Son 20 günüm kaldı son kez sıkı bir tekrar yapıp elimde kalan soruları,denemeleri bitirmem lazım ama yemin ederim masa başına ağlayarak geçiyorum çünkü artık kitap görünce midem bulanıyor🤦🏼♀️
Babamın taziyesinin ilk günü akşam oldu eve gideceğiz tabi acıdan ayakta duramıyorum. Amcamlar geldi bian arkama baktım ee baba nerede o nerde kaldı dedim kendi kendime ama babam yoktu. Bu ayrıntıyı yıllarca içimde tutum…
Ben bir şeyden vazgeçtikten sonra o şey altın tepside de sunulsa dönüp bakmam. İhtiyac duyulduğunda olmayan şeyin ihtiyaçın bittikten sonra var olması onu sadece çöpleştirir…
Gerçekten çözmediğim soru türü kalmadı ama tam bunu dedikten sonra bi bakayım farklı soru türevleri türüyor. Bu konulardan nasıl bu kadar soru türüyor anlamıyorum
Şey, çok kötü değil mi?
Sıcaktan ders çalışırken ağlıyorsun. Sonra çalışman gerektiği için ağlamayı bırakıp ders çalışmaya devam ediyorsun. Ağlamak bile lüks geliyor.
Hayatımın en saçma döngüsü.
Evet kırıp dökmemeyi öğrendim. Hiç bir şeyin üstüne düşmemeyi öğrendim, bir şey oluyorsa vardır bir sebebi demeyi öğrendim, insanların yaptıkların nedenin ne içinin peşine düşmemeyi öğrendim. İnsanlar ya iyidir ya kötü ortası yok bunu öğrendim. Hayrın da şerrinde yerini öğrendim.
Bazen kafayı yiyecek gibi oluyorum düşünmekten zor bir süreç oluyor ama en güzel yanı da. Mesela yanımda olan ,destek olan,bir sesiyle,bir mesajıyla beni umutlandıran insanların varlığı ve kalbinin güzelliği…