Benimle tartışmanın pek bir anlamı yok. Ya haklıyımdır… Ya da 30 dakika önce haksız olduğumu zaten anlamışımdır ve sadece seni sinirlendirmek için tartışmaya devam ediyorum.
Ben vefasızım. Arkadaşlıklarım hep geçici. İnsan da sevmem pek. Gitmek isteyen gider, aramayanı aramam, gelmeyene gitmem. Tabii bunun bir sebebi var. Eskiden fazla vefalıydım.
Bence artık insanlar mutlu olmaktan çok mutlu görünmeye çalışıyor. Herkes hayatının en iyi anlarını paylaşıyor ama kimse bedelini, stresini veya yalnızlığını göstermiyor. Sonra da herkes birbirinin hayatına bakıp kendininkini yetersiz sanıyor. Belki de çoğumuzun sorunu başarısız olmak değil, sürekli başkalarının vitriniyle kendi perde arkamızı kıyaslamak.
Birbirini isteyen iki kişinin sessizliği kadar gürültülü bir şey yoktur. Birisi önceliklerini düzene koyamadığı için, diğeri de istemese bile kendini seçmek zorunda kaldığı için bitmiştir.