de start van de parlementaire enquête corona. Ze blikken terug op hun eigen ervaringen met censuur en de smalle marges van het publieke debat.
#PECorona
Nederlandse boer wordt kapotgereguleerd met extreme milieu-eisen, stikstofwaanzin en allerhoogste dierenwelzijnsnormen. De kosten rijzen de pan uit. Supermarkt vult de schappen met goedkope eieren uit landen waar dierenwelzijn en milieu geen issue zijn. Hypocriet!
https://t.co/OiLjmyEUkM
Hij hield critici van het coronabeleid in de gaten, introduceerde de term ‘wappies’ om tegenstanders belachelijk te maken, behandelde afwijkende meningen als een veiligheidsprobleem en huurde influencers in om propaganda te bedrijven en de bevolking angst aan te jagen.
https://t.co/LmBByCUb3R
Eerste Kamerlid Farah Karimi (@PvdA@groenlinks ) verzon 150 vluchtverhalen om asielzoekers aan een verblijfsvergunning te helpen.
Dat is toch minimaal oplichting? #ontslag
Voormalig IC-hoofd Armand Girbes blikt terug op corona: 'Het gebrek aan expertise bij de overheid was desastreus' https://t.co/WugysPQV7q via @nporadio1
Tja.
Het maakt allemaal niet zoveel uit hoe je je werk doet binnen de zorg. Zolang er niet teveel klachten komen en je niet al te veel mensen laat doodgaan, is er geen vuiltje aan de lucht. En zelfs als dat wel het geval is, loop je nog weinig risico zolang je collega's je nog aardig vinden.
Maar o wee als je openlijk kritiek uit op je collega's, op het ziekenhuis of op het systeem. Dan ben je heel snel een paria. En ben je geen 'teamspeler'. Want 'teamspelers' weten wanneer ze moeten zwijgen en wanneer ze de andere kant op moeten kijken.
Consensus en groepsdenken zijn voorgeschreven binnen de medische beroepsgroep. Ook al heb je tien keer gelijk, zodra je tegen de communis opinio ingaat, kom je heel erg snel in de problemen. Ongeacht hoeveel doden of gewonden dat oplevert.
Dat zeg ik zonder enige rancune. Want zo is het altijd geweest, en zo zal het altijd blijven.
De afscheidsrede van Armand verdween binnen 24 uur van de uni site. Lulkoek natuurlijk dat dat een administratieve reden was en als dat wel zo is, dan is het de vraag waarom dat een werkelijk zinnige inhoudelijke kritiek van iemand die weet waar die over praat niet gewoon permanent op deze site staat, maar ja je zult maar openstaan voor zelfreflectie.
Funfact: deze oud-VWS ambtenaar werkt nu op Landbouw als stikstofbaasje. Daar mag hij de boeren de nek omdraaien.
Van programmadirecteur Covid naar programmadirecteur Stikstof.
Als ambtenaar moet je vooral nergens verstand van hebben namelijk.
#CoronaEnquete
@Strijder124@BijMereltje FVD wordt voortdurend gedemoniseerd,uitgemaakt voor bruinhemden etc maar de deugpartijen die royaal UNRWA belonen,dáár wordt niet door de MSM tegen gezegd "follow de money", wie of wat steunen jullie financieel eigenlijk, ze onthalen "hamas" hier hartelijk als een verrijking..🤔
Wierd Duk spreekt de waarheid over Palestijnse asielzoekers: "Ze weigeren te erkennen dat het een enorm risico is, een enorm veiligheidsprobleem, als je allemaal Palestijnen gaat binnenhalen die helemaal gebrainwashed zijn door jodenhaat en ook haat op het Westen."
"En die ook letterlijk gewoon zeggen vaak: we zijn hier om de boel over te nemen. Uiteindelijk als we met voldoende mensen zijn, dan neemt de islam hier de boel over."
"Maar als je als GroenLinks'er en D66'er denkt dat deze jongens eigenlijk net zulke jongens zijn als Nederlandse jongens die ergens in Friesland in een keurig gezin opgroeien, alleen dat ze iets minder kansen hebben gekregen."
"En dat als we maar heel veel miljoenen euro's er tegenaan gooien, dat ze zich dan wel zullen bekeren tot fatsoenlijk gedrag. Dat is dus niet zo."
The Netherlands also has its Henry Nowak cases.
In July 2020, 14-year-old Tamar from Marken was hit by a car on a dark dike road and left to die. Her body was later found in the berm.
