İki evladımı toprağa verdim. Sonra tam 6 yıl bekledim… Nihayet evladımı kucağıma alabildim. Şimdi ise tek korkum, ona hak ettiği hayatı sunamamak. Bir anne olarak tek istediğim, çocuğumun yüzünün gülmesi. Artık gerçekten çok yoruldum… Lütfen sesimizi duyun
Bir gün herkes, kıymetini bilmediği insanların yokluğuyla sınanır. O gün geldiğinde ne pişmanlık zamanı geri getirir, ne de özür kırılanı eskisi gibi yapar.
İki evladımı toprağa verdim. Sonra tam 6 yıl bekledim… Nihayet evladımı kucağıma alabildim. Şimdi ise tek korkum, ona hak ettiği hayatı sunamamak. Bir anne olarak tek istediğim, çocuğumun yüzünün gülmesi. Artık gerçekten çok yoruldum… Lütfen sesimizi duyun
Çocuğumu çok seviyorum. Onu kucağıma alabilmek için 6 yıl bekledim. Şimdi tek korkum, ona hak ettiği hayatı verememek. Anne baba olmak sadece sevmek değilmiş; çaresiz kaldığında dimdik durmaya çalışmakmış. Artık gücümüz tükeniyor… Lütfen sesimizi duyun.
İnsan bazen ekmeği değil, sesini arıyor. Duyulsun diye değil; tamamen kaybolmadığını hissetmek için. Ben de bugün sesimi bırakıyorum buraya. Elimde satılık kitaplar var. Belki bir sayfası size dokunur, belki de karşılığında kızımın yarınına küçük bir umut olur.
Bir annenin sustuğu her yerde, içinde kopan bir fırtına vardır.Kimseye yük olmamak için günlerce sustum.Belki düzelir .Belki bir kapı açılır dedim, açılmadıBelki birinin kütüphanesine gider, belki de kızımın ihtiyacına dönüşür. Bir paylaşım bile bazen umudu yeniden yeşertebilir.
@incim_50 Denemedik mi sanıyorsunuz neden buradan olmuyor. Sosyal medya gücü denilen bir şey var benim de başka çarem yok öyle olmaz diyerek pes etmiyorum olana kadar.
İnsan çaresiz kalınca en zor şey yardım istemekmiş. Kimseye yük olmak istemedim ama artık başka çarem kalmadı. Elimde satılık kitaplar var. Almak isteyen olursa hem bana hem de kızımın ihtiyaçlarına destek olmuş olur. Allah kimseyi evladına mahcup etmesin.
Dostlar, bunu yazmak benim için hiç kolay değil. Ama kızımın ihtiyaçlarını karşılayabilmek için başka çarem kalmadı. Elimde yaklaşık 100 adet kitap var. Almak isteyen olursa bana mesaj atabilir.Her bir kitap, kızımın gıdasına ve diğer temel ihtiyaçları için lütfen yardımcı olun..
Şimdi her gece, çocuğumun geleceğini düşünerek gözyaşı döküyorum. Onu kaybetmekten değil; çaresizliğin içinde büyütmekten korkuyorum. Bir annenin sessiz çığlığına kulak verin… Lütfen sesimizi duyun.
Her gün biraz daha eksiliyoruz. Kimseye yük olmak istemedik, sadece ayakta kalmaya çalıştık. Artık tek isteğimiz sesimizin birilerine ulaşması. Lütfen, sesimizi duyun.
Bir aile sessizce tükeniyor…
Borç değil, çaresizlik yoruyor. Tek ricam; bu tweet kaybolmasın. Bir beğeni, bir yorum, bir paylaşım… Belki bir umut olur.
Bu bir bağış çağrısı değil, sesimizi duyurma çabasıdır.
Borçlarımız yüzünden elimizde ne varsa sattık. Ne ev hayalimiz vardı ne lüks yaşama hevesimiz… Tek istediğimiz çocuğumuzla huzur içindyaşayabilmekti. Ama her geçen gün biraz daha tükeniyoruz.Bunu gören herkesten tek ricam;