هیچی به اندازه wasted potential منو نمیترسونه، اینکه تهش بخاطر منتال هلثت، شرایط زندگیت و خودت و... تمام چیزی که میتونستی بشی رو از دست بدی.
سوگواری برای چیزایی که هرگز نداشتیش
مهمترین تفاوت زندگی در ایران و خارج، “امید” هست.
شما بعد از مهاجرت با هر سختی ای زندگی کنی، با مترو و اتوبوس بری، هم خونه داشته باشی، روزی ۱۲ ساعت کار کنی و…
امید داری و می دونی که پیشرفت می کنی.
ولی در ایران امیدی برای پیشرفت نداری.
یه مصاحبه از سوسن دیدم که با بغض میگه متاسفم که به دنیا اومدم. مصاحبهگر ازش میپرسه چی اذیتت میکنه و سوسن جواب میده دنیا اذیتم میکنه.
وای دقیقا منم همینطور.