Bazen o kadar doluyorum ki. Sonra bir derin nefes çekip yoluma devam ediyorum, eskiden böyle değildim. 30. yaştan sonra gelen olgunluk bu kesinlikle, anlatsam da nasılsa anlamayacak boşver hissi bu.
Onlar orada, biz burada. Hepimiz öldük. Hepimiz. Oğluma bakarken, ona gülümserken bile mahvoluyorum, kahroluyorum. Keşke tüm evlatlarımız anasının babasının yanında olsalardı ve bunları hiç yaşamasaydık. Çok yorgunum, evladım için ayaktayım resmen.
Güney’in uykusu geldiği an beşiğine götürüyorum. Emziği veriyorum atıyor, devamlı. Mükemmel bir direniş, kararlılık. ‘Eee ee e’ diyor, ben aynı şekilde söyleyince kızıyor ve söylenmeye başlıyor kendi kendine, özür dilerim oğlum seni sinirlendirdiğim için😃😂 Hunimi getirin bana.
Güney’e bere almıştım, çocuk anca 3 yaşında takar onu. Hiç olmazsa küçük değil diye kendimi avutuyorum 😂 Anne olunca hakikaten büyük alıveriyormuş insan🤭
Neredeyse 3 sene kendini mükemmel derecede Covidden korumayı başaran aile bireylerimin, doğuma neredeyse 15 gün kala hepsinin sırayla Covid olması şoku… Zaten anca benim başıma gelebilirdi bu herhalde. Positive vibes only 🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃
Doğuma yaklaşık bir ay kala içimde heyecan ve hüznü aynı anda yaşıyorum. Bir yanım onunla kavuşacağım günü düşünürken bile aşırı heyecanlı, bir yanımda da biraz daha içimde kalsın,hep onu koruyayım isteği var. Gülerken ağlıyorsun, ağlarken gülüyorsun. Ben çok sevdim hamileliği🙏🏻
gezegen: dünya
canlı türü: insan
ortalama hayat akışı: doğar-gezegende ondan önce yaşamış olanların koyduğu kurallara göre yaşar-“acaba kendi istediklerimi yapmaktan korkmasaydım nasıl olurdu hayatım?” diye düşünürken ölür