kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
bugün direksiyon dersinde hoca seninki geldi deyince araba geliyor sanıp soluma baktım. erkek arkadaşın mı dedi, yok dedim. olmuştur ama dedi, yok olmadı hiç dedim. nasıl hiç sevgilin olmaz, şaşırdım güzel kızsın falan dedi. hocam araba sürüyoruz şu an, bu muhabbetin sırası mı ya
hani şu kadar iletişimden bile yoksun yetişkinler varken… ne diyeyim, müthiş çocuk yetiştiriyorlar. açık iletişim pro max yani helal olsun ceyhun ve tuğba’ya 👌🏼
anladığım kadarıyla tüm twitter ahalisi olarak hepimiz beyoğlu’nda bu filmi izleyeceğiz. çıkışta çivi gibi soğukta rollenerek yürürüz. eve dönüşü de vapurla yapıp güvertede boğazın ayazını iliklerimize kadar hissederiz. 10/10 self date planı.
beyoğlu sinemasından çıktıktan sonra hangi yöne gideceğimizi bilemeyip eller cepte istiklal’den karaköy’e kadar ağzımızı bıçak açmadan yürüyecekmişiz gibi hissettirdi bu fragman