Toon, als NRC-journalist zou je toch moeten weten dat feiten niet buigen voor je ideologie? 59-jaar zeg je? Dus da's effectief bezet sinds 1967, na de zesdaagse oorlog? Toen de Arabische buurlanden Israël aanvielen in een poging Israël van de kaart te vegen en vernederend werden verslagen? 1967 is, heel toevallig, ook het jaar dat, onder leiding van Yasser Arafat, het Palestina sprookje begon. En jij weet ook dat Israël zich in 2005 volledig terugtrok uit Gaza. Geen kolonisten, geen IDF, geen enkele Jood woonde meer in Gaza en de Palestijnen hadden volledig zelfbestuur.
Het resultaat? Hamas greep de macht, bouwde een terreurstaat, kreeg miljarden aan hulp en gebruikte die voor raketten en ondergrondse tunnels in plaats van scholen en ziekenhuizen. Dat is geen 'bezetting', dat is de consequentie van Palestijnse keuzes. 'Free Palestine' betekent in de praktijk voor Hamas en de meerderheid van de Palestijnen (volgens hun eigen peilingen) niet een staat naast Israël, maar in plaats van Israël. 'From the river to the sea' is geen zelfbeschikking, het is de ontkenning van Joodse zelfbeschikking, maar erger nog, een kreet die schreeuwt om genocide op iedere Jood in Israël.
Die in bloed geschreven wens is waarom ze elke serieuze vredesdeal hebben afgewezen: 1937, 1947, 2000, 2008. Telkens weer. Een volk dat zijn eigen staat keer op keer afwijst en kiest voor jihad in plaats van natie-opbouw, is niet 'bezet'. Men kiest hier zelf voor, net zoals 7/10 een jarenlang tot in de puntjes voorbereide militaire operatie was, waarvan ze nu zelf de gevolgen mogen dragen.
Maar zeg eerlijk @beemsterbuma, jij als ex-Midden-Oosten-correspondent zou dit moeten weten, toch? Dat je het toch verdraait, zegt meer over het ideologische kader waarbinnen het @nrc opereert dan over de feiten. #FreePalestine zou in de praktijk vooral moeten betekenen: Free Gaza from Hamas. De rest is niets minder dan smerige bloedsprookjes voor activisten. En ja, dat vind ik aanstootgevend.
Youness Ouaali, treitervlogger zonder verblijfsstatus, met uitkering
In januari 2026 kreeg @youness85ou een brief van de IND: hij heeft geen verblijfsrecht meer in Nederland, hij vormt een gevaar voor de openbare orde door zijn veroordelingen en gedrag en moest binnen 4-weken naar Marokko vertrekken. Youness heeft geen Nederlands paspoort, en krijgt dat ook niet door meerdere veroordelingen, daarnaast is zijn vrouw illegaal in Nederland.
Inmiddels zijn we vijf maanden verder en paradeert de treitervlogger nog steeds vrolijk door de Nederlandse straten, filmt zijn provocaties, haalt daarmee miljoenen views binnen en lacht om de rechtsstaat die hem zou moeten uitzetten. Dit is geen incident. Dit is het falende uitzettingsbeleid in al zijn naakte, en simpelweg bespottelijke, glorie.
Youness Ouaali is het schoolvoorbeeld van hoe het systeem meervoudig veroordeelde lastpakken een hand boven het hoofd houdt. Veroordeeld voor onder meer seks met een minderjarige, smaad en laster, en wie weet wat hij allemaal nog meer op zijn kerfstok heeft. Een ziekelijk verwaand kind in het lichaam van een man die openlijk de Nederlandse samenleving veracht, die treitervlogs maakt om bewoners, politie en justitie, maar ook politici te sarren, zoals @lientje1967. En die desondanks mag blijven profiteren van zijn uitkering, de zorg en de vrijheid die hij zelf zo graag ondermijnt.
Hoe kan dit vraagt u zich terecht af? Het antwoord ligt voor de hand: dit is beleid. Een beleid dat criminelen uit beschermde groepen eindeloos kansen geeft, terwijl het de gemiddelde burger behandelt als melkkoe en lastpost. Een beleid waarin 'integratie' een running-gag is geworden, 'terugkeer' een steeds maar uitgestelde vage belofte, en 'de rechtsstaat' vooral rechtsbescherming biedt aan degenen die procederen tegen de staat.
