Ben bana verilen değere aşığım
Ben bana ayrılan zamana aşığım
Ben beni önceliği yapana aşığım
Ben hallederiz değil hallettim diyene aşığım
Ben beni özel hissettiren şeye aşığım
Ben ufacık mutlu olabileceğim şeylere aşığım
Açıkçası beni biraz da olsa değerli kılan her şeye aşığım
Hayatım boyunca bana yapılan her kötülüğü affettim. Kimilerine gönül koydum, kimilerine tebessüm ettim ama eninde sonunda kin tutmamak adına, kalbimi pislikle doldurmamak adına affettim. Fakat şimdi öyle bir yerdeyim ki; değil affetmeyi, Allah katında bile helalleşmek istemeyecek kadar tiksindiğim insanlar var.
Kendimin o kadar farkındayım ki;
Gülüp arkamdan konuşulduğunun farkında olmama rağmen aynı odada oturabilir, sohbet edebilir, gülümseyebilir hatta yardım bile edebilirim… Çünkü günün sonunda herkesin kalbinin ekmeğini yediğini çok net gözlemledim…
eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum
Karşındakini üzüp, kötü hissettirdikten sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışmak.
“Kişisel çıkarlarım doğrultusunda davranıyorum, ne düşündüğünün benim için önemi yok, işime böyle geliyor.”
demenin en net hali.
Dünyanın en hüzünlü hikayesi,sanmaktır. İyi sanmak,hep kendi gibi sanmak,gitmeyecek sanmak,sevildiğini sanmak,güzel günlerin bir gün geleceğini sanmak...İşler yolunda gitmese de insan,sanmak denen o türküyü söylemeye devam eder. Çünkü bilir ki,yaşama tutunduğu narin bir daldır o
Bazı şeylerin netleşmesi zaman alır ama sonunda güzel sonuçlar elde edersin kötü bildiğin şerden iyi şeyler gelir hiç belli olmaz her gecenin bir sabahı her karanlığın bir aydınlığı var unutma
İnsanların yüzünü görmek bana o kadar çok iyi geliyor ki bazen şükür diyebiliyorum sanki herkes bu günü kolluyormuş gibi geliyor Instagram‘dan eklemeler konuşmalar gezmeler vs kimse şunu anlamıyor hiçbir şey gizli kalmaz.. Tek emin olduğum kendim kendimle gurur duyuyorum.