What happened next is deeply disturbing.
The police initially told her mother that the driver was German. Days later the truth came out: it was four Iraqis in the car. The mother was told they withheld the real background because they didn’t want to create a "Wilders-effect" — they didn’t want to give Geert Wilders political ammunition.
Even worse: evidence strongly suggests Tamar’s body was moved after the accident. The driver didn’t just flee, they dragged her off the road and left her there like an animal.
The driver received only a €1,500 fine for looking at his phone while driving. He then disappeared completely. The fine was returned “undeliverable” and for years he was untraceable.
Only after years of fighting by the family (including going to court to force prosecution), a breakthrough came in March 2026: the now 33-year old Jamal is finally being prosecuted for causing the fatal accident and leaving the scene.
Just like Henry Nowak in Southampton — an innocent young person dies, authorities seem more focused on protecting a narrative and avoiding “political incorrectness” than on delivering swift justice.
A 14-year-old girl dies on a Dutch dike. The system lies about the identity of the driver, gives him a slap on the wrist, loses him for years, and only after massive pressure does real prosecution begin.
This is not just a traffic accident. This is a story about truth, accountability, and what happens when institutions put ideology before grieving families.
Her name was Tamar.
She was 14.
She deserved better.
♡
'Laten we nooit vergeten wat ons is aangedaan'
Prima uitzending, mede dankzij het werk van @CeesCees72, @VegtDoor en @waukema.
'De stille staatsgreep van de NCTV.' In Nederland.
En buiten ons land?
Wie zat er achter de internationale staatsgreep?
Geen notulen. Geen democratische controle. Catshuissessies buiten het zicht van de Tweede Kamer. Een ongekozen ambtenaar die bepaalde welke ministers wel en niet mochten aanschuiven bij de belangrijkste crisisoverleggen van Nederland.
Hoe kán dit?
https://t.co/geM2TipvVG
Ik ben niet rechtser geworden.
Ik sta precies waar fatsoenlijk Nederland altijd stond: dat je van je land mag houden. Dat grenzen normaal zijn. Dat nationale trots geen misdaad is. Dat er twee geslachten zijn. Dat wie hier woont, onze wetten en vrijheden respecteert.
Dat dit nu “rechts” heet, komt niet doordat ik ben opgeschoven. Het komt doordat links is weggelopen bij het gewone leven, en alles wat het achterliet uit gemak maar “extreem” is gaan noemen.
🇳🇱
Voor allen die mijn TL vervuilden met haat berichten, omdat mevr Koopmans geen belangen verstrengelingen zou hebben, voor, tijdens of na de Corona crisis, misschien toch handig om nader te kijken naar de opbouw van de BV Koopmans. Alle feitelijke linkjes zijn toegevoegd. Lees ze.
Daar ging je dus wel over. Bij een interventie moet je vooraf de schade die je gaat aanbrengen meewegen. Die schade wisten jullie. Nu doen alsof je daar niet over ging en het bewust negeren van desastreuze gevolgen acceptabel is, is absurd.
De kettingzaag is geen symbool van geweld tegen mensen. De kettingzaag is een symbool van het terugdringen van een staat die Argentinië decennialang heeft leeggezogen via inflatie, corruptie, cliëntelisme en politieke privileges.
Wie daarin een dreigement aan tegenstanders ziet, projecteert zijn eigen angst op een politieke metafoor. Milei heeft geen oppositiepartijen verboden, geen journalisten opgesloten, geen verkiezingen geannuleerd en geen macht gecentraliseerd. Hij heeft juist ministeries gesloten, subsidies afgebouwd, regelgeving geschrapt en de omvang van de roverheid verkleind.
De kettingzaag richt zich op uitgaven, bureaucratie en politieke privileges. Niet op burgers.
Sterker nog, de werkelijke boodschap is precies het tegenovergestelde van wat u suggereert: niet de burger moet vrezen voor de staat, maar de staat moet vrezen voor de belastingbetaler.
Je kunt het oneens zijn met zijn beleid. Dat is legitiem. Maar een symbool van het inkrimpen van staatsmacht voorstellen als een bedreiging voor politieke tegenstanders mist elke feitelijke basis. De resultaten zijn bovendien zichtbaar: de inflatie is fors gedaald, het begrotingstekort is verdwenen en Argentinië kent voor het eerst in jaren weer economische groei.