En terwijl de politiek praat over 'harder optreden' en 'versneld uitzetten', groeit de ergernis op straat. Zien mensen zien hoe types zoals Youness ongestoord kunnen blijven provoceren, letterlijk betaald met uw belastinggeld. Als een Marokkaanse treitervlogger zonder verblijfsstatus, met een strafblad en een illegale partner, nog niet uitgezet is na vijf maanden, wat moet er dan gebeuren voordat het systeem eens een keer werkt? Moet hij eerst @HenriBontenbal vol in het gezicht spugen om het label 'onfatsoenlijk' opgeplakt te krijgen?
Nederland is een land geworden waar de wetten gelden voor de hardwerkende en wetsgetrouwe Nederlanders die zich eraan houden, en een soort gewatteerde, comfortabele parallelle realiteit voor wie ze met voeten treedt. Youness Ouaali is niet het probleem. Hij is het symptoom. Het echte probleem is een overheid die te slap, te traag en te bang is om haar eigen regels te handhaven. En zolang dat niet verandert, blijven dit soort figuren ons uitlachen, breed grijnzend, met een uitkering op zak en een camera in de hand en met tienduizenden volgers die ze vergiftigen met de haat die ze verspreiden.
Dutch newspaper receive every year about 20 to 25 million Euro from the Government
The leading mediagroups (like DPG Media) received last years more than 200 million Euro in low cost loans from the EIB (European Investment Bank)
Newspapers are very profitable : the family that owns DPG media received this year a dividend of 90 million Euro
How can we expect that such heavily subsidized media write critical articles ?
Britain had a moment of silence for George Floyd. Our politicians kneeled en masse to show their outrage at his killing. "I can't breathe" became a slogan.
George Floyd died on the other side of the world. He wasn't British.
Henry Nowak *was* British and his treatment by the police was shocking and negligent in the extreme. Yet there is no minute of silence. There is no coordinated public campaign. There is no kneeling at sporting events.
And we all know why.
During the summer of BLM, some people said "All Lives Matter". This was treated as the highest form of racism and anyone who said this was immediately cancelled. Why? Because the people in charge don't actually think all lives matter in the same way.
They have created a racial hierarchy of victimhood where a career criminal who died through mistreatment by police in a foreign country with 0 evidence of racism like George Floyd is automatically sanctified because of the colour of his skin.
And Henry Nowak, a British man, one of ours, is automatically dismissed and ignored because of the colour of his.
This is the ugly fruit of so-called "anti-racism", an obsession with race that has created a two-tier society which treats people differently because of the colour of their skin.
This needs to stop.
Veiligheid, inspraak en respect: de legitieme woede van Loosdrecht
Al drie weken gaat men iedere dag de straat op in Loosdrecht, om bestuurders duidelijk te maken dat ze gehoord willen worden, dat hun zorgen legitiem zijn. De escalatie in Loosdrecht is daarmee geen banale relschopperij, maar het logische en voorspelbare gevolg van structurele miskenning van legitieme zorgen van burgers.
In die drie weken stonden bewoners dagelijks vreedzaam op straat. Met aan duidelijkheid weinig te wensen over latende spandoeken liepen ze mee in marsen om hun zorgen onder de aandacht te brengen en bespreekbaar te maken. Wat was het resultaat? De Tweede Kamer en het kabinet negeerden de kwestie grotendeels. Het AZC in het voormalige gemeentehuis werd erdoor gedrukt. De aantallen werden wat naar beneden bijgesteld (van 110 naar 70), maar dat AZC kwam er. Een klein dorp krijgt hiermee een noodopvang voor voornamelijk alleenstaande mannen, probleemgevallen uit Ter Apel.
Dit creëert een diep gevoel van machteloosheid. Democratie voelt voor veel mensen niet meer als inspraak, maar als eenrichtingsverkeer: Den Haag beslist en burgers hebben maar te slikken. Dat wantrouwen is niet uit de lucht gegrepen. Het past in een breder patroon waarbij lokale bezwaren over veiligheid, overlast, huisvesting en integratie te vaak worden weggezet als 'extreemrechts', in plaats van serieus genomen te worden. Dit label is simpelweg een poging om de dialoog niet aan te hoeven gaan, want met extreemrechts is geen gesprek mogelijk, die mag je gerust wegknuppelen, wat vervolgens ook gebeurde.
De situatie escaleerde gisteren toen een asielzoeker achter het raam een dreigend keeldoorsnijgebaar maakte richting omstanders en demonstranten. Dit soort non-verbale dreiging is extreem intimiderend. Zeker in een context waarin bewoners al bezorgd zijn over hun veiligheid fungeert zo’n gebaar als bevestiging van hun ergste angsten. Het versterkt het gevoel dat de overheid niet alleen de komst van het AZC doorzet, maar ook onvoldoende oog heeft voor de concrete risico’s die daarmee gepaard gaan. Reële risico's gezien het keeldoorsnijgebaar.
