دوستان طرفدار هیچ سیاستمداری نباشید. یک چارچوب ارزشی و اخلاقی داشته باشید. افراد و نظرات رو در اون قرار بدید و نقد کنید. با طرفداری ناخواسته مغزتون اشتباهات اون فرد رو توجیه میکنه. یا به خاطر سرمایهگذاری عاطفی چشمتون رو روی خطای فرد میبندید.
چطور امید را بدون توهم زنده نگه داریم؟
۱/
در این وضعیت، دو خطر همزمان وجود دارد: یکی ناامیدی کامل، یکی امیدِ توهمی. اولی آدم را فلج میکند، دومی آدم را بازی میدهد. سؤال سخت این است که چطور میشود امید را زنده نگه داشت، بدون اینکه به خیالپردازی پناه ببریم؟
۱/
در دورههای بحران، خیلیها ناگهان به یک چهره، یک اسم، یا یک نماد میچسبند و از او چیزی فراتر از یک بازیگر سیاسی میسازند، یک منجی. سؤال این است که چرا جامعه در بحران اینقدر مستعد منجیپرستی میشود؟
۱/
یکی از مهمترین سؤالهای این روزها این است که فرق اپوزیسیون بالغ با اپوزیسیون هیجانی چیست؟ چون هر مخالفتی با دیکتاتوری حاکم لزوماً دموکراتیک، مسئولانه، یا آیندهساز نیست.
در مورد جریان نئو تودهای امروز:
توده یعنی وقتی «انبوه مردم» به جای تحلیل فردی، با موج احساسات جمعی حرکت می کنند. نشانه های رفتار توده ای معمولاً اینهاست: هیجان بالا، ساده سازی شدید، دوقطبی کردن دنیا به ما و آنها، تقدس سازی برای یک نماد یا رهبر، و حمله به منتقد به جای پاسخ به نقد
لحظهای که شعله پاکروان، مادر ریحانه جباری، بعد از ۱۲ سال، در واکنش به خبر کشتهشدن علی خامنهای، رخت سیاه را درآورد و لباس قرمز به تن کرد. جمهوری اسلامی ۱۲ سال پیش ریحانه جباری را اعدام کرد. @pakravan_shole
The crime in Rasht’s bazaar alone could shock the world.
The Islamic Republic set the market on fire, then shot at people trapped in the flames.
Just one of hundreds of crimes against Iranians in recent days.
#DigitalBlackoutIran