De kettingzaag is geen boodschap aan dissidenten. De kettingzaag is een boodschap aan de zwaar criminele politieke kaste. Dat verschil is essentieel.
Veel Nederlanders kennen Javier Milei vooral als die razend gekke Argentijn met de kettingzaag.
Wat hier zelden of nooit wordt uitgelegd, is waar die kettingzaag eigenlijk voor bedoeld is.
Neem het Garrahan ziekenhuis in Buenos Aires.
Stel dat iemand het Prinses Máxima Centrum, het Sophia Kinderziekenhuis en een nationaal transplantatiecentrum zou samenvoegen tot één instelling. Dat is ongeveer de positie die het Garrahan in Argentinië inneemt. De moeilijkste kinderkankers, transplantaties en operaties van het land komen daar terecht. Jaarlijks behandelt het ziekenhuis honderdduizenden patiënten en verricht het duizenden complexe ingrepen. Voor veel Argentijnen is het een nationale trots.
Toen Milei audits en hervormingen aankondigde, verschenen onmiddellijk verhalen over een president die zou bezuinigen op zieke kinderen met kanker.
Veel normale Argentijnen stelden een andere vraag.
Hoe kan een topkinderarts in het belangrijkste kinderziekenhuis van Argentinië slechts €1.300 tot €1.500 per maand verdienen?
Hoe kan een arts-assistent die werkt in een van de beste kinderziekenhuizen van Latijns-Amerika rond de €600 per maand verdienen?
Hoe kan een instelling met meer dan 4.500 werknemers voortdurend geld tekortkomen?
En waarom bestaat bijna een derde van het personeel uit administratieve functies terwijl artsen en verpleegkundigen blijven klagen over salarissen, personeelstekorten en werkdruk?
Om die vragen te begrijpen moet je een paar Argentijnse woorden kennen.
- Een “ñoqui” is iemand die op de loonlijst van de overheid staat zonder een duidelijke productieve functie te vervullen.
- Een “empleo militante” is een baan die wordt verkregen dankzij politieke loyaliteit, vakbondsactiviteiten of partijactivisme.
- Een “kiosco” is een publieke instelling die door politieke groepen wordt gebruikt als bron van banen, contracten, invloed en inkomsten.
Vrijwel iedere Argentijn begrijpt onmiddellijk waarover je het hebt.
Gedurende tientallen jaren bouwden opeenvolgende regeringen, vooral peronistische regeringen, een systeem op waarin publieke instellingen niet alleen een publieke functie hadden, maar ook een politieke functie. Ministeries, staatsbedrijven, universiteiten, ziekenhuizen en agentschappen werden plekken waar politieke macht werd verdeeld, beloond en gereproduceerd.
De discussie rond het Garrahan ging daardoor over veel meer dan gezondheidszorg. Ze ging over de vraag hoeveel geld daadwerkelijk terechtkomt bij artsen, verpleegkundigen, onderzoekers en patiënten.
En hoeveel geld terechtkomt bij bureaucratische structuren, vakbondsapparaten, politieke benoemingen en cliëntelistische criminele netwerken.
Dat is ook waarom zoveel Argentijnen het conflict anders zagen dan veel Europese media.
Zij zagen geen strijd tussen Milei en artsen of verpleegkundigen.
Zij zagen artsen van wereldniveau die minder verdienen dan veel Nederlandse vakkenvullers bij Albert Heijn. Zij zagen een ziekenhuis dat behoort tot de beste van Latijns-Amerika.
En zij zagen een politieke klasse die onmiddellijk fanatiek begon te schreeuwen zodra iemand vroeg waar het geld eigenlijk bleef.
Interessant genoeg eindigde het verhaal niet met de ineenstorting die door veel critici werd voorspeld.
Het Garrahan bestaat nog steeds. De operaties gaan door. De transplantaties gaan door. De patiënten worden nog steeds behandeld.
De salarissen van echte medewerkers werden stevig verhoogd.
De audits gingen door. En miljoenen Argentijnen kregen voor het eerst inzicht in de schandalige manier waarop publieke instellingen werden beheerd.
Dat is misschien wel de grootste politieke overwinning van Milei in dit dossier.
Hij slaagde het debat te verschuiven van “hoeveel geld geven we uit?” naar “waar gaat het geld eigenlijk naartoe?”
Dat is een vraag waar niet alleen Argentinië iets van kan leren. Ook in Den Haag hebben we dit nodig. Een kettingzaag tegen de maffia.