De inwoners van Loosdrecht laten zich niet voor niets horen, incidenten met asielzoekers (geweld, overlast, seksuele intimidatie, verkrachting en moord) komen landelijk regelmatig voor, bij ieder AZC zien we hetzelfde patroon, zie collage onder deze post. Wanneer de overheid daarop reageert met een laks schouderophalen in plaats van met concrete maatregelen voor selectie, screening en snelle verwijdering van probleemgevallen, zodat de veiligheid gewaarborgd blijft, groeit het wantrouwen explosief. Het keeldoorsnijgebaar was daarmee letterlijk het ontsteken van de lont in het kruitvat van maandenlange opgebouwde frustratie.
En die frustratie volgt volledig uit het feit dat de overheid nauwelijks begrip toont wanneer inwoners zich zorgen maken om hun veiligheid, vooral voor vrouwen en kinderen. De leefbaarheid in het dorp, en dan met name overlast, criminaliteit en de druk op voorzieningen. En niet in de laatste plaats omdat ze zich in hun rechtsgelijkheid voelen aangetast. Statushouders krijgen voorrang terwijl Nederlanders jaren moeten wachten op woningen. Dan rijst de prangende vraag waar de prioriteit ligt van de overheid, bij de eigen burgers, of bij de asielzoekers?
In plaats van dat de overheid deze legitieme zorgen erkent worden de inwoners weggezet als 'extreemrechts' en een bedreiging van de democratie. Dit terwijl de overheid rücksichtslos doorpakt en op geen enkele manier een luisterend oor biedt voor deze zorgen, daar is niets democratisch aan. Het resultaat is een giftig mengsel van boosheid, verdriet en vervreemding. Burgers voelen zich niet meer gekend in hun belangen en de bescherming van hun eigen leefomgeving.
Als de overheid blijft doen alsof vreedzame demonstraties en groeiende onrust alleen maar door 'relschoppers' komt, of iedereen gelijk het label 'extreemrechts' opplakt riskeert ze verdere escalatie elders in het land. De wens gehoord te worden is geen luxe, maar een fundamentele voorwaarde voor maatschappelijke stabiliteit, het is een onderdeel van de democratie. Mensen willen geen revolutie, ze willen inspraak, realistisch asielbeleid, prioriteit voor eigen burgers en een overheid die hun dagelijkse realiteit begrijpt in plaats van moraliseert.
Loosdrecht is daarmee een symptoom van een veel groter probleem. De afgelopen verkiezingen koos Nederland met grote meerderheid voor een strenger asielbeleid, en de overheid levert niet, sterker nog, de grenzen staan wijd open, AZC's schieten als paddenstoelen uit de grond. Negeer deze wens van het Nederlandse volk en de kloof tussen burger en overheid wordt alleen maar groter, met alle risico’s van dien. Het is hoog tijd dat bestuurders doen waarvoor ze hun mandaat hebben gekregen van het volk: luisteren naar het volk, het aangaan van een echte dialoog, geen schijnconsultaties. Het is absolute noodzaak om invulling te geven aan de wens van de bevolking, dat zijn we aan de democratie verplicht.
Wat mij opvalt in de discussie over AZC’s, overlast en protesten, is dat een bepaalde groep mensen werkelijk lijkt te geloven dat er “niets aan de hand” is.
Er is volgens hen geen structurele overlast. Geen terechte angst. Geen begrijpelijke boosheid. Geen reden voor wantrouwen. Alleen maar “onderbuik”, racisme, extreemrechts en mensen die zich hebben laten gek maken.
En precies dáár gaat het mis.
Want als bewoners overlast ervaren, als mensen zich onveilig voelen, als dorpen en wijken keer op keer aangeven dat de druk te groot wordt, dan kun je niet blijven doen alsof dat allemaal verzonnen is. Je kunt niet aan de ene kant zeggen dat er niets gebeurt, en aan de andere kant bewoners geld geven om hun huizen te beveiligen.
Dan erken je dus zelf al dat er wél iets aan de hand is.
Rellen en geweld keur ik volledig af. Mensen die stenen gooien, brand stichten of hulpdiensten aanvallen, moeten gewoon worden opgepakt. Punt.
Maar het is veel te makkelijk om daarna te doen alsof iedereen die zorgen heeft over AZC’s in hetzelfde kamp zit als dat rellende tuig. Dat is precies het probleem: terechte zorgen worden op één hoop gegooid met geweld, racisme en extremisme.
