نظر نامحبوب ولی واقعی:
همونجور که اگه ایران از گروهش صعود میکرد ماحصل دعای شهدای جنگ نبود، علت حذف شدنشونم آه مادران داغدیده نیست.
صرفا از لحاظ فنی لیاقت صعود نداشتن؛ همین.
اونی که گفت نچ من بودم
خیلی ناراحت شدم و فکر کردم واقعا رفت انگیزم خودمو قانع کردم خدبه که نیم بند یه دختره هست که باهاش حرف میزنم و یه حسایی بینمون هست.
چهل دقیقه بعد از این حسم زنگ زد گفت نمیخواد حتی دوست باشیم.
برای کوچیکتر از اینام سیل اشک راه میندازم ولی فکر کنم بی حس شدم.
+زندگی بعضی مردا خیلی رقت انگیزه
نه لاوی نه لاوری نه دوستی،
تا حالا گل گرفتی؟
-نچ
+خدا رو شکر من که گرفتم، ریدم اصن انتظار نداشتم: نمیدانستم باید چیکار کنم.
نکات جدی:
دورشون پردهست، چون قاب سه کلهپوک رو اگه بتونن بالا سمت راست میزنن روی دیوار؛ سایهی وسط هم نشونمیده یه سازهی موقت درستکردن
اونی که روش پارچهی وصلهپینه انداختن هم میز نیست؛ چون تنها میز استاندارد با این ارتفاع میز عسلیه که بهدرد عیددیدنی میخوره
صندلیها هم از این اجارهایاست
نکات طنز:
واقعا دنبال نکات طنز میگردی قربونت؟
بچه ها شماها خیلی خسیس و بدبختید واقعا...
اسم کسی که ازش میخریدو قایم میکنید
جایی که ازش میخریدو قایم میکنید
اگر رایگان گیر آوردید فایلشو قایم میکنید
به همه هم میگید ازم نپرس ازم نخواه
چجوری انقدر بدبخت بزرگ میشید واقعا؟
محمدعلی فروغی (ذکاءالملک) در شهریور ۱۳۲۰، وقتی تانکهای شوروی و بریتانیا مثل سیل از دو طرف ریختند تو خاک ایران، نگفت «بیایید تا آخرین قطره خون بجنگیم و خاک وطن رو به گورستان تبدیل کنیم». نه!
با واقع بینی، رضاشاه رو قانع کرد که مقاومت نمایشی و بیفایده رو کنار بذاره. چون میدونست اگر ایران به جبههی جنگ تمامعیار تبدیل بشه، نه فقط ارتش نه چندان نیرومند ایران نابود میشه، بلکه تهران، اصفهان، تبریز، اهواز، راهآهن، پالایشگاهها، مزارع، پلها و حتی نسل آینده ایران خاکستر میشن.
فروغی انتخاب کرد ایران بمونه، حتی اگر برای مدتی زیر چکمهی اشغالگر باشه؛ نه اینکه ایران بسوزه تا غرور یک نفر یا یک رژیم حفظ بشه.
امروز اما بعد از 85 سال ، افرادی در ایران حاکم هستند که درایت ، دورترین واژه از اونها هست.
📐
بیشتر از اینکه برنامه نویسی یاد بگیرین ، فلسفه یاد بگیرین، فکر کردن یاد بگیرین ، تحلیل کردن یاد بگیرین ، ذهنتون رو مغلطه زدایی کنین ... تو آینده نیاز به سواد ندارین ، AI به اندازه کافی سواد داره، شما نیاز به فکر کردن دارین... چیزی که به اعتقاد من اکثر آدما بلدش نیستن.
خیلی قدیمها میخوندم که خبرگزاریهای بزرگ یه تکنیک دارن که اگه بخوان بیننده خبر کشته شدن یه سری رو خیلی جدی نگیره و از کنارش بدون توجه رد بشه، صرفا عدد میدن. مثلا صد نفر کشته شدن. یجور انسانزدایی خاموش.
ولی اگه بخوان بیننده رو تحت تاثیر قرار بدن و کاری کنن حس همدردی کنه و درک کنه چی شده، پشت سر خبر میان عکس از کشتهها، زندگیشون، خانوادشون و مصاحبه با اطرافیانشون و … میزارن.
الان هم اکثر خبرگزاریهای خارجی که خبرهای قتلعام جمهوری اسلامی رو پخش کردن صرفا عدد دادن. ۵۰ هزارتا کشته شدن. از قصد چیز دیگهای نمیگن که بیننده از کنارش رد بشه و فراموش کنه.
این تلاش ایرانیها که پیوسته دارن داستان زندگی کشتهها، عکسها و فیلمهاشون و خانوادهاشون رو منتشر میکنند جلوی انسانزدایی این رسانهها رو میگیره مخصوصا وقتی به دست بیننده خارجی میرسه.
همه اینا رو گفتم که بگم تو تجمع شنبه تا میتونید عکس کشتهها رو ببیرین (عکسهای قبل از کشته شدن). اگه میتونید بنرهای بزرگ ببرین که عکس صدها کشته شده باشه داخلش. برگههای حاوی عکس و چند خط زندگینانه کشتهها چاپ کنید و بین خارجیها پخش کنید.