En daarmee wordt ieder normaal gesprek onmogelijk gemaakt.
Het denkbeeld van veel van deze mensen lijkt te zijn: vluchtelingen kunnen nooit zelf onderdeel van het probleem zijn. Als er overlast is, ligt het aan te veel mensen, slechte spreiding, slechte opvang, slechte politiek, rechts, Wilders, de media of de “racistische onderbuik” van omwonenden.
Maar nooit aan gedrag van de overlastgevers zelf.
Dat is kwaadaardige naïviteit. Goede bedoelingen, misschien. Maar met desastreuze gevolgen voor gewone mensen die naast de problemen wonen.
Want wie overlast blijft verklaren vanuit alles behalve het gedrag zelf, ontneemt bewoners hun recht om eerlijk te benoemen wat zij meemaken. Dan zeg je eigenlijk: jouw ervaring telt niet, want die past niet in mijn wereldbeeld.
En vervolgens zijn diezelfde mensen verbaasd dat de boosheid groeit.
Je kunt een samenleving niet bij elkaar houden door één kant permanent moreel verdacht te maken. Je kunt niet iedere bezorgde burger wegzetten als racist en dan verwachten dat het vertrouwen in politiek, bestuur en media overeind blijft.
Nogmaals: geweld is fout. Rellen zijn fout. Hulpdiensten aanvallen is fout.
Maar ook fout is het jarenlang negeren, bagatelliseren en wegzetten van mensen die gewoon veilig willen wonen.
Overlast is het probleem. Niet de mensen die er eindelijk hardop iets over zeggen.
@septinus51@RenaNetjes@Rabobank En ook dan kan Rabobank je blokken wanneer je saldo naar je eigen rekening van Revolut overmaakt. Heb ik meegemaakt 2x in 1 week.
En nog alvast een paar onderwerpen die aandacht moeten krijgen vanwege het Hugo de Jonge / Ernst Kuipers beleid dat maar doorging terwijl al lang bekend was dat het virus mild was.
🔹 Faillissementen en economische schade MKB: Veel kleine en middelgrote bedrijven (MKB) gingen failliet of raakten in zwaar weer door sluitingen, horeca- en winkelinperkingen. Steunpakketten hielpen niet iedereen; banenverlies en inkomensonzekerheid volgden.
🔹 Leerachterstanden bij kinderen en jongeren: Schoolsluitingen leidden tot grote onderwijsgaten, vooral bij kwetsbare groepen. Ontwikkeling, sociale vaardigheden en toekomstkansen liepen schade op.
🔹 Mentale gezondheidsproblemen jeugd: Explosie van angst, depressie, eenzaamheid en suïcidale gedachten. Jongeren werden hard geraakt door isolatie, online-onderwijs en gemiste mijlpalen; trend verergerd in Nederland.
🔹 Geen afscheid kunnen nemen van stervenden: Bezoekverboden in ziekenhuizen en zorginstellingen zorgden voor eenzaam sterven en diepe trauma’s bij families; rouwverwerking bemoeilijkt.
🔹 Verdeeldheid in samenleving: Maatregelen en vaccinatiemandaten creëerden diepe kloven (gevaccineerd vs. niet, voor- vs. tegenstanders). Polarisatie nam sterk toe, met protesten en wantrouwen.
🔹 Breuken in families, vrienden, collega’s en sportclubs: Discussies over regels, testen, vaccins en QR-codes leidden tot ruzies, verwijdering en verbroken relaties.
🔹 Toename mentale problemen volwassenen: Globale stijging van angst en depressie met 25%, stress, burn-outs en substance misuse door isolatie, angst en economische druk.
🔹 Uitgestelde zorg en extra sterfte: Minder behandelingen voor kanker, hartziekten etc. door uitgestelde operaties en verminderde zorgvraag; excess deaths buiten COVID om.
🔹 Obesitas en lichamelijke inactiviteit: Stijging BMI, gewichtstoename en gerelateerde gezondheidsproblemen door lockdowns en beperkte beweging.
🔹 Toename eenzaamheid en sociaal isolement: Vooral bij ouderen en alleenstaanden; langdurige effecten op welzijn
🔹 Economische ongelijkheid en armoede: Wereldwijd meer mensen in extreme armoede, banenverlies in kwetsbare sectoren.
🔹 Vertrouwenscrisis in instituties: Overheid, wetenschap en media verloren geloofwaardigheid door inconsistente regels, mandaten en censuur van kritiek.
🔹Langdurige maatschappelijke littekens: Verminderde sociale cohesie, toename polarisatie, en generatie-effecten bij jongeren die hun jeugd deels misten